I SA/Wa 1057/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Elżbieta Lenart WSA Monika Nowicka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2006 r. sprawy ze skargi Powiatu [...] na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Powiat [...] własności nieruchomości oddala skargę. I SA/Wa 1057/06 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] Minister Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Powiat [...] własności nieruchomości stanowiącej działkę o numerze ewidencyjnym [...], o powierzchni [...] ha, położonej w P. i zajętej pod drogę powiatową. Powyższe rozstrzygnięcie zostało oparte o następujące ustalenia faktyczne i oceny prawne: Wojewoda [...], działając na podstawie przepisu art. 73 ust. l ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia [...] marca 2006 r. odmówił stwierdzenia, że opisana na wstępie nieruchomość stała się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Powiatu [...]. Rozpatrując sprawę w toku instancji odwoławczej Minister Budownictwa stwierdził, że wspomniany przepis art. 73 ust. l w/w ustawy z dnia 13 października 1998 r. stanowi, że nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem l stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem, co oznacza, że aby stwierdzić nabycie własności gruntu na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego w dniu 31 grudnia 1998 r. winny być spełnione łącznie trzy przesłanki. Stanowią je: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, pozostawanie nieruchomości we władaniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego oraz brak posiadania przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego tytułu własności do gruntu. W przedmiotowej sprawie bezspornym było, że działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła własność Gminy [...], co wynikało z treści księgi wieczystej KW [...]. Skoro zatem przedmiotowa działka stanowiła własność jednostki samorządu terytorialnego (własność Gminy [...]), zdaniem organu brak było podstaw do stwierdzenia, że Powiat [...] nabył prawo własności tejże nieruchomości w trybie art. 73 w/w ustawy. Przepis ten bowiem, jak wywodził Minister, dotyczy jedynie sytuacji, gdy prawo własności nieruchomości drogowej nie było uregulowane na rzecz podmiotu publicznoprawnego. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Powiatu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie decyzji Ministra, zarzucił organowi naruszenie przepisu art. 73 cytowanej wyżej ustawy twierdząc, że przepis ten winien być rozumiany w ten sposób, iż nieruchomość której dotyczył wniosek nie mogła stanowić jedynie własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, która nią władała. Zdaniem skarżącego natomiast dopuszczalne w tym trybie było nabycie własności nieruchomości będącej własnością jednostki samorządowej przez inną jednostkę samorządu terytorialnego. Skarżący podnosił w szczególności, że skoro jednostka samorządu terytorialnego ma utrzymywać drogę publiczną to nie może tego czynić bez przysługującego mu prawa własności nieruchomości zajętej pod taką drogę. W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Kontrola Sądu sprowadza się przy tym do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym, ponieważ dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie narusza ona prawa, skutkowało to oddaleniem skargi. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny był rzeczą niesporną natomiast istota zagadnienia sprowadzała się do właściwej interpretacji przepisu art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną. Konkretnie zaś problem polegał na tym, czy na podstawie powyżej regulacji prawnej dopuszczalne było nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostkę samorządu terytorialnego prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną w sytuacji, gdy nieruchomość ta w dacie 31 grudnia 1998 r. stanowiła własność innej jednostki samorządu terytorialnego. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie oraz zgodnie z utrwalonym już w sądownictwie administracyjnym poglądem, stanowisko wnioskodawcy wyrażone zarówno we wniosku jak i w skardze było błędne. Przepis art. 73 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy, zgodnie z którym nieruchomości zajęte pod drogi publiczne a pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego a nie stanowiące ich własności, stają się z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem, wyklucza możliwość nabycia własności takiej nieruchomości przez jednostkę samorządu terytorialnego, jeśli w dacie 31 grudnia 1998 r. nieruchomość taka stanowiła własność publiczną. Użycie bowiem w w/w przepisie sformułowania " nieruchomości pozostające (...) we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego ( liczba mnoga ), nie stanowiące ich własności ( ..)" przesadza w zasadzie o tym, że przepis ten ma zastosowanie do sytuacji, w których nieruchomość choć pozostawała we władaniu podmiotu prawa publicznego, nie stanowiła jednak własności publicznej. W kwestii tej wypowiedział się zresztą Naczelny Sąd Administracyjny, który w uzasadnieniu uchwały z dnia 20 maja 2002 r. sygn. akt OPS 1/2 ( ONSA 2000/1/13 ) - przytoczonej zresztą przez Ministra Budownictwa - a poświęconej problemowi właściwości organu odwoławczego od decyzji wojewody wydanej na podstawie w/w przepisu art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. stwierdził, że przepis omawiany przepis dotyczy mienia nienależącego do Skarbu Państwa, ani do jednostek samorządu terytorialnego a jedynie mienia stającego się z mocy prawa, z powodu zajęcia pod drogi publiczne, odpowiednio mieniem Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Podkreślenia wymaga, że pogląd ten wpłynął z kolei m. in. na stanowisko Sądu odnośnie właściwości organu odwoławczego w tego rodzaju sprawach. Z tych powodów skargę należało uznać za nieuzasadnioną, co prowadziło do jej oddalenia z mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) .