VI SA/Wa 1370/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2006 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]grudnia 2005 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. nałożył na P. Sp. z o. o. karę pieniężną w kwocie 6300 zł. Podstawą faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia, była kontrola drogowa w dniu [...] sierpnia 2005 r. w Z. na drodze krajowej nr 47, autobusu m-ki [...] o nr rej [...], kierowanego przez kierowcę - pana W. M., wykonującego kurs komunikacji regularnej na trasie [...], w trakcie której stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Ponadto stwierdzono, iż wykresówka nie zawierała przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy, miejsca i daty początkowej użytkowania wykresówki, numeru rejestracyjnego pojazdu, stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia użytkowania pojazdu oraz używana była nieprawidłowa wykresówka. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie. W odwołaniu strona nie zgadzała się z zarzutem braku zezwolenia, na dowód czego przedłożyła w załączeniu do odwołania kserokopię zezwolenia nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r., co zdaniem strony jednoznacznie potwierdzało fakt posiadania przedmiotowego zezwolenia przez P. Sp. z o. o. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu GITD podał, m. in., że: Co do naruszeń dotyczących wykresówki należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 5 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię; b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania; c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego członek załogi został przydzielony zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki; d) wskazania licznika długości drogi: - przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce, - przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce, - w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy (odczyt licznika w pojeździe, do którego był przydzielony oraz odczyt licznika w pojeździe, do którego zostaje przydzielony); e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł. do 15000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.11.11 pkt 4 załącznika do ww. ustawy, który karą 50 zł. sankcjonuje to, że wykresówka nie zawiera przepisowych wpisów. W toku prowadzonych czynności kontrolnych oraz analizy okazanych dokumentów ustalono, że kierowca okazał do kontroli drogowej wykresówki bez odpowiednich wpisów, stwierdzono: 1) brak imienia i nazwiska kierowcy, 2) brak miejsca i daty początkowej użytkowania wykresówki, 3) brak numeru rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu, 4) brak stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia użytkowania pojazdów. Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, że wyżej cytowane przepisy wprost określają obowiązek naniesienia przez kierowcę na wykresówkę przepisowych wpisów. Strona w odwołaniu nie wypowiada się odnośnie przedmiotowego naruszenia. Stosownie do art. 14 ust. 1 ww. Rozporządzenia Rady (EWG) pracodawca wydaje kierowcom wystarczającą liczbę wykresówek, mając przy tym na uwadze, że wykresówki te mają charakter osobisty, uwzględniając długość okresu pracy, możliwość konieczności zastąpienia uszkodzonych wykresówek lub wykresówek zabranych przez upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Pracodawca wydaje wyłącznie wykresówki, których wzór otrzymał jako zatwierdzony i które są odpowiednie dla urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 i pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł. do 15000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.11.10 ust. 2 lit. c załącznika do ww. ustawy, który karą 100 zł. sankcjonuje to, że zastosowany typ wykresówki nie był zatwierdzony i przeznaczony do danego typu przyrządu kontrolnego - za każdą wykresówkę, jeżeli nie ma wątpliwości co do zapisów na wykresówce. Organ I instancji stwierdził, iż okazana wykresówka nie jest przeznaczona i zatwierdzona do tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe. Pojazd posiada tachograf Actia - Poltik typ 028/224.20 nr fabr. [...] o typie i nr zatwierdzenia "[...]"