II OZ 1030/06

II OZ 1030 /06 POSTANOWIENIE Dnia 17 października 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2416/05 w zakresie odrzucenia zażalenia R. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2416/05 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu R. P. w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 18 listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie R. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2006 r., odrzucającego sprzeciw R. P. na zarządzenie z dnia 14 marca 2006 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 18 listopada 2005 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu skarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że zarządzeniem z dnia 14 marca 2006 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Sprzeciw od tego zarządzenia strona skarżąca wniosła w dniu 4 kwietnia 2006 r. Następnie postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił powyższy sprzeciw jako wniesiony po terminie. W dniu 23 maja 2006 r. skarżący wniósł do Sądu zażalenie na powyższe postanowienie. Zdaniem Sądu należało jednak stwierdzić, iż powyższy środek zaskarżenia wniesiony przez stronę, jako nieprzewidziany w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., podlegał odrzuceniu na podstawie art. 259 § 2 w zw. z art. 194 § 1 tej ustawy. Zażalenie na to postanowienie złożył R. P.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił obrazę art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. Problem w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy na postanowienie sądu o odrzuceniu sprzeciwu od zarządzeń, czy też postanowień, wydanych przez referendarza sądowego przysługuje zażalenie czy też nie. Analizując powyższe zagadnienie trzeba zauważyć, iż z treści art. 227 § 1 p.p.s.a., wynika że na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych przysługuje zażalenie, o ile strona nie składała środka odwoławczego co do istoty sprawy. Przepis art. 227 § 1 p.p.s.a. zamieszczony został w dziale V "Koszty postępowania", który to w rozdziale 2 - "Przepisy ogólne" - zawiera unormowania odnoszące się do całego działu. Z kolei zamieszczony w dziale V przepis art. 259 p.p.s.a. reguluje możliwość kwestionowania orzeczeń wydawanych przez referendarzy sądowych wprowadzając specyficzny środek prawny w postaci sprzeciwu. Nie sposób więc nie zauważyć, że analiza systemowa ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi daje podstawy do zakwestionowania stanowiska Sądu co do braku dopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu. Niezależnie od usytuowania omawianej normy prawnej w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zauważyć trzeba, że przepis § 3 art. 259 p.p.s.a. zawiera też wprost stwierdzenie mówiące o prawomocnym odrzuceniu sprzeciwu, co wskazuje na to, iż ustawodawca przewidział możliwość zaskarżania orzeczeń wydawanych w oparciu o ten przepis. Tak więc należy przyjąć, że przepis art. 227 § 1 p.p.s.a. daje możliwość zaskarżania wszelkich zarządzeń przewodniczącego lub postanowień sądu pierwszoinstancyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, w tym postanowień sądu odrzucających sprzeciw. Jest to zatem przepis stanowiący podstawę prawną do wniesienia zażalenia również na postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu w tymże przedmiocie. Należy zaakceptować zgodne z powyższym stanowiskiem poglądy doktryny np. J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r. s. 533, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze, 2005 str.617. Nie do zaakceptowania z przyczyn przedstawionych na wstępie jest odmienny pogląd w tej kwestii wyrażony przez H. Knysiak-Molczyk (zob. H. Knysiak-Molczyk, Prawo pomocy..., s. 92). Skoro więc na postanowienie sądu o odrzuceniu sprzeciwu przysługuje zażalenie na podstawie art. 227 § 1 p.p.s.a., które stosownie do § 2 tego przepisu jest wolne od opłat sądowych, podobnie jak wniesienie sprzeciwu (art. 261 p.p.s.a.), to zaskarżone postanowienie Sądu o odrzuceniu zażalenia R. P. jako niedopuszczalnego na postanowienie z dnia 24 kwietnia 2006 r. należało uznać za błędne. Bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w tejże sprawie pozostał natomiast zarzut zażalenia. Kwestia wyłączenia sędziego z mocy ustawy nie wykazuje związku z objętym zażaleniem postępowaniem w sprawie przyznania prawa pomocy. Zważywszy na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia na mocy art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.