II SA/Bd 760/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie WSA: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy na rozprawie w dniu 24 października 2006r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonanie krajowego transportu drogowego osób oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] Prezydent Miasta T., działając na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r., nr 204, poz. 2088 z późniejszymi zmianami), po przeprowadzeniu postępowania orzekł o cofnięciu M. S. licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. W uzasadnieniu organ powołał pismo M. w G. z [...] 2005 r., w którym poinformowano, że strona uchyla się od regulowania zobowiązań wobec kontrahenta. Na potwierdzenie tego zarzutu do pisma dołączono kopię wyroku sądowego z dnia [...] 2005r. , sygn. akt [...] nakazującego zapłatę na rzecz M. w G. kwotę 11.195,90 zł z ustawowymi odsetkami. Sytuacja ta, zdaniem organu, wyczerpuje dyspozycję art. 15 ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zgodnie z którym licencja może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz zalega w regulowaniu zobowiązań wobec kontrahenta, stwierdzonych prawomocnym wyrokiem sądu. Ponadto z dostarczonego przez M. S. zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego z dnia 7 lutego 2006 r. wynika, że została skazana wyrokiem sądu za przestępstwa przeciwko mieniu z art. 284 K.k. i 286 K.k. i za przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu z art. 300 K.k. W związku z tym, że strona została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa przeciwko mieniu i przeciwko obrotowi gospodarczemu, przestała spełniać wymóg tzw. dobrej reputacji, a więc jako posiadacz licencji nie spełniała wymagań co do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, co na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a cyt. ustawy o transporcie drogowym skutkowało koniecznością cofnięcia licencji. W odwołaniu od powyższej decyzji, uzupełnionym pismem z 15 maja 2006 r. i 22 maja 2006 r., M. S. wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie art. 7, 9 i 73 § 1 K.p.a. Zdaniem odwołującej pozbawiono ją możliwości udziału w postępowaniu i zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Ponadto strona szczegółowo opisała okoliczności jej konfliktu z M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] 2006 r. nr [...] orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej 1 decyzji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie odstawą cofnięcia licencji M. S. nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, była przesłanka wymieniona w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 2a ustawy o transporcie drogowym, tj. zaistnienie sytuacji, w której posiadacz licencji nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Organ odwoławczy potwierdził ustalenia organu I instancji, dotyczące nie spełniania przez odwołującą wymogu dobrej reputacji wobec skazania jej prawomocnymi wyrokami sądu za przestępstwa umyślne przeciwko mieniu i obrotowi gospodarczemu. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu organ stwierdził, iż wobec powyżej przedstawionych argumentów nie mają one znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślono, iż strona postępowania miała zapewnioną możliwość udziału w postępowaniu i zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, na co wskazuje sporządzony dnia 12 stycznia 2006 r. protokół z przesłuchania strony. Ponadto strona została poinformowana zawiadomieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 4 maja 2006 r. znak: [...], otrzymanym dnia 6 maja 2006 r., o możliwości zapoznania się z aktami sprawy po zakończeniu postępowania wyjaśniającego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy M. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2006 r. i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie prawa materialnego - art. 15 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 1 ppkt a ustawy o transporcie drogowym przez błędną wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania przez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W uzasadnieniu skarżąca wywodzi, iż zaskarżone decyzje są oparte na błędnej interpretacji przepisów stanowiących ich podstawę prawną. Jej zdaniem treść przepisu art. 5 ust. 3 pkt 1 ppkt a ustawy o transporcie drogowym wskazuje, iż nie każde przestępstwo wymienione w tym przepisie skutkuje brakiem dobrej reputacji i cofnięciem licencji, a tylko takie przestępstwa, które mają bezpośredni związek z wykonywaną działalnością, z popełnienia których wysnuć można wniosek, że dana osoba stanowić może zagrożenie w bezpieczeństwie wykonywania transportu, zagrażać może przewożonemu mieniu czy przewożonym osobom. W związku z okolicznością, iż skazania skarżącej nie miały związku z wykonywaniem przez nią licencji, jej zdaniem organ stosujący prawo winien przeprowadzić dowód z akt spraw karnych przed wydaniem orzeczenia w sprawie. 2 W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie, powołując się na szczegółowe, merytoryczne uzasadnienie . swojego stanowiska zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podkreślono, iż podstawowe znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy ma wykładnia literalna obowiązujących przepisów prawa, która w niniejszej sprawie została zastosowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż rozstrzygając sprawę dotyczącą cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, zarówno organ I jak i II instancji, nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podkreślenia wymaga fakt, iż prowadzenie działalności gospodarczej z zakresu podejmowania i wykonywania transportu drogowego podlega reglamentacji i nadzorowi ze strony właściwych organów administracji. Przejawia się to m.in. w konieczności uzyskania licencji przez zainteresowanego, która zgodnie z art. 4 pkt 17 ustawy o transporcie drogowym jest decyzją administracyjną wydaną przez ministra właściwego do spraw transportu lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniającą do podejmowania wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Jednak zwrócić należy też uwagę, że uzyskanie licencji nie ma charakteru nieodwołalnego, bowiem zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, licencję cofa się jeżeli jej posiadacz: a) nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, b) rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa, c) odstąpił licencję osobie trzeciej, e) zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, a w szczególności nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, transportu drogowego co najmniej przez 6 miesięcy, f) rażąco narusza przepisy dotyczące czasu pracy kierowców lub kwalifikacji kierowców. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy podstawowego znaczenia nabiera unormowanie zawarte w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 2 ppkt a ustawy o transporcie 3 drogowym, odnoszące się do sytuacji, w której posiadacz licencji nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Wymagania te kompleksowo określone zostały wart. 5 cyt. ustawy, którego ust. 3 wskazuje, iż przedsiębiorcy udziela się licencji m.in., jeżeli: 1) członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji, przy czym wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli: a) zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu, a) wydano w stosunku do tych osób prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Bezspornie ustalony stan faktyczny sprawy, potwierdzony m.in. zaświadczeniem 7 lutego 2006 r. z Krajowego Rejestru Karnego wskazuje, iż skarżąca skazana została prawomocnymi orzeczeniami sądu za przestępstwa przeciwko mieniu i obrotowi gospodarczemu. Świadczy o tym wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] 2003 r. (sygn. akt [...]), na podstawie przepisu art. 284 § 2 K.k. ( prawomocny z dniem 8 stycznia 2004 r.); wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] 2005 r. (sygn. akt [...]), na podstawie przepisu art. 300 § 2 K.k. (prawomocny z dniem 12 lipca 2005 r.); wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] 2005 r. (sygn. akt [...]), na podstawie przepisu art. 286 § 1 K.k. (prawomocny z dniem 3 listopada 2005 r.); wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] 2005 r. (sygn. akt [...]) na podstawie przepisu art. 286 § 1 K.k. (prawomocny z dniem 6 stycznia 2006 r.). Analiza podlegającego zastosowaniu wobec powyższych okoliczności przepisu art. 5 ust. 3 pkt 1 ppkt a ustawy o transporcie drogowym prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż wymienione przez ustawodawcę rodzaje przestępstw wykluczające spełnianie wymogu dobrej reputacji, nie są dookreślone przez użyty in fine tego przepisu zwrot - "albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu". Użyty tutaj spójnik "albo" ma charakter alternatywy rozłącznej co implikuje konieczność uznania istnienia odrębnej grupy przepisów dotyczących wykonywania zawodu, których naruszenie potwierdzone skazaniem prawomocnym wyrokiem sądu skutkować będzie także koniecznością stwierdzenia nie spełniania wymogu dobrej reputacji. Istotna jednak jest też ocena czy zwrot "albo inne" oznacza, że wszystkie przestępstwa wymienione w cyt. przepisie muszą być związane z wykonywaniem zawodu, skoro w sformułowaniu art. 5 ust. 3 pkt 1 ppkt a in fine mowa jest o "innych przepisach dotyczących wykonywania zawodu". Dla dopełnienia pojęciowego znaczenia :prawnego katalogu przypadków, czy jak w tej sytuacji przepisów, przymiotnik "inny" wskazuje, że istnieją też "te" przepisy, które zostały już wymienione. Aby mówić o "innych" przepisach, w domyśle trzeba mieć na uwadze jakieś już wcześniej wymienione. W ocenie sądu oznacza to jednak, że w zestawie wymienionych przepisów, których naruszenie prowadzi do uznania, że wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony są też te, które wiążą się bezpośrednio z wykonywanym zawodem. Nie ma bowiem sprzeczności w ustaleniu, że w zakresie pojęciowym wymienionych wart. 5 ust. 3 pkt 1 , ppkt a cyt. ustawy przestępstw, mogą mieścić się też przestępstwa związane z wykonywaniem zawodu. Tym samym istnieją podstawy do uznania, że jeżeli naruszenie nie jest związane z wykonywaniem zawodu a dotyczy innych przypadków związanych z naruszeniem wymienionych przepisów, to taka sytuacja nie jest obojętna dla oceny czy osoba ubiegająca się o uzyskanie licencji spełnia wymóg dobrej reputacji. Pojęcie dobrej reputacji jest kategorią moralną i etyczną. Skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwa umyślne wymienione w cyt. przepisie, obiektywnie podważa uznanie danego podmiotu za wzór określonych norm moralnych i etycznych. W tej sytuacji wykładnia funkcjonalna przemawia również za tym, by w ramach wymienionych kategorii przestępstw nie zawężać zakresu pojęciowego wyłącznie do przestępstw dotyczących wykonywania zawodu. Odwrotna interpretacja prowadziłaby bowiem do uznania, że osoba skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo przeciwko dobrom wymienionym w cyt. przepisie, lecz popełnionym w sytuacji nie związanej bezpośrednio z wykonywaniem zawodu, spełniałaby wymóg dobrej reputacji na równi z osobą nigdy nie skazaną. Gdyby ustawodawca chciał ograniczać wymienione przestępstwa do przypadków ściśle związanych z wykonywaniem zawodu, dokonałby innego zabiegu językowego, wskazującego jednoznacznie na taki zamiar. Wbrew twierdzeniom skarżącej uznać należy więc prawidłowość dokonanej przez orzekający organ interpretacji przepisów, stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Przedstawiony stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy jednoznacznie potwierdza, że skarżąca przestała spełniać wymóg dobrej reputacji 5 wobec ujawnienia przez organ popełnionych przez nią przestępstw przeciwko mieniu i 'obrotowi gospodarczemu, za które została skazana prawomocnymi wyrokami. okoliczności te stanowią niezbędną ale i wystarczającą przesłankę zastosowania przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 ppkt a ustawy o transporcie drogowym, upoważniającym właściwy organ do cofnięcia licencji z uwagi na nie spełnianie wymogu dobrej reputacji. Utrzymanie więc w mocy decyzji organu I instancji przez Samorządowe Kolegium odwoławcze w T. było zgodne z prawem. Organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny postępowania organu I instancji oraz wydanego rozstrzygnięcia, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). 6