II GSK 62/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny (spr.) Sędziowie Andrzej Kisielewicz NSA Małgorzata Korycińska Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. P. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1343/06 w sprawie ze skargi T. P. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 10 maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie usług telekomunikacyjnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w Warszawie na rzecz T. P. S.A. w W. kwotę złotych 280 (dwieście osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. P. S.A. z siedzibą w W. (dalej: TP S.A.) na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE) z 10 maja 2006 r. w przedmiocie wprowadzenia z urzędu ramowej oferty określającej warunki zawierania z innymi operatorami umów dzierżawy łączy telekomunikacyjnych. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: TP S.A. na mocy art. 61 ust. 7 ustawy z 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm.), z uwagi na zajmowanie pozycji dominującej na rynku usług powszechnych oraz usług dzierżawy łączy telekomunikacyjnych, zobowiązana była do opracowania ramowej oferty określającej warunki zawierania z innymi operatorami umów dzierżawy łączy telekomunikacyjnych. TP S.A. złożyła 24 sierpnia 2004 r. do Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (dalej: Prezes URTiP) wniosek o zatwierdzenie takiej Ramowej Oferty. Prezes URTiP decyzją z 2 września 2004 r. odmówił zatwierdzenia projektu Ramowej Oferty określającej warunki zawierania z innymi operatorami umów dzierżawy łączy telekomunikacyjnych i jednocześnie zawiadomił TP S.A. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej wprowadzenia Ramowej Oferty w zakresie świadczenia usług dzierżawy łączy telekomunikacyjnych. Do udziału w postępowaniu zostały dopuszczone: K.I.G.E. i T. (dalej: KIGEiT) oraz P.I.I. i T. Decyzją z 9 sierpnia 2005 r. Prezes URTiP wprowadził Ramową Ofertę określającą warunki zawierania przez TP S.A. z innymi operatorami umów dzierżawy łączy telekomunikacyjnych. Po rozpoznaniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonych przez TP S.A. i KIGEiT, Prezes UKE decyzją z 10 maja 2006 r. uchylił w całości decyzję Prezesa URTiP z 9 sierpnia 2005 r. i wprowadził z urzędu, do stosowania przez TP S.A., Ramową Ofertę określającą warunki zawierania przez TP z innymi operatorami umów dzierżawy łączy telekomunikacyjnych stanowiącą załącznik do tej decyzji. Oddalając skargę TP S.A. na decyzję z 10 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że nie narusza ona prawa. Odnosząc się do żądania stwierdzania nieważności zaskarżonej decyzji w związku z zarzutem wydania jej przez osobę powołaną z naruszeniem trybu określonego w art. 190 ust. 4 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 22 ustawy z 29 grudnia 2005 r. o przekształceniach i zmianach w podziale zadań i kompetencji organów państwowych właściwych w sprawach łączności, radiofonii i telewizji, Sąd stwierdził, że ocena prawidłowości trybu powołania organu, który wydał tę decyzję nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Sąd za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 105 k.p.a. i wyjaśnił, że organ nie prowadził równolegle dwóch postępowań dotyczących tego samego przedmiotu. Przedmiot postępowania w sprawie prowadzonej na podstawie art. 79 ust. 3 pkt 1 Pt z 2000 r. nie jest tożsamy z przedmiotem postępowania toczącego się na podstawie art. 79 ust. 3 pkt 2 tej ustawy. Pierwsze z wymienionych postępowań toczyło się bowiem w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu oferty (lub jej zmiany), drugie natomiast w przedmiocie wprowadzenia oferty (ewentualnie zmiany) w całości lub w części istniejącej oferty albo zobowiązania operatora do zmiany istniejącej oferty w określonym terminie. Sąd podkreślił, że wprowadzona przez Prezesa UKE z urzędu Ramowa Oferta bazowała na projekcie przedstawionym przez TP S.A. 24 sierpnia 2004 r. w wykonaniu obowiązku, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Pt z 2000 r., jednakże, zaskarżoną decyzją organ wprowadził własną ofertę. