II SA/Po 545/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2006r. sprawy ze skargi J.G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę 265zł (dwieście sześćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania przed sądem pierwszej instancji; III. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. /-/W. Batorowicz /-/E. Podrazik /-/A. Łaskarzewska Postanowieniem z [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. na podstawie art. 119 § 2 i art. 121 § 4 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991r. Nr 36 poz. 161 ze zm.) nałożono na J.G. grzywnę w kwocie [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki budynku gospodarczego (kurnika) usytuowanego na działce nr [...] w S. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia J.G., postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy opisane wyżej rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono, iż ostateczną decyzją z dnia [...] w oparciu o przepis art. 48 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane nakazano rozbiórkę budynku użytkowanego jako kurnik. Decyzja ta jest prawomocna, gdyż Sąd Administracyjny wyrokiem z 25.01.2001r. oddalił skargę. J.G. otrzymała w dniu [...].04.2001r. upomnienie, wzywające ją do wykonania obowiązku. Ponieważ nakaz rozbiórki nie został wykonany, dlatego wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy. Wymogi, o których mowa w przepisie art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zostały prawidłowo zawarte w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji. W sentencji aktu administracyjnego umieszcza się bowiem jedynie jego rozstrzygnięcie, co w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do nałożenia na zobowiązaną grzywny w celu przymuszenia. Stwierdzono, iż grzywna jest dla zobowiązanej mniej uciążliwym środkiem egzekucyjnym niż wykonanie zastępcze. W razie dobrowolnego wykonania obowiązku nałożone, a nieściągnięte lub nieuiszczone grzywny podlegają umorzeniu. W przypadku dobrowolnego wykonania obowiązku po uiszczeniu lub przymusowym ściągnięciu grzywny zobowiązany może zwrócić się o jej zwrot w całości lub w części. Tymczasem wykonanie zastępcze nie uprawnia do zwrotu kosztów poniesionych przez zobowiązanego. Ustalenie wysokości grzywny wynika z kryteriów określonych przepisem art. 121 § 5 powołanej ustawy. Organ egzekucyjny w niniejszej sprawie prawidłowo ustalił wynikające z przepisu współczynniki (powierzchnia budynku oraz cena za 1 m powierzchni użytkowej ustalona przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast na podstawie odrębnych przepisów). Za bezzasadny uznano zarzut dotyczący zawieszenia postępowania. Ewentualne wznowienie postępowania merytorycznego nie stanowi kwestii prejudycjalnej, od którego zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Wyjaśniono, że decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wznowienia postępowania. Na powyższe postanowienie J.G. wniosła skargę, domagając się jego uchylenia. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 122 § 2 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji argumentując, iż pouczenie o skutkach nieuiszczenia grzywny w terminie oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu i zagrożeniu, że w razie nie wykonania obowiązku w terminie będzie orzeczone wykonanie zastępcze - powinny były być zawarte w sentencji, a nie w uzasadnieniu postanowienia. Zastosowany środek egzekucyjny – zdaniem skarżącej – jest rażąco surowy. Środkiem tańszym, mniej uciążliwym i realizującym wprost tytuł wykonawczy byłoby ewentualnie wykonanie zastępcze. Skarżąca stwierdziła także, iż postępowanie egzekucyjne powinno być zawieszone do czasu rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie decyzji nakazującej rozbiórkę budynku. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do problemu zawieszenia postępowania wyjaśniono, że wniosek skarżącej o wznowienie postępowania merytorycznego nie został uwzględniony, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy tę decyzję. Skarżąca wystąpiła z ponownym wnioskiem o wznowienie postępowania w dniu 24 czerwca 2002r., przytaczając argumenty, które powołane zostały we wcześniejszym wniosku. Organ odwoławczy udzielił więc skarżącej jedynie pisemnej odpowiedzi. Aktualnie nie toczy się żadne nadzwyczajne postępowanie, które mogłoby stanowić ewentualnie kwestię prejudycjalną dla toczącego się postępowania egzekucyjnego. Wyrokiem z dnia 17.11.2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J.G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia . Sąd oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę –Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) podkreślił, że nie jest ona zasadna. Podniesiono, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. wszczął postępowanie egzekucyjne [...] kwietnia 2001r. na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Zgodnie