I SA/Sz 38/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędzia WSA Alicja Polańska Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2006 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia[...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług o d d a l a skargę Decyzją z dnia[...] . nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 w związku z art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. nr 8 z 2005r., poz. 60 ze zm.) oraz w związku z art. 262 i art.9§1, art.38, art.39 ,art. 210§1, §2,§ 3 ustawy z dnia 09.01.1997r. Kodeks celny (t. j. Dz. U. Nr 75 z 2001r., poz. 802 ze zm.) w związku z art. 26 ustawy z dnia 19.03.2004r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. m 68/04, poz. 623), Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję znak [...] z dnia [...] Dyrektora Izby Celnej odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]n znak [...] określającej należności celne W. B. w związku z nielegalnym wprowadzeniem przedmiotowego pojazdu na polski obszar celny. Pismem z dnia[...] . pełnomocnik Strony - radca prawny T.T. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji znak [...] z dnia[...] . ze względu na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. Rozpatrując ww. wniosek Dyrektor Izby Celnej, działając jako organ I instancji, nie stwierdził rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu przedmiotowej decyzji i decyzją znak [...] z dnia[...] . odmówił stwierdzenia jej nieważności. W odwołaniu od ww. decyzji Dyrektora Izby Celnej pełnomocnik Strony podniósł, że: 1) Dyrektor Izby Celnej oparł swoją decyzję na błędnym twierdzeniu Naczelnika Urzędu Celnego, iż Strona w dniu nielegalnie wprowadziła przedmiotowy pojazd na teren RP, co spowodowało powstanie długu celnego. Twierdzenie to pozostaje w sprzeczności z oświadczeniem Strony, jak i materiałem dowodowym zebranym w postępowaniu karnym skarbowym. To ostatnie zostało bowiem umorzone z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających popełnienie zarzucanego czynu, w postępowaniu celnym zaś, decyzja wymierzająca należności celne została wydana przed zakończeniem postępowania karnego. Zarzut ten został już podniesiony we wniosku z dnia., jednak został on pominięty przez Dyrektora Izby Celnej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 2) Dyrektor Izby Celnej nie ustosunkował się także do zarzutu z wniosku z dnia., iż z dokumentów sprawy nie wynika, by decyzja wymierzająca należności celne została skutecznie doręczona Stronie. 3) błędne jest twierdzenie Dyrektora Izby Celnej, iż brak ustalenia winy wnioskodawcy w postępowaniu karnym skarbowym nie wyklucza prowadzenia w stosunku do niego postępowania celnego. Według Strony twierdzenie takie byłoby zasadne w stosunku do niej, gdyby w postępowaniu karnym skarbowym ustalono fakt wprowadzenia na polski obszar celny pojazdu nieokazanego przez nią organom celnym. W postępowaniu tym natomiast niewykazano, by Skarżący "nabył przedmiotowy samochód w N., by po przerobieniu numerów nadwozia sprowadzić go do kraju", zaś znajdująca się w aktach umowa kupna sprzedaży wskazuje, że "był on użytkownikiem kwestionowanego pojazdu przed zatrzymaniem kwestionowanego samochodu na granicy." W związku z tymi ustaleniami, jako nietrafne należy uznać twierdzenia Dyrektora Izby Celnej zarówno dotyczące faktu wprowadzenia przez Stronę w dniu[...] . pojazdu, o którym mowa w zaskarżonej decyzji, jak i faktu nieużytkowania przez niego ww. pojazdu przed tą datą. Potwierdzają to zarówno umowy kupna sprzedaży z dnia 1999r. i 2000r., jak i dokumenty dotyczące kolizji samochodu w Polsce. 4) Dyrektor Izby Celnej dokonał błędnej interpretacji orzeczenia NSA w Warszawie z dnia 29.06.2000r., sygn. akt III S.A. 3279/99. Według Strony z treści ww. wyroku, stanowiącej iż rażące naruszenie miało miejsce wówczas, gdy "...decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawnym..." wynika, iż dla zastosowania art. 210 Kodeksu celnego konieczne jest zajście określonego zdarzenia, tj. w tym przypadku nielegalnego wprowadzenia towaru na polski obszar celny. Skoro zaś w niniejszej sprawie zdarzenie takie nie miało miejsca, to przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do rażącego naruszenia prawa. 