IV SA/Wa 1323/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Katarzyna Tomiło, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. sprawy ze skargi E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. uchyla postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2003 roku Nr [...]. Pismem z dnia [...] marca 2005 roku E. R. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zadaszeniu tarasu II piętra w budynku mieszkalnym na działce o nr ew. [...] położonej przy [...] na terenie [...] w W. Decyzją z dnia [...] września 2005 roku, Nr [...] Prezydent W. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wyżej wymienionej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji Prezydent W. stwierdził, iż budynek mieszkalny na działce o nr ew. [...] zlokalizowany jest bezpośrednio w granicy sąsiedniej nieruchomości, to jest działki o nr ew. [...]. Planowane przedsięwzięcie ma polegać na zadaszeniu całego tarasu II piętra budynku mieszkalnego (zabudowa o konstrukcji drewnianej). Zgodnie dyspozycją art. 61. ust 1 pkt. 5 - ustawy z dnia 27 marca 2003 roku 0 planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku gdy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. E. R. wystąpił wnioskiem o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zadaszeniu całego tarasu ( wg. wniosku 44 m2) w lekkiej konstrukcji drewnianej usytuowanego w granicy nieruchomości sąsiedniej przy ul. [...]. Inwestycja ta nie jest zgodna z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to jest z § 12 ust 1 wymienionego rozporządzenia z którego wynika, iż budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy". Z kolei zgodnie z treścią § 12 ust. 5 powołanego rozporządzenia okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej, o których mowa w ust. 1 o więcej niż 0,8 m, natomiast części budynku takie jak balkony, galerie, tarasy schody zewnętrzne, pochylnie i rampy o więcej niż 1,3 m. Tarasy winny być zlokalizowane w odległości 2,7 m od granicy działki sąsiedniej. Tym samym projektowanie zadaszenia tarasu (daszku z okapem) można zlokalizować w odległości 3,2 m od granicy działki sąsiedniej (§12 ust.5). Wnioskowana inwestycja jest więc niezgodna z przytoczonymi wyżej przepisami. Sama konstrukcja przepisów § 12 dotycząca usytuowania budynków oparta jest na szczegółowych przepisach dotyczących bezpieczeństwa pożarowego - w celu ochrony sąsiednich nieruchomości - wobec czego nad przestrzeganiem tych przepisów winny czuwać organy administracji uwzględniając interes stron postępowania. Właścicielka sąsiedniej nieruchomości wyraziła na piśmie swoje zastrzeżenia co do takiej lokalizacji już istniejących tarasów i nie wyraża zgody na dalszą zabudowę tarasów zlokalizowanych niezgodnie z przepisami. Zastrzeżenia te, zdaniem Prezydenta, są zasadne. Nie można jedynie odnieść się do stwierdzenia, iż poprzedni właściciele nie wyrażali zgody na tego rodzaju zabudowę w granicy - ponieważ w aktach archiwalnych nie znaleziono potwierdzenia tego faktu. Inwestycja - opisana we wniosku - stanowiąca zadaszenie całego tarasu otwartego znajdującego się bezpośrednio w granicy działki nie spełnia dyspozycji § 12 wymienionego wyżej Rozporządzenia. Decyzje o warunkach zabudowy konkretyzują postanowienia ustaw szczególnych i aktów wydanych na ich podstawie w stosunku do konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Organ administracji zobowiązany jest do ich przestrzegania - wydanie decyzji w przypadku niezgodności inwestycji z przepisami odrębnymi skutkowałoby wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. Decyzja o warunkach zabudowy jest w swej istocie ukierunkowana na postępowanie prawno - budowlane. Uzyskując ją wnioskodawca otrzymuje warunkową nadzieję na uzyskanie pozwolenia na budowę. W tym konkretnym przypadku w związku z niezgodnością planowanego przedsięwzięcia z przepisami ( o których mowa wyżej) wydanie decyzji pozytywnej byłoby niezgodne z art. 61 ust 1 pkt.5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto w dniu [...] listopada 2003 roku postanowieniem Nr [...] Prezydent W. odmówił E. R. udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów § 12 powyższego rozporządzenia dla dokładnie tej samej inwestycji - między innymi z powodu możliwości pogorszenia warunków użytkowych sąsiedniej nieruchomości wskazując temu samemu wnioskodawcy na brak możliwości realizacji zamierzonego przedsięwzięcia. Od powyższej decyzji odwołanie złożył E. R. podnosząc zarzut, iż nieprawdziwe jest twierdzenie, że tarasy zostały wybudowane niezgodnie z przepisami jak również nieprawdziwa jest sugestia bezprawnego wybudowania budynku w granicach działki. Budowa wykonana została na podstawie dokumentacji i pozwolenia na budowę oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowani terenu. Planowane przedsięwzięcie nie spowoduje zagrożenia pożarowego, gdyż nie tylko nie blokuje szerokiego wjazdu na posesję sąsiadki, ale również w inny sposób nie zagraża bezpieczeństwu jej nieruchomości. Nie zmniejsza też ono komfortu korzystania z działki sąsiedniej, gdyż w ścianie budynku należącego do sąsiadów od strony północnej znajduje się tylko małe okienko do klatki schodowej. Wysokość tarasu jest na wysokości dachu spornej posesji. Nie ma więc mowy o jakimkolwiek ograniczeniu światła do posesji. Minister Infrastruktury pismem z dnia [...] września 2003 roku upoważnił Prezydenta W. do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust.5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 roku ale Urząd z nieznanych powodów odmiennie interpretuje decyzję. Decyzją z dnia [...] maja 2006 roku, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] września 2005 roku. