I SA/Gl 229/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak (spr.), Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Protokolant Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2006r. sprawy ze skargi "A" S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ( słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; Działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit,a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. Nr 8 z 2005 L, poz. 60 ze zm.),art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2001 Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz i § l rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925) po rozpatrzeniu odwołania "A" S.A. w K., reprezentowanej przez radcę prawnego M. H., od decyzji Wójta Gminy R. -Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w o podatku od nieruchomości za rok 2000 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2005 roku uchyliło decyzję organu I instancji i orzekło o wygaśnięciu prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W uzasadnieniu orzeczenia nawiązano na wstępie do treści rozstrzygnięcia organu I instancji. oraz zarzutów odwołania. W tych ramach wskazano, że zaskarżoną decyzją roku organ ten odmówił "A" S.A. stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2000. W odwołaniu od niej podatnik wnosi o jej uchylenie zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, jak również naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tego przepisu. Rozpatrując wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przedstawiając przebieg postępowania wskazało, że wnioskiem z dnia [...] 2005 r.(doręczonym [...] 2005 r.) "A" S.A. skorygowała swoją deklarację podatkową za rok 2000 wskazując nadpłatę w podatku od nieruchomości w łącznej wysokości [...] zł, w tym [...] zł w związku z wyłączeniem z opodatkowania budynków, [...] zł w części dotyczącej budowli oraz [...] zł w części dotyczącej gruntów. Jako podstawę wyłączenia podatnik wskazał art. 7 ust. l pkt 4 ustawy z 12 stycznia 1991r.o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w roku 2000), zgodnie z którym, od podatku od nieruchomości zwolnione są budowle wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego i zajęte pod nie grunty. Dalej wskazano, że rozpatrując sprawę organ podatkowy I instancji stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż podatnik nie utracił prawa do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie istnienia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2000.Z tym stanowiskiem organ odwoławczy nie zgodził się .Jego zdaniem, zgodnie z treścią art. 79 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie 5 lat od dnia złożenia zeznania (deklaracji). Powołany przepis określa zatem instytucję utraty prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, w związku z upływem określonego w tym przepisie terminu. Po jego upływie podatnik nie może skutecznie domagać się ukształtowania stosunku prawnego, w którym stanie się wierzycielem żądającym zaliczenia nadpłaty na poczet obciążających go zobowiązań podatkowych albo też dokonania jej zwrotu. Zauważono przy tym, że termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie podlega odroczeniu ani też przedłużeniu, nie może także zostać przerwany, czy też zawieszony. Jest to bowiem termin skutkujący - w przypadku jego uchybienia - utratą prawa podatnika, do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Z treści wyżej powołanego przepisu wynika, że wygaśnięcie prawa do złożenia takiego wniosku następuje po upływie 5 lat licząc od wystąpienia zdarzeń, ściśle określonych wart. 79 § 2 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie zdarzeniem takim jest złożenie deklaracji podatkowej, w której "A" S.A wykazała zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłaciła zadeklarowany podatek. Zdarzeniem takim nie jest natomiast złożenie w ciągu roku podatkowego korekt deklaracji podatkowych. Zgodnie z art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, osoby prawne są obowiązane składać w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, natomiast w przypadku zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, odpowiednio skorygować deklaracje w terminie 14 dni od zaistnienia tego zdarzenia. