II SA/Po 324/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia NSA Stanisława Małek /spr./ Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Bela po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 03 października 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi K.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia; o d d a l a s k a r g ę /-/ W.Batorowicz /-/ B.Drzazga /-/ St.Małek K. K. wniósł o wydanie zaświadczenia potwierdzającego zgodność planowanej inwestycji (adaptacja budynku gospodarczego na magazyn i wymianę opon - działka nr [...] w L.) z planem zagospodarowania przestrzennego. Wójt Gminy postanowieniem z dnia [...]r. na podstawie przepisu art. 219 kpa odmówił wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu stwierdzono, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów L. i części wsi W. (uchwała Rady Gminy Nr XXXVI/249/98 z 27 kwietnia 1998 r. opublikowana - Dz.Urz. Województwa Poznańskiego Nr 13 poz. 133) stanowi (§ 8 ust. 2 pkt 1), iż "na terenach zabudowy mieszkaniowej z możliwością sytuowania na działkach obiektów służących nieuciążliwej działalności gospodarczej o profilu usługowym zakazuje się sytuowania i rozbudowy obiektów mogących pogorszyć stan środowiska z wyłączeniem inwestycji liniowych". Stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257 poz. 2573) - stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego lub rolniczego lub środków transportu - zostały zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 70). Z tego względu Wójt Gminy uznał, iż brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej treści. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonym postanowieniem (art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 kpa) utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Kolegium uznało, że kwestionowane postanowienie jest zgodne z prawem, to jest planem miejscowym oraz powołanym przepisem § 3 ust. 1 pkt 70 w brzmieniu obowiązującym od 11 maja 2005 r. (Dz.U. Nr 92 poz. 769). K. K. wniósł skargę domagając się uchylenia zaskarżonych postanowień. Skarżący wskazał, iż w świetle zasad doświadczenia życiowego nie ma podstaw do uznania magazynu i punktu wymiany opon (przy zachowaniu określonych wymogów) za inwestycje mogące w jakikolwiek sposób negatywnie wpływać na środowisko. Podał także, że budynek gospodarczy znajduje się poza granicami Parku Narodowego, a tymczasem na jego terenie zlokalizowane są podobne obiekty, a nawet szpital wytwarzający odpady szczególnie niebezpieczne. Skarżący uważa, iż to czy przedmiotowa inwestycja może pogorszyć stan środowiska mógłby rozstrzygać jedynie raport o oddziaływaniu na środowisko lub opinia biegłego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do przepisu art. 217 kpa organ administracji wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie jeżeli: 1. urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2. osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowane, iż skarżący ma "swój interes prawny" w ubieganiu się o wydanie zaświadczenia o zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżone postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia jest zgodne z przepisami prawa. Bezsporne jest, że teren działki nr [...] zgodnie z powołanym planem zagospodarowania przestrzennego z 27 kwietnia 1998 r. znajduje się w obszarze przeznaczonym na cele zabudowy mieszkaniowej z możliwością sytuowania obiektów służących nieuciążliwej działalności gospodarczej o profilu usługowym (symbol M.U.). Według ustaleń planu (§ 8 ust. 2 pkt 1) na tym terenie zakazuje się sytuowania i rozbudowy - obiektów mogących pogorszyć stan środowiska z wyłączeniem inwestycji liniowych. Skarżący zamierza rozbudować istniejący budynek gospodarczy na magazyn i punkt wymiany opon. Zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. (Dz.U. Nr 257 poz. 2573 zm. Dz.U. z 2005 r. Nr 6 poz. 8) do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się: stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego lub rolniczego lub środków transportu. Organy administracji prawidłowo uznały, iż zamierzoną rozbudowę należy zaliczyć w świetle powołanego rozporządzenia do obiektu mogącego pogorszyć stan środowiska. Oznacza to, iż brak było podstaw do wydania pozytywnego zaświadczenia o żądanej treści. Skarżący bezpodstawnie zarzuca, iż zaskarżone postanowienie narusza ustalenia zawarte w § 8 ust. 2 miejscowego planu. Bez znaczenia jest bowiem to, iż w dacie uchwalenia planu obowiązywało rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. Nr 93 poz. 589 zm. Dz.U. z 2000 r. Nr 7 poz. 1), według którego do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zaliczało się: stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu posiadające więcej niż 3 stanowiska robocze. Plan miejscowy w tym zakresie nie odsyła bowiem wprost do przepisu wymienionego rozporządzenia i nie określa jakie obiekty należy zaliczyć do mogących pogorszyć stan środowiska. Organy administracji prawidłowo więc uznały, iż w świetle aktualnie obowiązujących przepisów przedmiotowa rozbudowa jest zaliczona do wymienionej kategorii obiektów. W rozpoznawanej sprawie istotne jest, że zamierzona inwestycja jest zaliczona do obiektów mogących pogorszyć stan środowiska. Z tego względu bez znaczenia pozostają "zasady doświadczenia życiowego", na które powołuje się skarżący argumentując, iż rozbudowa nie stanowi zagrożenia dla środowiska. Zgodnie z przepisem art. 218 § 2 kpa organ administracji przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. W świetle powyższego przepisu sformułowany zarzut naruszenia przepisu art. 7 kpa jest bezpodstawny. Wbrew bowiem poglądowi skarżącego organy administracji w postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie miały obowiązku przeprowadzenia dowodu z raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, czy też dowodu z opinii biegłego. Uznając, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ W.Batorowicz /-/ B.Drzazga /-/ St.Małek MK