5) W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej przeczy własnym twierdzeniom, ponieważ nie wyklucza tego, że pojazd o wskazanym numerze pierwotnym był między rokiem 2000 a 2002 dwukrotnie poddawany badaniom technicznym, które nie wykazały zmiany numeru. Potwierdza więc, że w sprawie chodzi o ten sam pojazd, który Strona użytkowała od dnia nabycia w 2000r., który zatrzymano w dniu [...] i co do którego prowadzone jest postępowanie. Nadto wskazał, że w aktach sprawy znajduje się dokument Urzędu Celnego z dnia[...] m[...] , będący roboczym tłumaczeniem, z którego wynika, że przedmiotowy pojazd został sprzedany przez p. L. A. K, ze Ostatnią osobą rejestrującą był p. S., który sprzedał samochód p. L.. Z powyższego wynika kto zakupił samochód na terenie N. i wwiózł go do P.. W związku z tym postępowanie prowadzone w stosunku do W. B. jest bezpodstawne. W decyzji z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymując decyzję organu pierwszej instancji uznał, że nie zostały spełnione przesłanki do uznania decyzji wymiarowej za wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie prawa w myśl art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma ono charakter "rażącego", tzn. gdy decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisem poprzez proste ich zestawienie ze sobą. Dyrektor Izby podkreślił, że towarem nielegalnie wprowadzonym na polski obszar celny jest samochód o numerze nadwozia [...] Przedstawianie zatem przez Stronę, na poparcie jej twierdzeń, dokumentów dotyczących innego pojazdu o numerze nadwozia [...] nie ma znaczenia w sprawie. Ten właśnie pojazd, kierowany przez W. B., został zatrzymany przez funkcjonariuszy celnych w dniu [...] na przejściu granicznym w K. do kontroli celnej, w wyniku której stwierdzono, że został on wprowadzony na polski obszar celny bez dokonania zgłoszenia celnego. Strona w swoich pismach podnosi natomiast, iż wprowadzała samochód o numerze nadwozia[...] , na dowód czego przedstawiała stosowne dokumenty (dowód rejestracyjny[...] , umowy kupna - sprzedaży z dnia[...] . oraz z dnia[...] , zgłoszenie szkody w pojeździe po kolizji nr[...]), zaś z faktem przebicia numerów rejestracyjnych pojazdu nie miała nic wspólnego i nie była nawet tego świadoma. Dalej Dyrektor podaje, że organ celny nie kwestionuje dokumentów przedstawianych przez Stronę, ani też jej oświadczenia dotyczącego braku świadomości co do posługiwania się pojazdem posiadającym wtórny numer nadwozia, stwierdził jedynie, że niewątpliwie miał miejsce fakt będący przesłanką powstania długu celnego, wynikającą z zapisu art. 210 § 1 pkt 1 Kc, tj. nielegalne wprowadzenie towaru na polski obszar celny podlegającego należnościom celnym przywozowym tj. wprowadzenia do Polski w dniu[...] . samochodu osobowego marki [...] o numerze nadwozia:[...] Z informacji uzyskanych od Straży Granicznej (pismo m [...] z dnia [...] wynikało, że ww. samochód jest własnością pana M. S. z N. i nadal w kraju tym jest zarejestrowany. Nie może być więc zarejestrowany w P.. Wprowadzenie pojazdu w dniu[...] ., stanowi pierwszą pewną datę, w jakiej samochód ten znalazł się na terenie RP, co w konsekwencji każe przyjąć, że jest to data jego pierwszego wjazdu na polski obszar celny. W związku z tym na osobie wprowadzającej ciążyły określone prawem obowiązki stosownie do postanowień art. 9§, art.39, art. 36, art. 210 §3 pkt 1 Kodeksu celnego. Tak więc powyższy argument nie uzasadnia przyjęcia, iż decyzja wymierzająca należności celne została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Ustawodawca wart. 273 Kodeksu celnego ustanowił zasadę, że prowadzenie postępowania karnego lub karnego