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że w dniu wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie nie istniała żadna oferta określająca ramowe warunki umów o dzierżawie łączy telekomunikacyjnych, gdyż decyzją z 2 września 2004 r. organ odmówił zatwierdzenia oferty przedstawionej przez TP S.A. Sąd nie uwzględnił również zarzutu dotyczącego braku podstaw do ustalenia w Ramowej Ofercie wysokości opłat za dzierżawę łączy w oparciu o stawki innych operatorów europejskich działających na konkurencyjnych rynkach przy uwzględnieniu rozwoju rynku polskiego. Stwierdził, że możliwość ustalenia kosztów świadczenia usług telekomunikacyjnych uwzględniających stawki innych operatorów europejskich działających na konkurencyjnych rynkach oraz stopień rozwoju rynku polskiego znajduje oparcie w art. 80 ust. 6 Pt z 2000 r., który został zastosowany w rozpoznawanej sprawie. W zaskarżonej decyzji organ wskazał ponadto szczegółowe uzasadnienie przyjętego rozwiązania oraz to, w jaki sposób została ustalona wysokość przyjętej opłaty. W ocenie Sądu niezasadny był zarzut również naruszenia § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie usługi dzierżawy łączy telekomunikacyjnych, poprzez wprowadzenie do oferty łączy o przepływnościach nx64 kbit/s. Przepis ten wskazuje na minimalny zestaw łączy telekomunikacyjnych, do oferowania których zobowiązany jest operator o znaczącej pozycji rynkowej. Włączenie do Ramowej Oferty wskazanego łącza nie stanowiło naruszenia wskazanego przepisu, gdyż w sytuacji, gdy TP S.A. oferuje tego rodzaju łącza odbiorcom detalicznym, brak regulacji tych rodzajów łączy w Ramowej Ofercie, na rynku hurtowym pozbawiłoby możliwości konkurencji w tym zakresie. W skardze kasacyjnej T. P. S.A. wniosła o uchylenie wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Skargę kasacyjną oparto na zarzutach naruszenia : 1) przepisów postępowania, tj. : − - art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie nastąpiło poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia; − art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie nastąpiło poprzez brak rozstrzygnięcia o ważności decyzji Prezesa UKE nr [...]. 2) prawa materialnego, tj. : − art. 80 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 80 ust. 6 oraz art. 61 ust. 6a Pt z 2000 r., poprzez przyjęcie, że prawidłowe jest ustalenie opłat z tytułu dzierżawy łączy telekomunikacyjnych w oparciu o inne podstawy niż uzasadnione koszty związane z wykonywanymi usługami telekomunikacyjnymi oraz stawki innych operatorów europejskich działających na konkurencyjnych rynkach z uwzględnieniem stopnia rozwoju rynku polskiego; − art. 221 ust. 5 Pt z 2004 r. w związku z § 10 oraz § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie usługi dzierżawy łączy telekomunikacyjnych w związku z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 11 sierpnia 2005 r. w sprawie zakresu usługi minimalnego zestawu łączy dzierżawionych, poprzez przyjęcie, że dopuszczalne jest określenie w ramowej ofercie określającej warunki umów dzierżawy łączy telekomunikacyjnych warunków na jakich TP S.A. oferować powinna dzierżawę łączy telekomunikacyjnych o przepływności 155 Mbit/s. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca podniosła, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wszystkich elementów wskazanych w art. 141 § 4 p.p.s.a. i pomimo tego, że zostało sporządzone na 31 stronach to "charakteryzuje się znaczną zwięzłością". W zakresie podnoszonych przez TP zarzutów dotyczących sposobu ustalenia wysokości opłat Sąd nie wskazał, dlaczego nie zasługują one na uwzględnienie. Sąd nie wyjaśnił również, jakimi przesłankami kierował się uznając, że sposób ustalenia w decyzji przez Prezesa UKE wysokości opłat jest zgodny z przepisami prawa. Spółka wskazała ponadto, że określenie w Ramowej Ofercie opłat za łącza telekomunikacyjne o długości innej niż 2 km i 5 km stanowi oczywiste naruszenie prawa materialnego, gdyż przy ustaleniu ich wysokości nie zbadano uzasadnionych kosztów związanych ze świadczeniem usługi dzierżawy łączy telekomunikacyjnych przez TP S.A. oraz nie wykorzystano pomocniczego kryterium, które w oparciu o art. 80 ust. 6 Pt z 2000 r., może być zastosowane w przypadku braku możliwości ustalenia kosztów zgodnie z procedurą określoną w Pt z 2000 r., tj. nie uwzględniono stawek innych operatorów europejskich działających na konkurencyjnych rynkach oraz stopnia rozwoju rynku polskiego. W dniu wejścia w życie Pt z 2004 r., tj. 3 września 2004 r., z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 