z tym tytułem skarżąca jest obowiązana do rozbiórki obiektu budowlanego użytkowanego jako kurnik, wybudowanego na działce nr [...] w miejscowości S. Przed wszczęciem tego postępowania skarżąca została [...] kwietnia 2001r. wezwana do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Stosownie do przepisu art. 1a pkt 12 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991r. Nr 36 poz. 161 ze zm.) środkami egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym są: grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, przymus bezpośredni. Sąd wyjaśnił, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 119 § 2 ustawy). Uznając zaskarżone postanowienie za prawidłowe wyjaśniono, że wbrew poglądowi skarżącej organ egzekucyjny miał pełne podstawy do zastosowania wymienionego środka. Ogólne zasady postępowania egzekucyjnego określają, iż należy stosować środek egzekucyjny, który prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku środków egzekucyjnych – środek lub środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego (art. 7 § 2 ustawy). Sąd uznał, iż zastosowany środek ma na celu przymuszenie skarżącej do wykonania obowiązku, o którym mowa w tytule wykonawczym. Sugerowane w skardze wykonanie zastępcze jest niewątpliwie środkiem bardziej uciążliwym. W razie wykonania obowiązku, nieuiszczona lub nieściągnięta grzywna podlega umorzeniu, a na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywna uiszczona lub ściągnięta może być w całości lub w części zwrócona (art. 125 i 126 ustawy). W przypadku wykonania zastępczego koszty, które obciążają zobowiązanego nie podlegają zwrotowi (art. 127 i następne). Za bezpodstawną uznano argumentację skargi, która powołuje się na społeczne skutki związane z rozebraniem przedmiotowego budynku. W postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny nie bada zasadności wydanej w tym zakresie decyzji, a jedynie podejmuje działania w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanego obowiązków o charakterze pieniężnym bądź niepieniężnym (art. 1). Podkreślono, iż decyzja administracyjna o rozbiórce stała się prawomocna [...] Skarżąca mimo upływu kilku lat nie wykonała dotychczas tego obowiązku stwierdzając, iż "sama tego obowiązku nie wykona". Nałożenie zatem grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku było w pełni zasadne i zgodne z wymogami powołanych przepisów. Wskazując na przepis art. 122 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyjaśniono, co powinno zawierać postanowienie o nałożeniu grzywny i uznano, iż zaskarżone postanowienie spełnia wymogi powołanego przepisu. Fakt, iż powyższe wezwania zawarte zostały w uzasadnieniu postanowienia, a nie w części rozstrzygającej nie stanowi podstawy odmiennej oceny tego postanowienia. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak zaznaczono, Sąd uchyla postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zamieszczenie w uzasadnieniu postanowienia reguł określonych w przepisie art. 122 § 2 pkt 1 i 2 nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Istotne jest, że sentencja postanowienia zawiera rozstrzygnięcie o istocie sprawy, to jest o nałożeniu na skarżącą grzywny w celu przymuszenia. Postanowienie to zawiera również wymogi, o których mowa w powołanym przepisie. Nie było też podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podkreślono, iż organ egzekucyjny wszczyna egzekucję na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego. Wniosek o wznowienie postępowania w sprawie objętej tytułem wykonawczym nie jest, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, kwestią prejudycjalną (art. 97 § 1 pkt 4 kpa w związku z art. 18 ustawy), od której zależałoby zastosowanie środka egzekucyjnego. Nie zachodziły zatem żadne podstawy do zawieszenia niniejszego postępowania egzekucyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła J.G. zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 oraz art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 § 2, art. 119 § 2 oraz art. 125 i art. 16 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w wyniku ich błędnego zastosowania w sprawie, poprzez uznanie, iż grzywna w celu przymuszenia wysokości [...] zł prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku i jest najmniej uciążliwa dla zobowiązanego, a ponadto w pewnych wypadkach jest lub może zostać zwrócona, podczas gdy żaden z tych warunków w sprawie niniejszej nie zachodzi, zaś prawidłowa ocena zaistniałego stanu faktycznego winna prowadzić do wniosku, iż środkiem najtańszym i prowadzącym wprost do wykonania obowiązku jest wykonanie zastępcze . Grzywna, co jest oczywiste, nie może prowadzić bezpośrednio do wykonania obowiązku. Nie można również grzywny w wysokości [...] zł traktować jako środka najmniej dla dłużnika uciążliwego, albowiem rozbiórka budowli tak nieskomplikowanej nie nastręcza