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. deklarację podatkową na dany rok składa się tylko raz, natomiast w ciągu roku można wyłącznie składać korekty tej deklaracji. Tym samym - określony w art. 79 § 2 Ordynacji - pięcioletni termin przedawnienia do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty może być liczony wyłącznie od momentu złożenia pierwszej deklaracji podatkowej na dany rok podatkowy, a nie deklaracji podatkowych skorygowanych w trakcie roku podatkowego. Gdyby bowiem przyjąć, iż termin ten liczony jest każdorazowo od ostatniej korekty deklaracji podatkowej, mogłoby dojść do sytuacji, gdy prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty nigdy nie uległoby przedawnieniu. Ponadto wskazano, że zarówno ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, jak również Ordynacja podatkowa wprowadziły odmienne regulacje dotyczące obowiązku składania "deklaracji podatkowej" na dany rok, jak również odrębne przepisy dotyczące składania korekt tych deklaracji. W tym kontekście wskazano na rozdział 10 Ordynacji podatkowej poświęcony korektom deklaracji, jak również wcześniej powołany art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nawiązując następnie do danych wynikających z akt sprawy wskazano, że deklarację podatkową "A" S.A złożyła w dniu [...] 2000 r., natomiast w dniach [...] 2000 r. oraz [...] 2000r. roku podatnik złożył wyłącznie korekty deklaracji podatkowych. Zatem najpóźniej do [...] 2005 r., mógł zwrócić się z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2000. Jednak z wnioskiem takim podatnik wystąpił dopiero w dniu [...] 2005 r. Z przedstawionych powodów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało, że zaskarżoną decyzję należało uchylić i stwierdzić, że podatnikowi wygasło prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W skardze do tej decyzji pełnomocnik "A" wniósł o jej uchylenie podnosząc zarzut naruszenia art.79§2 pkt.2 Ordynacji podatkowej w związku z art.6 ust.9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r.o podatkach i opłatach lokalnych przez przyjęcie, że pięcioletni letni termin wygaśnięcia prawa do złożenia korekty deklaracji podatkowej w podatku od nieruchomości należy obliczać od dnia złożenia deklaracji na dany rok . a nie od dnia złożenia w ciągu tego roku korekty deklaracji w związku z zaistnieniem zdarzenia mającego wpływ wysokość podatku. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego iż datą od której rozpoczyna się bieg pięcioletniego terminu wygaśnięcia prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty jest data złożenia deklaracji podatkowej na dany rok. Uzasadniając pogląd odmienny ,pełnomocnik "A" wskazał na to, że deklaracja na podatek od nieruchomości nie jest wymieniona w art. 73 § 2 Ordynacji podatkowej, dlatego do tego rodzaju wniosków o stwierdzenie nadpłaty zastosowanie znajduje przepis art. 79 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 79 § 2 pkt 2 prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa w przypadkach, o których mowa wart. 75 § 2 pkt 1 lit. a i b oraz w pkt 2 lit. a i b - po upływie 5 lat od dnia złożenia zeznania (deklaracji). Zaś § 3 tego artykułu stanowi, iż przepisu § 2 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku. Zdaniem podatnika, nie jest uzasadnione traktowanie jednolicie każdej korekty deklaracji podatkowej w podatku od nieruchomości. Uzasadnione wydaje się dokonanie podziału tychże korekt na dwie grupy: 1) skorygowanie deklaracji w podatku od nieruchomości w ciągu roku w razie zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, 2) inna korekta deklaracji. Kontynuując wywód autor skargi wskazał na istotę różnic jakie występują między tymi dwoma kategoriami korekt a po dokonaniu szczegółowej ich analizy skonstatował ,że korekta deklaracji dokonana w trybie art.6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie jest korektą o jakiej stanowi art. art. 81 i nast. Ordynacji podatkowej. Jest to-jego zdaniem- skorygowanie deklaracji powodujące, iż od tego momentu mamy do czynienia z inną deklaracją (odpowiednio zmienioną), innym przedmiotem opodatkowania, a w związku z tym, inną wysokością podatku od nieruchomości na dany rok,. z tym że uiszczanego w ratach i skutkującą zmianą wysokości raty podatku tylko od miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło określone zdarzenie. "Skorygowanie deklaracji podatkowej" powoduje, iż od tego momentu pierwotna deklaracja podatkowa ulega zmianie, co skutkuje tym, iż powstaje nowa (roczna) deklaracja. Dzieje się tak dlatego, iż zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania. Podatnik w dniu [...] 