VII SA/Wa 1354/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania wnioskodawcy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] maja 2006 roku, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz skarżącej M. R. kwotę 800 zł (osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. znak: [...], Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, po rozpatrzeniu zażalenia M. R. – utrzymała w mocy postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] maja 2006 r. zwracające wnoszącej podanie, ponieważ wniesiono je do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż M. R. pismem z dnia [...] lutego 2006 r. wystąpiła do Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa o nadanie tytułu rzeczoznawcy, o którym mowa w art.15 ust.3 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przepisy ustawy Prawo Budowlane oraz aktów wykonawczych do te ustawy, a także przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz.42 ze zm.) nie wskazuje jaki organ jest upoważniony do nadania tytułu rzeczoznawcy. Przepisy art.15 ust.1 i 2 oraz ust.4 - 7 Prawa budowlanego odnoszą się do rzeczoznawcy budowlanego, natomiast w art.15 ust.3 mowa jest jedynie o rzeczoznawcy. Poza tym przepis art.15 ust.3 Prawa budowlanego nie wskazuje jaki jest "właściwy organ samorządu zawodowego", który może nadać tytuł rzeczoznawcy osobie, która nie spełnia warunku, o którym mowa w ust.1 pkt.2 lit. a i b Prawa budowlanego, ale posiada szczególną wiedzę i doświadczenie w zakresie nieobjętymi uprawnieniami budowlanymi. Nadto organ wskazuje, iż przepis art.8 pkt.4 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa i urbanistów określa zadanie samorządów zawodowych do których należy w szczególności: nadawanie i pozbawianie uprawnień budowlanych w specjalnościach, o których mowa w art.14 ust.1 pkt.1 – 5 Prawa budowlanego, uznawanie kwalifikacji zawodowych cudzoziemców z zastrzeżeniem art.8a oraz nadawanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego. Przepis ten, zdaniem organu, odnosi się wyłącznie do rzeczoznawcy budowlanego i nie wskazuje organu właściwego do nadawania tytułu rzeczoznawcy. Z tych względów, w ocenie organu należało zastosować normę art.66 ust.3 kpa i zwrócić podanie wnoszącemu. Skargę na powyższe postanowienie wniosła M. R., domagając się jego uchylenia oraz uchylenia poprzedzającego go postanowienia Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] maja 2006 r. Skarżąca zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzuca naruszenie: 1) art.15 ust.3 ustawy Prawo budowlane oraz art..8 pkt.4 i art.36 ustawy z dnia 15 grudzień 200 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz U z 2001 r. nr.5, poz. 42) 2) art.6,7,11,12 kpa, co jest konsekwencja błędnego zastosowania art.66 ust.3 kpa. Skarga podnosi iż organ ograniczył się jedynie do wykładni językowej sensu stricte art.15 ust.3 Prawa budowlanego, bez uwzględnienia wykładni systemowej i celowościowej tego przepisu, zwłaszcza w kontekście treści art.36 ust.1 pkt.3 i art.8 pkt.4 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów oraz urbanistów. W konsekwencji zdaniem skarżącej organ naruszył obywatelskie gwarancje udzielone przez ustawodawcę w art.7 kpa., który zapewnia, że organ administracji publicznej podejmie kroki niezbędne do załatwienia sprawy w sposób mający na uwadze słuszny interes obywatela. Wykładnia dokonana przez Krajową Komisję Kwalifikacyjną jest sprzeczna z zasadą prawa wprowadzoną wyraźnie w art.2 ustawy z dnia 12 kwietnia 1997 r. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.2001 r.,Nr.28, poz.319). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji: art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr.153,poz.1269)Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istoty wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] maja 2006 r. zapadły z naruszeniem art.66 ust.3 kpa. w związku z art.15 ust.3 Prawa budowlanego oraz art.36 i art.8 pkt.4 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2006 r. M. R. zwróciła się do Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa o nadanie jej tytułu rzeczoznawcy budowlanego w zakresie: - materiałów budowlanych - izolacji - technologii i organizacji. Prośbę swa motywowała udokumentowanym 10 letnim dorobkiem zawodowym i naukowym w tym zakresie. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa działając na podstawie art.66 § 3 kpa. – zwróciła podanie, ponieważ wniesiono je do organu niewłaściwego, a właściwego organu nie można ustalić na podstawie danych podania. Zgodnie z brzmieniem art.15 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2003 r., Nr.207, poz.2016 ze zm.)właściwy organ samorządu zawodowego może nadać tytuł rzeczoznawcy osobie, która nie spełnia warunku, o którym mowa w ust.1 pkt.2 lit. a i b, ale posiada szczególna wiedze i doświadczenie w zakresie nieobjętym uprawnieniami budowlanymi. Atr.15 ust.1 cytowanej ustawy określa przesłanki jakie winna spełniać osoba ubiegająca się o tytuł rzeczoznawcy budowlanego, a ust.2 tego przepisu wskazuje na właściwy organ samorządu zawodowego jako organ kompetentny do jego nadania. Wykładnie systemowe oraz celowościowe, poprzez użycie w ust.3 słów "może również" wskazuje na organ (ten sam, o którym mowa w ust.2) właściwy do nadania tytułu rzeczoznawcy. Brak również w ocenie Sądu przesłanek do różnicowania pojęć "rzeczoznawca budowlany" o którym mowa w ust.1 art.15 i "rzeczoznawcy" wymienionego przez ustawodawcę w ust.3 pod względem właściwości organu decydującego o jego nadaniu. Art.36 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (DZ. U. z 2001 r. Nr.5, poz.42) określa zadanie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa. Nie podlega wątpliwości, co podnosi skarga, iż katalog tych zadań, poprzez określenie " w szczególności" (atr.36 ust.1) nie jest zamknięty i nie zawiera wyliczenia enumeratywnego. Analiza powyższego przepisu nie pozwala wiec na kategoryczne stwierdzenie, iż organ ten nie jest właściwy do wydania decyzji o nadaniu uprawnienia rzeczoznawcy o którym mowa w art.15 ust.3 Prawa budowlanego. Do analogicznego wniosku prowadzi wykładnia Systemowa atr.8 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r., w którym wyliczono przykładowo zadania samorządu zawodowego. Należy w tym miejscu podkreślić, iż wykładnia celowościowa art.15 w tym ust.3 Prawa budowlanego prowadzi do wniosku, iż najbardziej kompetentnym organem, posiadającym Specjalistyczną wiedzę umożliwiającą weryfikację zasadności wniosku Skarżącej jest właśnie samorząd zawodowy inżynierów budownictwa. Mając powyższe na uwadze należy podzielić zarzut skargi o błędnym zastosowaniu art.66 ust.3 kpa., a co za tym idzie naruszeniu art.7 kpa. nakładającym na organ obowiązek załatwienia wniosku po myśli strony, z uwzględnieniem jej słusznego interesu, bowiem wszelkie niejasności i niedopowiedzenie w powszechnie obowiązującym prawie nie mogą być interpretowane na niekorzyść strony (vide wyrok NSA z 6 maja 1999 r. sygn. akt IV SA 27/97). Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 czerwca 1993 r., Sygn. akt. III ARN 33/93 z którego wynika, iż " w razie wątpliwości co dorozumienia konkretnego przepisu prawa, właściwe jest stosowanie takiej wykładni jaka najbardziej odpowiada zasadom wyrażonym w Konstytucji". Należy więc uznać, iż zastosowana przez organ zawężająca wykładnia językowa zadania tego nie spełnia. Z tych względów Sąd orzekł w sentencji w oparciu o art. 145 §1 pkt.1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr.153, poz.1270 ze zm.). Rozstrzygnięcie w pkt. II i III wyroku znalazło oparcie w art.152 i 200 cytowanej ustawy.