[...], natomiast na okazanej wykresówce przy "[...]" brak numeru [...]. Po ponownej analizie wykresówki organ II instancji zważył, że zastosowany typ wykresówki nie były zatwierdzony i przeznaczony do danego typu przyrządu kontrolnego. Strona w odwołaniu nie odnosi się do przedmiotowego naruszenia. Zgodnie z art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przewozem regularnym jest publiczny przewóz osób i ich bagażu: a) wykonywany według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika drogowego do publicznej wiadomości przez ogłoszenie wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych, b) podczas którego wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na przystankach określonych w rozkładach jazdy, c) w którym należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości, d) wykonywany zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Stosownie do art. 18 ust. 4 organ wydający zezwolenie wydaje przedsiębiorcy wypis lub wypisy z zezwoleń w liczbie określonej we wniosku przedsiębiorcy. Według art. 87 ust. 1 pkt 1 a podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego (...) jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli (...): 1) w transporcie drogowym osób: a) przy wykonywaniu przewozów regularnych (...) odpowiednie zezwolenie. Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł. do 15000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść Ip. 1.2.1. załącznika do ww. ustawy, który karą 6000 (sześć tysięcy) zł. sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Kierowca okazał do kontroli drogowej wypis nr [...] z licencji nr [...] wydany dla P. Sp. z o. o. oraz okazał wypis nr 2 do zezwolenia nr [...] "[...]" na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób przewozy regularne wystawione na P. w Z. na linię komunikacyjną [...],[...]. W okazanym wykazie nr rejestracyjnych brak autobusu m - ki [...] o nr rej. [...], który w dniu kontroli wykonywany był kurs na ww. linii komunikacyjnej. W trakcie postępowania administracyjnego stwierdzono, że na dzień kontroli drogowej P. Sp. z o. o. nie posiadało zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej [...] przez [...] i [...]. Z pisma z dnia [...] października 2005 r. Wydziału Komunikacji Starostwa powiatowego w Z. wynika, że P. Sp. z o. o. wniosek o wydanie zezwolenia złożyło w dniu [...] lipca 2005 r., natomiast zezwolenie zostało odebrane przez przedstawiciela spółki dnia [...] września 2005 r., czyli po kontroli drogowej. Ponadto organ I instancji ustalił, iż zgodnie z aktem notarialnym, w dniu [...] maja 2005 r. spółka pod firmą M. Sp. z o. o. z siedzibą w K. nabyła w drodze umowy sprzedaży P. z siedzibą w Z. Spółka prowadzi działalność pod firmą P. Sp. z o. o. Organ I instancji zważył, iż fakt nabycia w drodze umowy sprzedaży P. w Z. w rozumieniu art. 55 k.c. nie może wpłynąć na zmianę decyzji, gdyż należy nadmienić, że zezwolenia tego strona nie może nabyć w chwili podpisania umowy kupna - sprzedaży. W ocenie Głównego Inspektora działanie organu I instancji było prawidłowe i zgodne z prawem. W przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy bezspornie wynika, iż w chwili kontroli strona okazała wypis nr 2 do zezwolenia nr [...] "[...]" wystawione dla P. w Z. Z pisma Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w Z. z dnia [...] października 2005 r. wynika, iż P. Sp. z o. o. wniosek o wydanie zezwolenia złożyło w dniu [...] lipca 2005 r., natomiast zezwolenie zostało odebrane przez przedstawiciela spółki dnia [...] września 2005 r., czyli po kontroli drogowej. Według B. Adamiaka, J. Borkowskiego (Kodeks Postępowania Administracyjnego, komentarz Wydawnictwo C.H. Beck) doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego i oznacza, że akt woli władzy staje się decyzją w rozumieniu naszego prawa, dopiero w chwili doręczenia lub ogłoszenia go stronie, oczywiście o ile ustawy specjalne nie stanowią inaczej. Zgodnie