2000 r. złożył deklarację podatkową. W związku z zaistniałymi w trakcie roku podatkowego zdarzeniami, po myśli art. 6 ust. 9 pkt 2 u.p.o.l. podatnik zobowiązany był do skorygowania wcześniejszej deklaracji. Skorygowanie nastąpiło w dniu [...] 2000 oraz w dniu [...] 2000 r. W związku z powyższym, skoro podatnik skorygował po raz ostatni deklarację podatkową w dniu [...] 2000 roku, to w tym też dniu powstała nowa deklaracja na rok 2000. Konsekwentnie też, od tego dnia rozpoczyna bieg pięcioletni okres przedawnienia do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty za rok 2000. Przyjęcie innego rozwiązania pozbawiałoby podatnika prawa wynikającego z art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez istotne skrócenie czasu w jakim może skorzystać z prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Gdyby bowiem z deklaracji podatnika z dnia [...] 2000 wynikał obowiązek uiszczenia np. kilkakrotnie większego podatku (rocznego), to przyjęcie poglądu zaprezentowanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze skutkowałoby skróceniem o siedem miesięcy, prawa podatnika do złożenia po upływie tego roku wniosku o stwierdzenie nadpłaty, w przypadku powstania przesłanek do złożenia takiego wniosku. Potwierdzeniem powyższego jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu do Uchwały siedmiu sędziów z dnia 30 czerwca 2003r. sygn. akt FSP 3/03 (ONSA z 2003r, z. 4, poz.119):"której wniosek końcowy sprowadza się do tego, że naruszeniem konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego i wynikających z niej zasad sprawiedliwości i powszechności opodatkowania oraz ochrony własności byłaby taka sytuacja, w której podatnik nie mógłby zweryfikować samoobliczenia podatku. Możliwość korekty deklaracji podatkowej, w której uzewnętrznia się samoobliczenie podatku, to nie tylko przywilej podatnika, ale także jego obowiązek w demokratycznym państwie prawnym. Końcowo pełnomocnik "A" zauważył, że nie sposób podzielić stanowiska organu odwoławczego sprowadzającego się do tezy, że gdyby przyjąć, iż termin o którym mowa liczony jest każdorazowo od ostatniej korekty deklaracji podatkowej, mogłoby dojść do sytuacji, gdy prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty nigdy nie uległoby przedawnieniu. Skoro bowiem art. 6 ust. 9 u.p.o.l. wskazując na obowiązek skorygowania wcześniej złożonej deklaracji, dopuszcza tego typu czynności do końca danego roku to istnieje termin końcowy (31 grudnia) , takich korekt. Pięcioletnie prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty zawsze będzie ulegało, po upływie tego czasu wygaśnięciu. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy ,podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga okazała się zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1259), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Oz.U. nr153, poz. 1270) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Na samym wstępie rozważań nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji ostatecznej wskazać trzeba, że istota sporu miedzy stronami postępowania sądowego w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie z jaka datą rozpoczyna bieg pięcioletni termin określony w art.79 §2 pkt. 2 Ordynacji podatkowej którego upływ skutkuje wygaśnięciem prawa podatnika do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Pozostaje bowiem poza sporem, iż ten przepis jest podstawą rozstrzygnięcia kiedy wygasa prawo podatnika do żądania stwierdzenia nadpłaty. Stanowi on, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa w takich przypadkach o jakich mowa w art.75§2pkt.1 lit. a i b(...) po upływie pięciu lat od dnia złożenia zeznania(deklaracji).Skoro treść tego przepisu ,który ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia istoty sporu a tym samym rozstrzygnięcia sprawy , wskazuje na to, że określony w nim termin