III SA/Wa 1491/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Jakub Pinkowski, Protokolant Emilia Kasperowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji w sprawie o podatek dochodowy od osób fizycznych za 1997 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania M. K., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) – dalej jako Ordynacja – utrzymał w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] marca 2001 r. Nr [...]. Decyzją tą Urząd Skarbowy w L. odmówił uzupełnienia decyzji tegoż Urzędu z dnia [...] listopada 2000 r. Nr [...], która określała zobowiązanie podatkowe M. K. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. w wysokości 4519,70zł. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2001 r. Urząd Skarbowy w L. stwierdził, że odmowa uzupełnienia decyzji z dnia [...] listopada 2000 r. podyktowana jest faktem iż zawiera ona wszystkie niezbędne przewidziane prawem, elementy rozstrzygnięcia, w tym pouczenie o prawie odwołania, a więc nie zaistniała przesłanka z art. 213 § 1 Ordynacji. W decyzji z dnia [...] listopada 2000 r. Urząd Skarbowy w L., wbrew zarzutom wniosku o uzupełnienie tej decyzji powołał podstawę prawną, w której zostały określone przepisy materialnego prawa podatkowego, zastosowane przy rozstrzyganiu sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2006 r. stwierdził, że wszystkie wątpliwości, co do treści decyzji, organ podatkowy, który wydał decyzję wyjaśnia na żądanie strony lub organu egzekucyjnego w drodze postanowienia, zgodnie z art. 215 § 2 Ordynacji. W sprawie tej nie istniała konieczność uzupełnienia decyzji z dnia [...] listopada 2000r. ponieważ spełnia wymogi określone w art. 210 § 1 Ordynacji wobec czego decyzja z dnia [...] marca 2000 r. jest zgodna z prawem. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył ponadto, że przedstawiane przez M. K. zarzuty dotyczące decyzji z dnia [...] listopada 2000 r. o określeniu zobowiązania podatkowego będą rozpatrzone w postępowaniu odwoławczym od wskazanej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 kwietnia 2006 r. M. K. poinformował, że "obecnie nie wie co jest przedmiotem sporu" i wniósł o uchylenie w całości lub stwierdzenie nieważności decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2006 ponieważ decyzja ta narusza prawo materialne, gdyż dotyczy sprawy już rozstrzygniętej, zatem nie może samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. Ponadto skarżący wniósł o uchylenie wszystkich decyzji w sprawie, które nie zostały uchylone do chwili obecnej oraz o zakończenie sprawy, przy czym wskazał, że – jak mu się wydaje – po raz piąty pisze w tej samej sprawie skargę do Sądu Administracyjnego. Zaznaczył, iż stosuje się jedynie do pouczeń zawartych w decyzjach podatkowych. Skarżący zwrócił uwagę na treść art. 125 Ordynacji, zgodnie z którym organy podatkowe powinny działać wnikliwie, szybko i posługując się najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Dwuinstancyjność postępowania ma polegać na dwukrotnym rozstrzygnięciu tego samego, a nie na wielokrotnym rozstrzygnięciu tej samej kwestii w różny sposób. Według skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 29 lipca 2004 r. syg. III SA 1143/03 wypowiedział się w sprawie, na wszelki wypadek jednak, M. K. podtrzymuje wszystkie argumenty przedstawione w dotychczasowych skargach i znajdujące się w aktach sprawy. Poinformował ponadto o "kompetencyjnych przepychankach" pomiędzy Izbą Skarbową w W. i Urzędem Skarbowym w L., przy czym – jego zdaniem – akta podatkowe nie oddają indolencji urzędników zajmujących się sprawą. M. K. zwrócił uwagę na to, że Izba Skarbowa, po umorzeniu postępowania w sprawie, odrębną decyzją utrzymała w mocy decyzje uzupełniającą z dnia [...] marca 2001 r., sześć lat po jej wydaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. przedstawił przebieg postępowania i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem Dyrektora istotą sporu w całym postępowaniu podatkowym była jedynie kwota zaległości podatkowej z tytułu zwróconej skarżącemu nienależnej nadpłaty za 1997 r. Tej kwestii dotyczy decyzja Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] listopada 2000 r. od której odwołanie zostanie rozpatrzone przez organ podatkowy drugiej instancji dopiero po rozstrzygnięciu proceduralnej kwestii uzupełnienia tej decyzji, objętej skargą, złożoną w tej sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził że na skutek wyroków Sądu