II SAB/Lu 43/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek, Asesor WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Anna Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. W dniu 9 sierpnia 2005 r. (data wpływu do organu) M. W. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej . W swojej skardze podnosił, iż Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej nie rozstrzygnął w przedmiocie jego wniosku z dnia 2 stycznia 2006 r. o przyznanie zasiłku okresowego. Wskazywał również, iż w dniu 14 marca 2005 r. wystąpił z zażaleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na niezałatwienie w terminie jego sprawy. W odpowiedzi na skargę Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej wnosił o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej podniósł, iż w dniu 2 stycznia 2006 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej wpłynął wniosek M. W. o przyznanie świadczenia w formie zasiłku celowego na żywność, opał i opłacenie prądu. Kierownik OPS decyzją z dnia [...] Nr [...] przyznał M. W. i jego matce T. W. zasiłek celowy na potrzeby wskazane w tym wniosku, w kwocie 560 zł. Decyzja ta wskazywała, jako jej adresatów M. W. i T. W., albowiem w tym czasie prowadzili oni wspólne gospodarstwo domowe. Decyzja ta doręczona została stronom 3 lutego 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie od tej decyzji wniesione przez T. W. utrzymało ją w mocy decyzj z dnia [...] . Nr [...] W odpowiedzi na skargę wskazano również, iż w dniu 27 marca 2006 r. M. W. złożył do OPS skargę na niezałatwienie jego wniosku z dnia 2 stycznia 2006 r. Pismem z dnia 5 kwietnia 2006 r. Kierownik OPS poinformował skarżącego o powyższym sposobie załatwienia jego sprawy. Niezależnie od powyższego, w odpowiedzi na skargę Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej podniósł, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...]. Nr [...] uznało zażalenie M. W. z dnia 14 marca 2006 r. za nieuzasadnione. Sąd zważył, co następuje: Skarga M. W. na bezczynność organu administracji publicznej – Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej – nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli działalności administracji publicznej, odwołać się do treści przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Według Sądu, analiza akt sprawy nie daje żadnych podstaw ku temu, aby uczynić zadość żądaniu skarżącego i zobowiązać Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 2 stycznia 2006 r. W sprawie niniejszej poza sporem jest, iż: 1) M. W. w dniu 2 stycznia 2006 r. wystąpił do Ośrodka Pomocy Społecznej z wnioskiem o przyznanie świadczenia w formie zasiłku celowego na żywność, opał i opłacenie prądu; 2) Kierownik OPS decyzją z dnia [...] Nr [...] uwzględnił wniosek z dnia 2 stycznia 2006 r. o przyznanie świadczenia w formie zasiłku celowego na żywność, opał i opłacenie prądu wskazując, jako adresatów decyzji M. W. i T. W., albowiem w tym czasie prowadzili oni wspólne gospodarstwo domowe; 3) decyzja ta doręczona została stronom 3 lutego 2006 r.; 4) Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie T. W. od tej decyzji utrzymało ją w mocy decyzją z dnia [...]. Nr [...]; 5) w dniu 27 marca 2006 r. M. W. złożył do OPS skargę na niezałatwienie jego wniosku z dnia 2 stycznia 2006 r.; 6) pismem z dnia 5 kwietnia 2006 r. Kierownik OPS poinformował skarżącego o sposobie załatwienia jego sprawy z wniosku z dnia 2 stycznia 2006 r.; 7) Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem dnia [...]. Nr [...] uznało zażalenie M. W. z dnia 14 marca 2006 r., wniesione na niezałatwienie jego wniosku z 2 stycznia 2006 r., za nieuzasadnione. Przywołane okoliczności faktyczne nie są sporne. Gdy skonfrontować je z zarzutem skargi – bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 2 stycznia 2006 r. o przyznanie świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego na żywność, opał i opłacenie energii elektrycznej – jak również z przepisami obowiązującego prawa, w zakresie, w jakim określają one zadania i kompetencje organów administracji publicznej, brak jest podstaw, aby formułować zarzut o pozostawaniu Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w bezczynności. Według Sądu, w sprawie niniejszej poza sporem jest bowiem, iż Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznejdziałając z upoważnienia Wójta Gminy wydał w formie decyzji rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 2 stycznia 2006 r. Decyzja ta została następnie utrzymania w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] (k. 1 i k. 2 akt administracyjnych). W tym kontekście nie może mieć żadnego znaczenia fakt, iż adresatami decyzji o udzieleniu pomocy w formie zasiłku celowego w wysokości 560 zł byli skarżący, M. W. i jego matka T. W.. Jak wynika z analizy treści decyzji organu I instancji, organ rozstrzygał w przedmiocie dwóch wniosków z dnia 2 stycznia 2006 r. i 10 stycznia 2006 r. pochodzących od M. W. i jego matki T. W. , w okolicznościach potwierdzających, iż wnioskodawcy prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. W tej mierze, nie może budzić również żadnych wątpliwości treść żądania skarżącego sformułowanego we wniosku z dnia 2 stycznia 2006 r. Zabiegał on o pomoc w postaci świadczenia pieniężnego na żywność, opał i opłacenie energii elektrycznej. Uznać więc należy, iż Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej prawidłowo zidentyfikował żądanie wnioskodawcy rozstrzygając w jego przedmiocie wyżej wskazaną decyzją. W związku z powyższym, brak jest więc podstaw, aby uznać, iż Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej pozostawał w bezczynności, skoro w sprawie tej podjął rozstrzygnięcie, do którego był zobowiązany. Sprawę z wniosku M. W. załatwił zgodnie z przepisem art. 104 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez wydanie stosownej decyzji. Wobec powyższego, w sprawie niniejszej, brak jest więc jakichkolwiek podstaw, aby uczynić zadość żądaniu skarżącego. Nie ma bowiem żadnych przesłanek, które mogłyby uzasadniać zobowiązanie organu administracji publicznej do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, skoro przez dniem orzekania Sądu, zostały one zrealizowane. Według Sądu, wyżej przywołane okoliczności, ich analiza i wnioski z niej wypływające przekonują o braku zasadności żądania skarżącego. Skargę M. W., jako niezasadną należało więc oddalić. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.