do złożenia żądania stwierdzenia nadpłaty wiąże się z datą złożenia zeznania(deklaracji) podatkowego, to aby rozstrzygnąć o jaka deklarację ustawodawcy chodziło, należy –jak trafnie zauważą skarżący –zająć się problemem istoty deklaracji –zeznania podatkowego. Zgodnie z ustawową, zawartą w art.3 pkt.5 Ordynacji podatkowej definicją –przez deklaracje podatkowe rozumie się również zeznania, wykazy oraz informacje ,do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci. Przyjęto zatem w tym przepisie szerokie pojęcie deklaracji. Należą bowiem do nich nie tylko deklaracje w ścisłym tego słowa znaczeniu lecz także zeznania podatkowe, wykazy a nawet informacje. W literaturze wyraźnie odróżnia się deklarację podatkową od zeznania. Zeznanie - jako wniosek podatnika co do istnienia stanu faktycznego podlegającego opodatkowaniu oraz jego rozmiarów - wiąże się w zasadzie z sytuacją, gdy zobowiązanie podatkowe powstaje w każdym przypadku na mocy decyzji organu podatkowego. Podatnik dokonuje zeznania podatkowego, w którym przedstawia określony stan faktyczny, zaś organ podatkowy w oparciu o to zeznanie, uzupełnione ewentualnym postępowaniem wyjaśniającym, ustala, czy i w jakim zakresie stan ten zawiera znamiona podatkowoprawnego stanu faktycznego ujętego w ustawie podatkowej. Stanowi to podstawę określenia przez organ podatkowy obowiązku podatkowego obciążającego dany podmiot i przekształcenia go w zobowiązanie podatkowe w drodze podatkowej decyzji wymiarowej. Deklaracja podatkowa odnosi się natomiast z reguły do przypadków, gdy podatnik nie tylko przedstawia związany z nim stan faktyczny podlegający opodatkowaniu, lecz także ma obowiązek ustalenia - w oparciu o ten stan - istnienia obowiązku podatkowego oraz przekształcenia go w zobowiązanie podatkowe. Zeznanie - podobnie jak w innych procedurach - dotyczy w zasadzie odtworzenia przebiegu określonych sytuacji faktycznych i prawnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy będącej przedmiotem postępowania podatkowego, natomiast w deklaracji ma miejsce wstępne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej w postaci obliczenia należności podatkowej przez podatnika (samoobliczenie podatkowe) albo też płatnika (obliczenie podatku). (por. R. Mastalski (w:)Ordynacja podatkowa. Komentarz 2004.B.AdamiaK,J.Borkowski,R.Mastalski,J.Zubrzycki-Unimex.s.37-38) W dalszej kolejności należy zatem zająć się kwestią istoty korekty deklaracji podatkowych. W tym miejscu rozważań wskazać trzeba, że niezwykle przydatne dla poczynienia trafnych wniosków końcowych tych rozważań z punktu widzenia rozstrzygnięcia istoty sporu jest zasugerowane przez autora skargi rozróżnienie rodzajów korekt deklaracji jakie wynikają z przepisów prawa podatkowego. Zdaniem pełnomocnika podatnika, nie jest uzasadnione traktowanie jednolicie każdej korekty deklaracji podatkowej w podatku od nieruchomości. Uzasadnione wydaje się dokonanie podziału tychże korekt na dwie grupy: 1) skorygowanie deklaracji w podatku od nieruchomości w ciągu roku w razie zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, 2) inna korekta deklaracji. Rozpoczynając rozważania od tej kategorii korekt które autor skargi nazwał "inną korektą deklaracji "wskazać trzeba, nawiązując do art.81 §1 Ordynacji podatkowej, że możliwość dokonywania korekty deklaracji przez podatników jest szczególnie istotna w przypadku zobowiązań podatkowych które powstają z mocy prawa, gdyż z uwagi na przyjętą wobec nich zasadę samoobliczania podatku bardzo ważną rolę odgrywają deklaracje. Zgodnie bowiem z art.21§1 pkt,2 Ordynacji podatkowej, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w §1pkt.1,podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty .do chwili gdy organ podatkowy nie wyda decyzji w której określi odmiennie wysokość zobowiązania podatkowego. Z samej zatem istoty tego rodzaju korekt deklaracji podatkowych uregulowanych w przepisach Ordynacji podatkowej wynika, -po pierwsze- że potrzeba ich złożenia wynika zazwyczaj z błędu podatnika (płatnika, inkasenta).,po drugie-że jej złożenie jest uprawnieniem a nie obowiązkiem podatnika, oraz,- po trzecie- i co najistotniejsze z punktu widzenia czynionych tu rozważań- jej skutki odnoszą się do stanów faktycznych poprzedzających jej