z dnia 27 listopada 2002 r. sygn. III SA 715/01 oraz z dnia 29 lipca 2004 r. sygn. III SA 1143/03 pozostały dwie decyzje nie wyeliminowane z obrotu prawnego, od których skarżący złożył odwołania, tj.: decyzja Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] listopada 2000 r. oraz decyzja Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] marca 2001 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. poinformował też, ze wydanie decyzji z dnia [...] marca 2006 r. nie nastąpiło w wyniku wznowienia postępowania, lecz odwołania M. K. od decyzji z dnia [...] marca 2001 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów, w tym wypadku decyzji administracyjnej, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Zgodnie z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako u.p.p.s.a. – Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest uzasadniona 1. Nietrafny jest zarzut M. K. o tym, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2006 r. dotyczy już sprawy rozstrzygniętej i nie może funkcjonować w obrocie prawnym, ponieważ w obrocie prawnym pozostaje decyzja Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] marca 2001 r., wydana w I instancji - o odmowie uzupełnienia decyzji oraz – niezałatwione – odwołanie z dnia 27 marca 2001 r. od tej decyzji. Sąd zwraca uwagę skarżącego, że w następstwie kolejno wydanych wyroków - Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2002 r. sygn. III SA 715/01 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2004 r. sygn. III SA 1143/03 uchylone zostały decyzje organów podatkowych II instancji (z dnia [...] czerwca 2001 r. Nr [...] oraz z [...] kwietnia 2003 r. Nr [...]) orzekające o uzupełnieniu decyzji, natomiast nie została wyeliminowana z obrotu prawnego wspomniana decyzja Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2001 r. o odmowie uzupełnienia decyzji z [...] listopada 2000 r. i sama decyzja z dnia [...] listopada 2000 r. o określeniu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego kwestionowana przez niego decyzja z dnia [...] marca 2006 r. nie została wydana w wyniku wznowienia postępowania, lecz była wynikiem jego woli rozpatrzenia złożonego uprzednio odwołania. 2. Zdaniem Sądu, stosownie do treści art.213 § 1 Ordynacji uzupełnienie decyzji może dotyczyć jedynie jej rozstrzygnięcia oraz pouczeń co do prawa odwołania lub wniesienia powództwa cywilnego do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego. Nie może ono dotyczyć innych składników wymienionych w art. 210 § 1 Ordynacji, w tym uzasadnienia decyzji. Sąd zauważa, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. prawidłowo odniósł się w zaskarżonej decyzji do tej kwestii. Badając zatem zakres kwestionowanego przez skarżącego rozstrzygnięcia, niezależnie od zarzutów skarżącego Sąd nie dopatrzył się – z urzędu – wad, które mogłyby być przyczyną wyeliminowania rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. 3. Wbrew poglądom skarżącego przedmiotem sporu w tej sprawie nie jest kwestia określenia podatku dochodowego za 1997 r., lecz jedynie rozstrzygniecie sporu proceduralnego, co do uzupełnienia decyzji, o co skarżący sam się zwrócił. Wielokrotne rozpatrywanie zagadnienia określenia wysokości podatku i uzupełnienia decyzji jest wynikiem – oprócz faktu wnoszenia przez skarżącego odwołań i skarg do Sądu, do czego ma prawo - także realizacji zasad postępowania podatkowego wyrażonych w art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tymi przepisami organy podatkowe z urzędu podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organy podatkowe powinny przy tym działać na podstawie obowiązującego prawa – trafnie je stosując – zatem także weryfikować podejmowane decyzje. Postępowanie organów podatkowych obu instancji jest przy tym poddane kontroli Sądu Administracyjnego, czego skutkiem może być niekiedy – jak w tej sprawie – długi okres postępowania. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (podatkowego) może być podstawą wielokrotnego uchylania przez organ II instancji decyzji wydanej w I instancji i przekazywania sprawy do ponownego rozpoznania, jak też uchylania zakwestionowanej decyzji przez Sąd Administracyjny. Stąd zarzut "wielokrotnego rozstrzygania sprawy w różny sposób" jest niezasadny, wynika z zasad postępowania w sprawach podatkowych.. 4. Z przytoczonych względów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie wobec czego, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.