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył E. R. podnosząc zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły z naruszeniem art. 61 ust.1 pkt.5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 roku Nr 80, poz.717 ze zm.). Analiza treści wydanych w sprawie rozstrzygnięć pozwala zdaniem Sądu stwierdzić, iż postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zostało przez organy administracji zamienione w istocie w postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Nie znajduje zdaniem Sądu uzasadnienia pogląd organów administracji, iż przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy brać pod uwagę zgodność planowanej inwestycji z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać różnego rodzaju inwestycje budowlane. W niniejszej sprawie organy administracji nie tylko bezzasadnie odmówiły wydania skarżącemu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powołując się na sprzeczność planowanej inwestycji z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 roku Nr 75, poz. 690 ze zm.), ale również bezzasadnie uznały, iż planowana inwestycja narusza przepisy tego rozporządzenia. Nie można mówić, na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, o niezgodności planowanej inwestycji z warunkami technicznymi, gdyż zgodnie z treścią art. 9 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz.414 ze zm.) inwestor może bowiem uzyskać zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych. Wymieniony wyżej przepis określa procedurę uzyskania takiej zgody oraz przesłanki jej uzyskania. Z art. 9 ust. Powołanego przepisu wynika, iż właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno - budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo. Wydanie takiego postanowienia możliwe jest wyłącznie w toku postępowania dotyczącego uzyskania pozwolenia na budowę. Niedopuszczalne jest wydanie tego rodzaju postanowienia w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z tych też powodów Sąd uchylił wydane w tym przedmiocie postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2003 roku, Nr [...]. Inwestor uzyskując decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uzyskuje ogólną informację, iż możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na jego działce. Nie oznacza to jednak, iż otrzyma on pozwolenie na budowę konkretnej, określonej w projekcie budowlanym inwestycji. Już tylko wyżej opisane uchybienie uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Należy jednak wskazać, iż w toku postępowania organy administracji popełniły także uchybienie stwierdzając, iż planowana inwestycja narusza § 12 ust.1 i 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przede wszystkim wymienione w § 12 ust.1 tego Rozporządzenia odległości od granicy sąsiedniej działki odnoszą się do ścian budynku. Co więcej przepisy powołanego Rozporządzenia nie zawierają generalnego zakazu budowy budynków ze ścianą usytuowaną na granicy działki. Z § 12 ust.3 pkt.2 wynika, iż dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bezpośrednio przy granicy działki, jeśli nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust.1 pkt.2 ze względu na rozmiary działki. Nieuzasadnione jest, zdaniem Sądu, stwierdzenie organów administracji, iż tarasy zbudowane został niezgodnie z przepisami. Nie poczyniono bowiem żądnych ustaleń czy inwestor nie uzyskał zgody na odstępstwa od przepisów techniczno - budowlanych określających warunki usytuowania tarasów. Nadto rozważania organów dotyczące odległości w jakich można budować tarasy w ocenie Sądu są w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe, gdyż taras, który skarżący zamierza przykryć dachem, już istnieje. Wniosek skarżącego nie dotyczy budowy tarasu, tylko jego zadaszenia. Nie jest rolą organów administracji badanie w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, czy istniejący budynek został zrealizowany zgodnie z przepisami. Ocenie organów administracji w takim postępowaniu podlega możliwość realizacji inwestycji w postaci samego zadaszenia tarasu na określonej nieruchomości. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest też uwarunkowane uzyskaniem zgody na planowaną inwestycję właściciela sąsiedniej działki. Również w toku postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę rozstrzygane są kwestie zgodności inwestycji pod względem bezpieczeństwa pożarowego oraz wpływu inwestycji na dopływ światła słonecznego do pomieszczeń znajdujących się w budynku zlokalizowanym na sąsiedniej działce. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1a i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.