żadnych problemów budowlanych i z całą pewnością jest wielekroć tańsza – nawet w przypadku wykonania zastępczego. Jedyną przyczyną, dla której skarżąca nie dokonała dotychczas rozbiórki jest fakt, że nie dysponuje ona środkami na realizację swojego obowiązku. Wyrokiem z dnia 25.07.2006r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17.11.2004r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych zarzutach. Przedmiotem postępowania egzekucyjnego w rozpoznawanej sprawie jest obowiązek o charakterze niepieniężnym bowiem odnosi się do wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczego określanego również jak kurnik o powierzchni 1232m2. W postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązku o charakterze niepieniężnym ustawa z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do realizacji tego obowiązku przewiduje się następujące środki egzekucyjne: grzywnę w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokalu i innych pomieszczeń, przymus bezpośrednia (art. 1 a pkt. 12 b ustawy). Z uwagi na charakter prowadzonego postępowania w okolicznościach tej sprawy organ egzekucyjny ma możliwość zastosowania jedynie dwóch środków egzekucyjnych spośród wszystkich wyżej wymienionych, a to wyłącznie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. Dokonując zatem wyboru właściwego środka egzekucyjnego dotyczącego obowiązku o charakterze niepieniężnym należy kierować się zasadami postępowania egzekucyjnego. Jedna z podstawowych zasad tego postępowania zawarta została w przepisie art. 7 § 2 omawianej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis art. 7 § 2 cytowanej ustawy stanowi, że organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Z zasady tej wynika obowiązek badania, który ze środków egzekucyjnych prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku. W istocie jest to główna zasada w postępowaniu egzekucyjnym. Jak wynika z utrwalonych poglądów w judykaturze jeżeli więc organ egzekucyjny ma do wyboru grzywnę w celu przymuszenia lub wykonanie zastępcze tak jak w rozpoznawanej sprawie w ramach wykonania obowiązku usunięcia samowoli budowlanej (rozbiórki obiektu), powinien wybrać wykonanie zastępcze, gdyż ono prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku. (R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas - Postępowanie administracyjne w administracji - Komentarz C.H.BECK Warszawa 2005 str. 46 ). W art. 7 § 2 omawianej ustawy przewidziano również zasadę stosowania najmniej uciążliwego środka. Pojęcie środków egzekucyjnych wyjaśnione zostało we wskazanym wyżej art. 1a pkt 12b ustawy postępowanie egzekucyjne w administracji. Nie można jednak przyjąć, iż konsekwencją zasady stosowania najmniej uciążliwego środka jest wyliczenie kolejności środków egzekucyjnych pomieszczone w art. 1a ust. 12b cytowanej ustawy, a więc w pierwszej kolejności należy zastosować grzywnę w celu przymuszenia, a następnie wykonanie zastępcze. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafny jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 7 § 2 ustawy postępowanie egzekucyjne w administracji albowiem mając na uwadze zasadę stosowania środka egzekucyjnego bezpośrednio prowadzącego do wykonania egzekucji, to wykonanie zastępcze w okolicznościach tej sprawy jest tym, które może doprowadzić do rozebrania wniesionego samowolnie budynku gospodarczego. Nie można jednocześnie, przy uwzględnieniu wysokości ustalonej grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...] zł, uznać, że tenże środek zastosowany w sprawie jest mniej uciążliwy dla skarżącej, w sytuacji kiedy stwierdzenia tego nie można zweryfikować na podstawie akt sprawy. Brak jest bowiem niezbędnych rozważań, które pozwalałyby na uznanie, że wartość wykonania zastępczego przewyższałaby wielkość ustalonej grzywny, zaś wskazywane przesłanki z art. 125 i 126 omawianej ustawy jak słusznie wskazano w skardze kasacyjnej nie potwierdzają zasadność uznania wymierzenia grzywny w celu przymuszenia jako środka w okolicznościach tej sprawy mniej uciążliwego. Celowe więc było zastosowanie w tej sprawie środka egzekucyjnego polegającego na wyborze wykonania zastępczego, a nie grzywny. Natomiast wybierając zastosowany środek egzekucyjny obowiązków o charakterze niepieniężnym naruszono także przepis art. 119 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że grzywnę nakłada się również jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny dotychczasowe stanowiska skarżącej oraz Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie uległy zmianie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 190 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, któremu sprawa została przekazana w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W tej sytuacji należy powtórzyć argumentację prawną zawartą w wydanym w niniejszej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.07.2006r. Przedmiotem