29 kwietnia 2004 r., które miało zastosowanie w niniejszej sprawie, wynikało, że łącza telekomunikacyjne o przepływności 155 Mbit/s nie powinny wchodzić w skład minimalnego zestawu rodzajów łączy telekomunikacyjnych. Stosownie do § 10 tego rozporządzenia, cyfrowe łącza telekomunikacyjne o przepływności 155 Mbit/s powinny stanowić element minimalnego zestawu rodzajów łączy telekomunikacyjnych dopiero od 1 stycznia 2006 r. Zdaniem strony skarżącej, w przedmiotowej sprawie może być stosowane wyłącznie rozporządzenie z 29 kwietnia 2004 r. w brzmieniu z dnia wejścia Pt z 2004 r. W ocenie TP S.A., Prezes UKE nie był uprawniony do określenia w Ramowej Ofercie zasad dzierżawy łączy telekomunikacyjnych o przepływności 155 Mbit/s. Kwestia ta nie została również rozpatrzona przez Sąd I instancji. TP S.A. wskazała, że niezgodne z prawem jest rozstrzygnięcie, w którym sąd administracyjny odmawia badania, czy decyzja administracyjna została wydana przez osobę, która została prawidłowo powołana na stanowisko Prezesa UKE. W ocenie Spółki stanowisko wojewódzkiego sądu administracyjnego jest sprzeczne ze stanowiskiem NSA wyrażonym w postanowieniu z 25 maja 2006 r., sygn. akt II GZ 55/06, dotyczącym braku zdolności sądowej tzw. "p.o. Prezesa UKE". Naczelny Sąd Administracyjny w tym postanowieniu dokonał oceny uprawnień organu do wykonywania zadań Prezesa UKE, odnosząc się do kwestii nieprawidłowości powołania p.o. Prezesa UKE. Spółka wskazała, że w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności, Sąd powinien stwierdzić nieważność decyzji, natomiast w toczącym się postępowaniu Sąd odmówił w ogóle badania istnienia przesłanki nieważności. Zdaniem skarżącej, rozstrzygnięcie sądu administracyjnego nie wywiera bezpośredniego skutku na kwestię pozostawania osoby na stanowisku Prezesa UKE. Odnosi się ono jedynie do decyzji administracyjnej wydanej przez tę osobę. Przyjęcie że decyzja administracyjna wydana przez osobę nieuprawnioną, nie może być − w zakresie powołania na stanowisko tej osoby − poddana kontroli, skutkować może funkcjonowaniem w obiegu aktów administracyjnych, które nie są "legalne", bez jakiejkolwiek możliwości obrony swoich praw przez podmiot, na którego prawa i obowiązki ma wpływ taka decyzja. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes UKE wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny za uzasadniony uznał zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 141 § 4 p.p.s.a., w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zgodnie z art. 141 § 4 zd. pierwsze p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie zarzutu podnoszonego przez TP w skardze z 9 czerwca 2006 r., dotyczącego naruszenia prawa materialnego przez ustalenie w decyzji Prezesa UKE opłat za usługi dzierżawy łączy telekomunikacyjnych w sposób sprzeczny z art. 80 ust. 6 Pt w zw. z art. 61 ust. 6a i ust. 7 oraz art. 79 ust. 3 pkt 2 Pt z 2000 r. w zw. z art. 22 ust. 1 Pt z 2004 r. Ustosunkowując się do argumentów strony w tym zakresie, szczegółowo opisanych na str. 3-11 skargi, Sąd I instancji stwierdził jedynie, że możliwość ustalenia kosztów świadczenia usług telekomunikacyjnych uwzględniających stawki innych operatorów europejskich działających na konkurencyjnych rynkach oraz stopień rozwoju rynku polskiego znajduje oparcie w art. 80 ust. 6 Pt. Prezes UKE w niniejszej sprawie zastosował powyższy przepis i w zaskarżonej decyzji wskazał szczegółowe uzasadnienie przyjętego rozwiązania, przedstawiając sposób ustalenia wysokości przyjętej opłaty. Takie odniesienie się do zarzutów i argumentacji przedstawionej przez stronę w skardze należało uznać za niewystarczające dla potrzeb realizowanej przez sądy administracyjne funkcji badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, tym bardziej, że uprawnienia Prezesa UKE do ustalenia wysokości opłat za usługę dzierżawy łączy telekomunikacyjnych z uwzględnieniem stawek innych operatorów europejskich działających na konkurencyjnych rynkach, jako wynikające wprost z ustawy, były bezsporne. W rozpoznawanej sprawie strona zarzucała zaś organowi nieprawidłowe zastosowanie przepisów Pt z 2000 r. dotyczących uprawnień organu do ustalania wysokości opłat za usługi telekomunikacyjne z uwzględnieniem stawek innych operatorów europejskich. W tym zakresie w skardze wskazano na