z wyrokiem z 22 stycznia 1999 r. o sygn. I SA 117/99 NSA :" organ nie może decyzji zmienić, choćby nawet doszedł do przekonania, że jest ona nietrafna, jeżeli decyzja została doręczona lub ogłoszona stronie. Dopóki to nie nastąpiło, decyzja podjęta, choćby została sporządzona na piśmie i nawet była podpisana, może być zmieniona dowolną liczbę razy. Byt decyzji na zewnątrz rozpoczyna się z chwilą jej doręczenia lub ogłoszenia, właśnie od tej chwili organ, który decyzję wydał, jest nią związany". Wobec powyższego bezspornym jest, iż P. Sp. z o. o. nie posiadało w chwili kontroli zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Z uwagi na to, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał przedmiotową decyzji organu I instancji w mocy, wniosek strony o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji jest bezprzedmiotowy. Zauważyć w tym miejscu należy, że w dniu 21 grudnia 2005 roku weszły w życie zmiany do ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie jednak z art. 5. ustawy (nowelizującej) z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z tego względu niniejsza decyzja podaje brzmienie przepisów dotychczasowych. Organ odwoławczy wyjaśnia, iż kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Natomiast, gdy strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości może - w oparciu o Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 stycznia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 6, poz. 54) - wystąpić ze stosownym wnioskiem w tym trybie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło P. Sp. z o. o., zwane dalej skarżącą lub skarżącą spółką. Skarżąca w skardze wnosiła o uchylenie decyzji organów obu instancji jako niezgodnych z prawem w części dotyczącej nałożenia kary w wysokości 6000 zł. za brak zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. W uzasadnieniu skarżąca podała, m. in., że: Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. organ I instancji nałożył na P. Spółkę z o. o. m. in. karę pieniężną w wysokości 6000 zł. ponieważ w chwili kontroli w dniu [...] sierpnia 2005 r. kierowca autobusu marki [...], o nr rej [...], wykonujący w tym dniu kurs na linii komunikacyjnej [...],[...] okazał zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób na tej linii wystawione na P. w Z., a nie okazał takiego zezwolenia wystawionego na P. Spółkę z o. o. Decyzję organu I instancji podtrzymał organ II instancji. Skarżąca uważa, że organy administracyjne naruszyły przepis art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji, zgodnie z którym, o ile ustawa nie stanowi inaczej, kupujący przedsiębiorstwo państwowe wstępuje we wszelkie prawa i obowiązki przedsiębiorstwa państwowego, bez względu na charakter stosunku prawnego, z którego te prawa i obowiązki wynikają, przepisu art. 55 k.c, zgodnie z którym czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych oraz art. 24 ust. 1, ust. 3 i 4 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, które to przepisy regulują zagadnienie zmiany, wygaśnięcia i cofnięcia zezwolenia. Na podstawie Zarządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. doszło do prywatyzacji bezpośredniej P. w Z. przez jego sprzedaż na rzecz M. Spółki z o. o. W zarządzeniu tym nakazano zachować ciągłość jego działalności jako prywatyzowanego przedsiębiorstwa. Do sprzedaży doszło w dniu [...] maja 2005 r. Następnie M. z o. o. wniosła aportem prywatyzowane przedsiębiorstwo do utworzonej przez siebie Spółki P. Spółka z o. o. W przekonaniu skarżącej Spółki z wyżej zacytowanych przepisów ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji oraz kodeksu cywilnego jednoznacznie wynika, że czynności prawne mające za przedmiot P. w Z dotyczyły wszystkich praw i obowiązków wchodzących w jego skład niezależnie czy były to prawa i obowiązki cywilnoprawne, czy też administracyjno prawne. Sformułowania "bez względu na charakter stosunku prawnego, z którego te prawa i obowiązki wynikają" i "wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa" są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości, że