postępowania egzekucyjnego w rozpoznawanej sprawie jest obowiązek o charakterze niepieniężnym polegający na wykonaniu decyzji nakazującej rozbiórkę budynku kurnika o powierzchni 1232 m2. Z uwagi na charakter prowadzonego postępowania w okolicznościach niniejszej sprawy organ egzekucyjny ma możliwość zastosowania dwóch środków egzekucyjnych spośród wymienionych w art. 1 a pkt 12 b ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a mianowicie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. Dokonując wyboru właściwego środka egzekucyjnego należy kierować się ogólnymi zasadami postępowania egzekucyjnego. Jedną z podstawowych zasad tego postępowania jest stosowanie środka egzekucyjnego, który prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku, zaś spośród kilku takich środków stosować należy środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego (art. 7 § 2 wymienionej ustawy). Z zasady tej wynika obowiązek badania, który ze środków egzekucyjnych prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku. Zasadniczo w sytuacji, gdy organ egzekucyjny ma do wyboru grzywnę w celu przymuszenia lub wykonanie zastępcze powinien wybrać wykonanie zastępcze, gdyż ono prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku. Od zasady tej można odstąpić wyłącznie wtedy, gdy zastosowanie innego niż grzywna w celu przymuszenia środka egzekucyjnego nie jest celowe – art. 119 § 2 ustawy. W art. 7 § 2 omawianej ustawy przewidziano również zasadę stosowania najmniej uciążliwego środka. Podkreślić trzeba, iż wyliczenia kolejności środków egzekucyjnych w art. 1a ust. 12b cytowanej ustawy dokonano bez związku z ich uciążliwością dla zobowiązanego. Uciążliwość każdego z możliwych do zastosowania środków egzekucyjnych oceniać należy z uwzględnieniem konkretnych okoliczności danej sprawy. W przedmiotowej sprawie, w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy, zarzut skargi naruszenia art. 7 § 2 ustawy uznać należy za trafny. Wykonanie zastępcze jest tym środkiem egzekucyjnym, który bezpośrednio prowadzi do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym, tj. do rozebrania wniesionego samowolnie budynku gospodarczego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia brak jest rozważań wskazujących na niecelowość stosowania tego środka, okoliczności takie nie wynikają również jednoznacznie z akt sprawy. Nie można jednocześnie, przy uwzględnieniu wysokości ustalonej grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...] zł, uznać, że środek ten jest mniej uciążliwy dla skarżącej. Stwierdzenia tego nie można zweryfikować na podstawie akt sprawy, brak jest ustaleń co do choćby przybliżonych kosztów wykonania zastępczego. Zaznaczyć należy, iż stopień uciążliwości wymierzonej w niniejszej sprawie grzywny nie może być rozpatrywany wyłącznie pod kontem treści przepisów art. 125 i art. 126 omawianej ustawy, do czego sprowadził ocenę organ II instancji. Badając ewentualną niecelowość zastosowania środka w postaci wykonania zastępczego należałoby m.in. ustalić i rozważyć choćby przybliżony stopień złożoności niezbędnych robót rozbiórkowych, ich orientacyjny koszt, ewentualny zakres i faktyczne możliwości współdziałania z zobowiązanym, co może być niezbędne dla prawidłowego zastosowania wymienionego środka w związku z koniecznością zaprzestania prowadzonej w przedmiotowym obiekcie hodowli, opróżnienia obiektu i zapewnienia stosownych pomieszczeń dla usuwanych z obiektu zwierząt. Natomiast oceniając stopień uciążliwości wykonania zastępczego i grzywny w celu przymuszenia organ powinien był rozważyć takie okoliczności jak wysokość orzeczonej grzywny, zapisy przywołanych wyżej przepisów art. 125 i art. 126 ustawy, przybliżone koszty związane z wykonaniem zastępczym, inne ograniczenia dla zobowiązanej wynikające z istoty wykonania zastępczego, a uregulowane w przepisach art. 129-133 ustawy. Powyższych ustaleń i rozważań w zaskarżonym postanowieniu brak. W tej sytuacji, w oparciu o dotychczas zgromadzone materiały sprawy, trzeba uznać, że celowe było zastosowanie w tej sprawie środka egzekucyjnego polegającego na wyborze wykonania zastępczego a nie grzywny, a w konsekwencji skargę ocenić jako zasadną. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 § 2 i art. 119 § 1 i § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tych okolicznościach należało uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponownie rozpoznając sprawę organ załatwi ją mając na względzie poczynione wyżej wskazania prawne. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym koszty zastępstwa adwokackiego za postępowanie przed sądem I instancji ustalono zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. O wykonalności zaskarżonego postanowienia orzeczono w oparciu o przepis art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/A. Łaskarzewska /-/E. Podrazik /-/W. Batorowicz kk