szereg problemów, które Sąd I instancji pozostawił bez wyjaśnienia. Dotyczyły one kwestii ustalenia wysokości opłat za łącza dzierżawione m. in. z uwzględnieniem: (a) stawek innych operatorów europejskich na podstawie analizy dokonanej w oparciu o rynki konkurencyjne; (b) stopnia rozwoju rynku polskiego; (c) postanowień XI Raportu Komisji Europejskiej (które zdaniem strony skarżącej dotyczą tylko łączy o długości 2 i 5 km) oraz (d) różnic w opłatach hurtowych i detalicznych. W wyroku nie odniesiono się również do kwestii upustów, które zdaniem TP umieszczono w Ofercie Ramowej bezzasadnie, pomimo tego, że ceny opłat z Oferty są i tak niższe niż na rynkach konkurencyjnych. Pominięcie przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku tych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Tego typu uchybienia uniemożliwiły nie tylko poznanie przyczyn oddalenia skargi, ale również kontrolę kasacyjną zaskarżonego orzeczenia. Wyjaśnienie podstawy rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. polega na odniesieniu się przez Sąd I instancji do ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym i do dokonanej przez organ subsumpcji stanu faktycznego do właściwych przepisów prawa materialnego. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że w ramach wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku Sąd powinien przedstawić swoje stanowisko co do zarzutów podniesionych w skardze. Nawet podzielanie przez Sąd poglądów zaprezentowanych przez organ administracji publicznej w zaskarżonym akcie nie zwalnia go z obowiązku odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi dotyczących kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie oraz z obowiązku przedstawienia własnego stanowiska w tej sprawie. Uzasadnienie wyroku powinno być przekonywujące dla strony, która wnosiła o jego sporządzenie, powinno wynikać z niego jasno, że Sąd przeanalizował dokładnie sprawę w tych wszystkich jej aspektach, które budziły wątpliwości, a więc zwłaszcza tych, w których ustalenia i stanowisko organu różni się od twierdzeń strony. W rozpoznawanej sprawie w tej części uzasadnienia wyroku, która powinna zawierać adekwatne dla potrzeb sprawy rozważania prawne Sądu, Sąd ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że organ zastosował przepis art. 80 ust. 6 Pt i w zaskarżonej decyzji szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko. Takie stwierdzenie Sądu nie zawiera elementu ocennego, niezbędnego z punktu widzenia sądowoadministracyjnej kontroli zgodności z prawem zaskarżonych aktów i czynności – tj. nie wyjaśnia stronom, czy dokonaną przez Prezesa UKE wykładnię art. 80 ust. 6 Pt Sąd uznał za prawidłową czy błędną, a jeśli tak, to z jakich powodów. Wskazuje ponadto, że Sąd nie dokonał własnej interpretacji tego przepisu. W tym kontekście warto też przypomnieć wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 stycznia 2006 r., sygn. akt SK 30/05, OTK-A 2006/1/2, który stwierdził, że: "podstawowe funkcje (istota) konstytucyjnego prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy ściśle wiążą się z funkcjami, które powszechnie przypisuje się uzasadnieniom sądowym. Z tego względu Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z 11 kwietnia 2005 r. (sygn. SK 48/04), (...) wyraził pogląd, że uzasadnianie orzeczeń sądowych jest decydującym komponentem prawa do rzetelnego sądu jako konstytucyjnie chronionego prawa jednostki." Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w istocie nie dokonał wykładni powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 80 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 80 ust. 6 oraz art. 61 ust. 6a SPt oraz art. 221 ust. 5 NPt w zw. z § 10 oraz § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 29 kwietnia 2004 r. w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 11 sierpnia 2005 r. byłaby przedwczesna. Na uwzględnienie nie zasługiwał natomiast zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez nierozstrzygnięcie o ważności decyzji Prezesa UKE o znaku [...]. Należy zauważyć, że w świetle postanowień art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, aczkolwiek bierze z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Granice skargi wyznaczają zaś podstawy kasacyjne, o których mowa w art. 174 p.p.s.a. W świetle wymogów ustawy procesowej (art. 176 i 174 p.p.s.a.) należało uznać, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie został skonstruowany precyzyjnie. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność tych aktów w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Art. 156 k.p.a. zawiera zaś szereg przesłanek, które uzasadniają stwierdzenie nieważności decyzji. Prawidłowe oparcie podstawy kasacyjnej o art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wymaga więc powiązania zarzutu naruszenia tego przepisu z jedną ze wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek nieważności decyzji. W podstawach kasacyjnych nie powiązano art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z przepisem procedury administracyjnej, natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano ogólnie art. 156 k.p.a.. Z treści uzasadnienia można jedynie domyślać się, że podstawa kasacyjna mogła zostać powiązana z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. (wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości) albo pkt 2 tego artykułu (wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa). Przepis art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. obejmuje wszelkie postacie naruszenia właściwości: rzeczowej (art. 20 k.p.a.), miejscowej (art. 21. k.p.a.), instancyjnej (art. 127 k.p.a.) i funkcjonalnej – do ich naruszenia w rozpoznawanej sprawie niewątpliwie nie doszło (zaskarżona decyzja została wydana w ramach kompetencji Prezesa UKE). Pod pojęciem właściwości rzeczowej rozumie się upoważnienie i zobowiązanie określonego organu do załatwiania określonej kategorii spraw administracyjnych, właściwość miejscowa odnosi się do zdolności załatwiania przez organ indywidualnych spraw należących do jego właściwości rzeczowej, powstałych na przypisanym temu organowi obszarze działania. Organ, którego decyzja stała się przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego niewątpliwie jest uprawniony do wydawania tego typu aktów. Nie można uznać, że zarzut nieprawidłowego powołania osoby, której powierzono pełnienie funkcji organu (tzw. piastuna funkcji organu) tożsamy jest z zarzutem naruszenia właściwości tego organu do wydania zaskarżonej decyzji. Podstawy nieważności decyzji z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości w skardze kasacyjnej powiązano tymczasem właśnie z okolicznością, że osoba pełniąca funkcję organu (piastun funkcji) została nienależycie powołana na stanowisko Prezesa UKE. Wobec powyższego należy stwierdzić, że czym innym jest istnienie samego organu administracji publicznej, właściwego do rozstrzygania pewnej kategorii spraw z zakresu administracji publicznej, a czym innym to, czy we właściwym trybie powołano piastuna tego organu, tj. osobę fizyczną pełniącą funkcję odpowiadającą nazwie organu i wykonującą jego kompetencje. Mając na uwadze powyższe, należało zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że badanie zgodności z prawem powołania piastuna organu nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych też względów nie można przyjąć, że decyzję wydano z rażącym naruszeniem prawa albowiem, nieprawidłowo został powołany Prezes UKE. Dokonanie kontroli aktu powołania osoby sprawującej funkcję organu przez sąd administracyjny wykraczałoby poza "granice danej sprawy" i uzasadniałoby postawienie Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Kontrolując w rozpoznawanej sprawie działalność organu administracji publicznej jakim jest Prezes UKE, Sąd wypowiadałby się w istocie o działalności innego organu (Prezesa Rady Ministrów) i jego kompetencjach do powoływania na konkretne stanowisko w administracji publicznej. W tych warunkach także kontrola sposobu powołania organu i rozstrzyganie o naruszeniu procedury konkursowej, w ramach której wyłoniony został piastun funkcji organu, którego właściwość do wydania zaskarżonego aktu nie budzi wątpliwości, stanowiłaby niedopuszczalne naruszenie art. 3 § 2 p.p.s.a. Dla potrzeb rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy istotna jest jedynie ta okoliczność, że zaskarżona decyzja wydana została przez właściwy organ i podpisana przez osobę, która w dacie wydawania decyzji była już powołana na stanowisko Prezesa UKE i której akt powołania, nie został uchylony czy cofnięty. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.