złożenie, czyli do okresu rozliczeniowego którego korekta dotyczy. Zupełnie inny charakter mają korekty składane w trybie art.6 ust.8(wedle stanu prawnego obowiązującego w roku 2000) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W rozważaniach na temat początku biegu terminu do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości ważne jest określenie istoty deklaracji podatkowej, a w szczególności instytucji skorygowania tej deklaracji dokonanej w ciągu danego okresu (roku) podatkowego w związku z zaistnieniem zdarzenia mającego wpływ na wysokość podatku. Konieczne jest w tym celu przytoczenie regulacji zawartych w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych , zwanej w dalszej części u.p.o.l. Przepis art. 6 ust. 8 u.p.o.l. nakładał między innymi na osoby prawne katalog określonych obowiązków. Zgodnie z nim, osoby prawne obowiązane były: 1/-składać, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku, 2/-odpowiednio skorygować deklarację w razie zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia, 3/-wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. Podatek od nieruchomości oparty jest na technice samoobliczenia, dlatego na podatniku ciąży obowiązek jego obliczenia w deklaracji składanej na początku danego okresu (roku). Ponadto, konstrukcja podatku od nieruchomości przemawia za przyjęciem założenia, iż jest to podatek roczny, a uiszczany jedynie w miesięcznych ratach. Kolejny obowiązek nałożony na podatnika wynika z wyżej przytoczonego pkt 2, który to ściśle związany jest z ust. 3 art. 6 u.p.o l. Przepis ust. 3 stanowi, iż jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Tak więc, w przypadku zaistnienia takiej zmiany podatnik w terminie 14 dni obowiązany jest skorygować deklarację podatkową. Nawiązując zatem do cech wcześniej omówionego rodzaju korekty deklaracji wskazać trzeba, że obowiązek jej złożenia wynika z faktu wystąpienia po złożeniu pierwotnej deklaracji zdarzeń mających wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku podatkowym, jej złożenie jest ustawowym obowiązkiem podatnika, a nadto-jej skutki dotyczą okresu przyszłego, tego który następuje po zaistnieniu zdarzenia wywołującego obowiązek złożenia korekty.(art.6 ust.3 u.p.o.l) Mając to na uwadze można stwierdzić, że omawiane skorygowanie deklaracji podatkowej podatku od nieruchomości nie jest korektą deklaracji podatkowej, o której mowa w art. 81 i nast. Ordynacji podatkowej. Jest to skorygowanie deklaracji powodujące, iż od tego momentu mamy do czynienia z inną deklaracją (odpowiednio zmienioną), innym przedmiotem opodatkowania, a w związku z tym, inną wysokością podatku od nieruchomości na dany rok, z tym że uiszczanego w ratach i skutkującą zmianą wysokości raty podatku tylko od miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło określone zdarzenie. Co nie mniej istotne, dopuszczalność takiej korekty zamyka się w ramach danego roku podatkowego, gdyż tylko zdarzenia występujące we tych ramach czasowych mają wpływ na wysokość opodatkowania. Reasumując dotychczasowe rozważania za w pełni uzasadniony należy uznać pogląd iż w podatku od nieruchomości którego podatnikiem są osoby prawne, jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz inne podmioty wymienione w art.6 ust.8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991roku o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w roku 2000r.w przypadku złożenia przez te podmioty korekty deklaracji podatkowej na podstawie tego przepisu, pięcioletni termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty określony w art.79 §2 pkt.2 Ordynacji podatkowej rozpoczyna bieg od dnia złożenia takiej korekty deklaracji za dany rok podatkowy. Pogląd odmienny, który legł u podstaw zaskarżonej decyzji może mieć odniesienie wyłącznie do tych korekt deklaracji do których ma zastosowanie art.81 i nast. Ordynacji podatkowej. Skoro tak, to zaskarżona decyzja narusza prawo materialne które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, co musiało skutkować jej uchyleniem w oparciu o przepis art.145 §1 pkt.1 lit .a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U.nr.153 poz.1270.ze zm.). Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego oparte zostało na przepisie art.200 tej samej ustawy.