skarbowego nie stanowi przeszkody w prowadzeniu postępowania celnego. Zatem są one niezależne. Zasada ta wynika z odmienności porządków prawnych, w jakich oba postępowania są prowadzone oraz z różnych przesłanek, na podstawie których wydawane są w nich orzeczenia. Odpowiedzialność za powstały dług celny wynika z faktu nielegalnego wprowadzenia towaru do kraju, co zostało dowiedzione, nie zaś z przypisania Stronie winy w rozumieniu postępowania karnego skarbowego. Organ podkreślił, że przedmiotowym samochodem, w stosunku do którego było prowadzone postępowanie celne i karne skarbowe, był [...] o numerze nadwozia:[...] . Zaś umowa z[...] . zawarta między A. D. i M. A. oraz z[...] . zawarta między M. A. a W. B., dotyczyła sprzedaży samochodu o numerze nadwozia[...] . Dokumenty dotyczące kolizji również dotyczyły ww. pojazdu. Za nieuzasadniony również uznał organ zarzut niedoręczenia Stronie decyzji wymierzającej należności celne. Tego rodzaju zarzut nie może być rozpatrywany w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji, lecz związany jest z jedną z przesłanek wznowienia postępowania (art. 240§1 pkt. 4 Op). Ponadto Dyrektor Izby Celnej zauważa, że z akt sprawy wynika, iż decyzja ta została doręczona w trybie zastępczym, zgodnie z art. 155 Op, w dniu 11.07.2002r. W piśmie z dnia [...] Strona podniosła dodatkowo kwestię dokumentu Urzędu Celnego z dnia[...]. Nr[...] . Dokumentu tego nie można uznać za potwierdzający w jakikolwiek sposób stanowisko Strony. Zawiera on bowiem jedynie dane dotyczące pojazdu o numerze nadwozia: [...] jego sprzedaży na terenie N. oraz rejestracji w tym kraju. Wbrew twierdzeniom Strony nie wskazuje on na to, kto wwiózł pojazd do P, W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie W. B. zarzucił naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej wobec bezpodstawnego utrzymania w mocy decyzji Dyrektora Izby Celnej odmawiającej stwierdzenia wykazanej przez stronę nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wobec nieuzasadnionego wskazywania braku podstaw do stwierdzenia nieważności ewidentnie nieważnej decyzji organu pierwszej instancji a także - art. 210 § 1 pkt 1, § 2 i § 3 pkt 1 ustawy Kodeks celny, poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy wnioskodawca nie stał się wbrew treści decyzji Naczelnika Urzędu Celnego dłużnikiem, fakt powyższy wykazało także postępowanie karno-skarbowe zakończone umorzeniem postępowania, co wykluczyło zasadność stwierdzenia, że nielegalnie przywieziono samochód do kraju a organ celny orzekł o należnościach nie czekając na to orzeczenie karne, - art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe działanie organów naruszające te zasady, - art. 123 w zw. z art. 150 ust. 1 Ordynacji podatkowej –wskazując, że porównanie odnotowanej na kopii decyzji daty rzekomego doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego stronie z datą awiza, przy braku w aktach dowodu doręczenia decyzji w porównaniu z terminami określonymi w art. 150 Ordynacji, świadczy o tym, że to z wyłącznej winy organu strona nie brała udziału w postępowaniu, poprzez nie doręczenie decyzji, i wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] . lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego przekazania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie z uzasadnieniem jak w rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem w świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi decyzje te nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Skarga zatem nie zasługuje na uwzględnienie. Ocenie Sądu podlega zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Oceniając zaskarżone decyzje z punktu widzenia tego kryterium, stwierdzić należy, iż nie naruszają one prawa w zakresie zarzuconym w skardze. Zaskarżeniu do Sądu poddane zostały decyzje Dyrektora Izby Celnej wydane w trybie nadzwyczajnym, stwierdzenia nieważności, uregulowanym w art. 247 i następne ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Ustalone w tym przepisie przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej stanowią odstępstwo od wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej zasady trwałości decyzji podatkowych. Zasada ta oznacza, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogło nastąpić w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz ustawach podatkowych. Celem wprowadzenia tej zasady jest stabilizacja opartych na decyzjach skutków prawnych, zwłaszcza dla ochrony praw nabytych, czego wymaga status państwa prawnego - art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Instytucja stwierdzenia nieważności umożliwia usunięcie z obrotu prawnego decyzji ostatecznych, dotkniętych najpoważniejszymi wadami (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska, "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Wyd. TNOiK, Toruń 2002 r., str. 798). Katalog tych wad został w sposób wyczerpujący określony w art. 247 § 1 pkt 1-8 Ordynacji podatkowej. Wskazany katalog przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej określa również ramy powierzonej Sądowi kontroli legalności decyzji, wydanych w tym nadzwyczajnym postępowaniu. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Izby Celnej zostały wydane w wyniku wszczęcia na wniosek skarżącego postępowania o stwierdzenie nieważności (art. 248 Ordynacji podatkowej) ostatecznej w administracyjnym toku instancji decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. w sprawie określenia należności celnych. Wskazać należy, że ostateczność decyzji warunkuje zgodnie z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nieważności. Jak wynika z akt sprawy z taką decyzją mamy, w niniejszej sprawie do czynienia. Decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] . określająca należności celne została doręczona w trybie doręczenia zastępczego, zgodnie z art. 150 Ordynacja podatkowa, z dniem[...]. po niepodjęciu awizowanej przesyłki przez skarżącego. Stosownie do art. 150 Ordynacji podatkowej termin, którego naruszenie podnosi skarżący, określa obowiązek 7 dniowego przechowywania pisma w placówce pocztowej. Jeśli zważyć, że przesyłka zawierająca decyzję z dnia[...]., jak wynika z adnotacji na kopercie, została nadana [...]i [...] . awizowano przesyłkę, która nie została podjęta a[...]. poczta zwróciła przesyłkę, to nie sposób w tym przypadku zarzucić, podnoszonego przez skarżącego naruszenia terminu 7 dniowego. Powodem stwierdzenia nieważności mogą być jedynie wady wymienione w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, aby przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia tej nieważności istniała już w dacie wydania tej decyzji. Inaczej mówiąc, decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się strona, wydana została niezgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, przy czym niezgodność ta spełnia co najmniej jedną z przesłanek, ustawowo określonych, jako przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma ono charakter "rażącego", tzn. gdy decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisem poprzez proste ich zestawienie ze sobą (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński. Wydawnictwo Prawnicze Warszawa 1985 r., str. 237, por. także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - B. Adamiak, J. Borkowski. Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 1996 r., str. 716-721). Aby stwierdzić nieważność decyzji należy zatem ustalić, że wada taka tkwi w samej decyzji, np. decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, mającej charakter rażący. W tego typu przypadkach chodzi o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma miejsce wtedy, gdy w toku postępowania wyjaśniającego organ prowadzący postępowanie ustali, że nie występuje ustawowa przyczyna stwierdzenia nieważności. W świetle powyższego w trybie nadzwyczajnym jakim jest tryb stwierdzenia nieważności decyzji, rozpatrzeniu podlegają jedynie wady decyzji zarzucane przez skarżącego a wymienione w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, nie zaś argumenty merytoryczne, które mogły być przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu zwyczajnym- odwoławczym. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpatrzenie zakończonej decyzją ostateczną sprawy. Za nieuzasadnione uznać należy zatem zarzuty, iż organy celne bezpodstawnie pominęły w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, naruszając art. 120, 121,122, 124 Ordynacji podatkowej, gdyż oceny merytorycznej dowodów dokonano w postępowaniu toczącym się przed Urzędem Celnym zakończonym decyzją z dnia [...] . Zasadnie organy uznały również za nie uzasadniony zarzut strony co do rażącego naruszenia art. 210 § 1 pkt 1, § 2 i §3 pkt 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. kodeks celny (tj. Dz.U. Nr 75, poz. 802 ze zm.). Zgodnie z art.210 §3 pkt. 1 kodeksu celnego dłużnikiem jest osoba, która dokonała nielegalnego wprowadzenia. Jest to wystarczająca przesłanka do uznania kogoś za dłużnika celnego. Dla zastosowania ww. przepisu istotne jest kto wprowadził towar na polski obszar celny i czy zostało to dokonane zgodnie z obowiązującymi zasadami. W niniejszej sprawie istotne jest to – co pomija strona skarżąca, że przedmiotowym samochodem, w stosunku do którego było prowadzone postępowanie celne i karne skarbowe, był [...] o numerze nadwozia[...] . Zaś umowa[...] . zawarta między A. D. i M. A. oraz z[...] . zawarta między M. A. a W. B., dotyczyła sprzedaży samochodu o numerze nadwozia[...] . Dokumenty dotyczące kolizji również dotyczyły ww. pojazdu. Równie nieuzasadnione są argumenty Strony, iż przed dniem[...]. użytkowała ona przedmiotowy samochód, co według niej potwierdzają: umowy kupna sprzedaży z 1999r. i 2000r. oraz dokumenty dotyczące kolizji samochodu w P.. Albowiem dotyczą one samochodu o numerze nadwozia[...]. Z akt sprawy wynika w sposób niewątpliwy, że przedmiotowy pojazd nie został organowi celnemu przedstawiony, zatem należy stwierdzić, że wprowadzenia dokonano z naruszeniem art. 39 Kc, w związku z czym było ono nielegalne. W sprawie nie ma znaczenia świadomość zmian numeru nadwozia czy też nie. Również coroczne badanie techniczne pojazdu nie obejmuje kontroli ewentualnego przebicia numerów lub zgodności numeru w dowodzie rejestracyjnym z wewnętrznymi wklejkami w pojeździe. Zauważyć zatem należy, że powołanie przez Stronę powyższych dokumentów i wynikających z nich faktów nie może stanowić podstawy do przyjęcia, iż winna być stwierdzona nieważność decyzji wymierzającej należności celne. Istotne jest, iż W. B. nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 39 Kodeksu celnego. Tak więc powyższy argument nie uzasadnia przyjęcia, iż decyzja wymierzająca należności celne została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Za rażące naruszenia prawa nie można też uznać orzekania o należnościach celnych gdy prowadzone jest postępowanie karne lub karne skarbowe albowiem zasadnie wskazał organ celny, że ustawodawca w art. 273 Kodeksu celnego ustanowił zasadę, że prowadzenie postępowania nie stanowi przeszkody w prowadzeniu postępowania celnego. Zatem są one niezależne. Zasada ta wynika z odmienności porządków prawnych, w jakich oba postępowania są prowadzone oraz z różnych przesłanek, na podstawie których wydawane są w nich orzeczenia. Odpowiedzialność za powstały dług celny wynika z faktu nielegalnego wprowadzenia towaru do kraju, co zostało dowiedzione, nie zaś z przypisania Stronie winy w rozumieniu postępowania karnego skarbowego. Wskazać należy, że zarzucanie prowadzenia postępowania przez zbyt długi okres na etapie skargi do sądu na decyzje wydane w trybie stwierdzenia nieważności, może być podnoszone ale w trakcie postępowania przez organem poprzez wnoszenie ponaglenia. Nie stwierdzając zatem naruszenia prawa, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.