obejmują one także prawa i obowiązki inne niż cywilnoprawne. Wszelkiego rodzaju decyzje, pozwolenia, koncesje tworzą prawa i obowiązki przedsiębiorstwa, którego dotyczą, a zarazem wchodzą w jego skład. Skoro żadne przepisy prawa, ani postanowienia umowne nie wykluczyły z ich zakresu wydanych na rzecz P. w Z. zezwoleń na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, to nie ma podstaw, aby twierdzić, że zezwolenia te nie przeszły na nabywcę tego przedsiębiorstwa. Skarżąca zwraca uwagę, że w przypadku, gdy zezwolenia te nie miałyby przechodzić na nabywcę przedsiębiorstwa państwowego, wykonanie nakazu Wojewody [...] o utrzymaniu ciągłości działalności prywatyzowanego przedsiębiorstwa byłoby niemożliwe. Interpretacja stosownych przepisów prawa przez inspekcję transportu drogowego prowadziłaby do absurdalnej sytuacji, w której po sprywatyzowaniu przedsiębiorstwa państwowego należałoby zaprzestać prowadzenia jego działalności, aż do momentu wydania przez wszystkie właściwe organy stosownych decyzji, pozwoleń, koncesji i zezwoleń. Skarżącemu wydaje się, że przepisy prawa nie mogą być interpretowane tak, aby w sposób niczym nie uzasadniony utrudniały prowadzenie działalności gospodarczej. Co więcej, przy interpretacji przepisów dokonanej przez inspekcje drogową należałoby uznać, że nakaz zawarty w zarządzeniu Wojewody [...] był bezprawny. Ponadto, skarżący zwraca uwagę na przepisy ustawy o transporcie drogowym dotyczące wygaśnięcia, cofnięcia oraz zmiany zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego. Z przepisów art. 24 i 16 tej ustawy nie wynika, aby zezwolenia wydane na rzecz P. w Z. wygasały na skutek dokonania jego prywatyzacji. Skoro czynności prawne dotyczącego tego przedsiębiorstwa nie wykluczały ze swego zakresu tych zezwoleń, to co miałoby się z nimi stać, jeżeli nie przeszły one na nabywców, nie wygasły, ani też nie pozostały u poprzedników prawnych. Skarżący uważa, że w związku z czynnościami prawnymi mającymi za przedmiot prywatyzowane przedsiębiorstwo będące adresatem decyzji administracyjnych - zezwoleń na wykonywanie transportu drogowego, zastosowanie miał przepis art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem w razie zmiany oznaczenia przedsiębiorcy będącym posiadaczem zezwolenia, zezwolenie to podlega zmianie. W niniejszej sprawie zmieniło się oznaczenie przedsiębiorcy będącego posiadaczem wydanych zezwoleń. Pierwotnie posiadacz zezwoleń był oznaczony jako P. w Z., a następnie posiadacz tych zezwoleń był oznaczony jako P. Spółka z o. o. Z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie wynika, aby w razie zmiany oznaczenia przedsiębiorcy lub zmiany jego adresu lub siedziby (art. 24 ust. 1 pkt 2), przedsiębiorca ten musiał zaprzestać wykonywania działalności, aż do momentu doręczenia mu zmienionego zezwolenia - byłby to kolejna absurdalna, niczym nie uzasadniona uciążliwość. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne powołane są do badania legalności, czyli zgodności z prawem zaskarżonych decyzji lub postanowień, z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji lub postanowienia. Sąd administracyjny nie bada natomiast celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc powyższe pod rozwagę należy przyjąć, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo. W niniejszej sprawie należy ocenić, czy organ wydający decyzję prawidłowo uznał, że skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia, czy też skarżący dopuścił się przewinienia polegającego na braku w pojeździe zezwolenia, które to przewinienie nie było wówczas przeanalizowane. W aktach sprawy znajduje się zezwolenie nr [...] na wykonywanie przewozu regularnego osób w krajowym transporcie drogowym wydane na P. Sp. z o. o. z dnia [...] lipca 2005 r. (K 32 a/a), a więc w dacie kontroli tj. [...] sierpnia 2005 r. istniało zezwolenie wydane na skarżącą na wykonywanie przewozu regularnego osób w krajowym transporcie drogowym, za brak którego nałożono na skarżącą karę pieniężną w kwocie 6000 zł. Zadaniem Sądu jest więc rozważenie kwestii, czy w dacie kontroli istniały okoliczności faktyczne i prawne skutkujące nałożeniem kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu Głównego Inspektora Transportu Drogowego wyrażanego w zaskarżonej decyzji z powołaniem się na – wyrok NSA sygn. akt I SA 117/99 z dnia 22 stycznia 1999 r. "że decyzja podjęta może być w każdym czasie zmieniona jeżeli nie została doręczona stronie". Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2002 r., z którego wynika, że: "Z zasady związania organu administracji publicznej własną decyzja wynika, że decyzja taka nie może być zmieniona lub uchylona przez organ, który ją wydał, chyba że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej. Organ ten nie może również w jakikolwiek inny sposób uchylić się od tego związania. Z chwilą podpisania decyzji mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym. Oznacza to, że decyzja istnieje, natomiast dzień jej wydania jest miarodajny dla oceny jej podstawy prawnej i faktycznej. Zasada związania decyzją rozciąga się zatem także na okres między wydaniem decyzji a jej doręczeniem, bowiem również w tym czasie organ administracji publicznej nie może jej zmienić". Podobne stanowisko wyrażone jest również w komentarzu do kodeksu postępowania administracyjnego M. Jaśkowski i A. Wróbel Zakamycze 2000 – art. 110. W piśmiennictwie wypowiedziano pogląd, że "przed ogłoszeniem lub doręczeniem decyzja może być zmieniona nawet kilkakrotnie, choćby była już zredagowana na piśmie i podpisana" (J. Jendrośka w Komentarzu 1989 r. s. 211). Pogląd ten nie jest trafny. Należy bowiem przyjąć, że z chwilą podpisania decyzji administracyjnej mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym w tym znaczeniu, iż istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji. Zasada związania decyzją rozciąga się zatem także na okres między wydaniem decyzji a jej doręczeniem, bowiem również w tym czasie organ administracji publicznej nie może zmienić wydanej decyzji, która jak trafnie podkreśla Dawidowicz (Postępowanie administracyjne, 1983 s. 201) "istnieje" już w momencie wydania. Podobne stanowisko zaprezentował starosta powiatu w Z., który w piśmie z dnia [...] października 2005 r. skierowanym do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego gdzie stwierdził, że przedmiotowe zezwolenie zostało wydane w dniu [...] lipca 2005 r. dla P. Sp. z o. o. W niniejszej sprawie należy zauważyć ,że organ ,który wydał sporne zezwolenie tj starosta powiatu w Z., mimo że decyzja została doręczona skarżącemu dopiero w dniu [...] września 2005 r nie zmienił jej treści od dnia wydania tj [...] lipca 2005 r. A więc trudno przyjąć za organem ,że w dacie kontroli spółka nie dysponowała przedmiotowym zezwoleniem. Ponadto należy zauważyć ,że organ rozważył jedynie w sposób enigmatyczny kwestie przejścia wszelkich prawa i obowiązki przedsiębiorstwa państwowego (bez względu na charakter stosunku prawnego, z którego te prawa i obowiązki wynikają) na skarżącego( art. 40 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji. Dz.U.02.171.1397 ze zm) .W rozważaniach swych organ nie wziął po uwagę treści wyżej wymienionego artykułu oraz Zarządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie prywatyzacji bezpośredniej przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą P. w Z. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien to rozważyć. Biorąc powyższe pod rozwagę w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego doszedł do wniosku, że w chwili wydawania decyzji pierwszoinstancyjnej istniało zezwolenie za brak, którego skarżąca została ukarana, a więc organ w ocenie Sądu naruszył przepisy prawa materialnego mówiące o nałożeniu przedmiotowej kary. Przy powtórnym rozpatrywaniu sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego winien rozważyć, czy rzeczywiście skarżącego należy ukarać za brak zezwolenia. Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O wykonalności decyzji orzeczono w trybi eart 152 p.p.s.a., a o kosztach w trybie art. 200 p.p.s.a.