II SA/Wa 1057/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Asesor WSA Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2006 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2006r. nr [...] Starosta Powiatu w G., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "a" i "b", art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), uznał M. K. za osobę bezrobotną z dniem 9 marca 2006r. i odmówił przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że w dniu rejestracji M. K. spełnił warunki do uznania za osobę bezrobotną, jednakże w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jest krótsza niż 365 dni. Starosta zwrócił uwagę, że w okresie prowadzenia działalności gospodarczej nie były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy. M. K. wniósł od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody [...]. Wskazał, że działalność gospodarczą prowadził od dnia 6 maja 2000r. do dnia 28 lutego 2006r. Z powodu złej sytuacji finansowej zadłużył się w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, który wyraził zgodę na ratalną spłatę zobowiązań. Nie przerwał prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż liczył na poprawę finansów w firmie. Wskazał, że ma 54 lata, 37-letni staż pracy, 5-letniego syna, żonę i żadnych środków na ich utrzymanie. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...], wydaną w oparciu o art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. Wojewoda zaznaczył, że ustawodawca wyraźnie uzależnił prawo do zasiłku dla bezrobotnych od fizycznego opłacania składki na ubezpieczenia społeczne, a nie tylko od podlegania obowiązkowi ubezpieczenia. Fakt odprowadzania składki musi być udowodniony przez zainteresowanego. Tymczasem z akt sprawy wynika, że przed dniem rejestracji w dniu 9 marca 2006r. składki nie były opłacane od lipca 2005r., pomimo że M. K. prowadził działalność gospodarczą. W takiej sytuacji nie legitymuje się on wymaganym okresem składki w ilości co najmniej 365 dni. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. K. wyraził swoje niezadowolenie z decyzji Wojewody [...]. Powtórzył argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Dodał także, że jego sytuacja finansowa jest bardzo zła, gdyż nie może podjąć pracy z uwagi na trudności w jej znalezieniu, a ponadto jego dolegliwości związane z nadciśnieniem tętniczym wymagają regularnego zażywania leków, co wiąże się z koniecznością ponoszenia stałych wydatków. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując na podstawy faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje obecnie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.). Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej ustawą. W świetle art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. "d" wymienionej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji prawidłowo uznały, że M. K., rejestrując się jako bezrobotny w dniu 9 marca 2006r., nie spełniał warunków przewidzianych w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem wymieniony nie odprowadzał składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy przez okres co najmniej 365 dni, co skutkuje brakiem wymaganego okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący w okresie od dnia 6 maja 2000r. do dnia 28 lutego 2006r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą, jednak od lipca 2005r. nie opłacał składek. Prawo do zasiłku dla bezrobotnych uzależnione jest od faktycznego odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy. Rację więc ma Wojewoda twierdząc, że spełnienie tego obowiązku daje podstawę organom zatrudnienia do przyznania zasiłku, przy jednoczesnym spełnieniu pozostałych warunków koniecznych do jego uzyskania. Bez wpływu przy tym pozostaje fakt późniejszego regulowania zaległości ubezpieczeniowych w systemie ratalnym. W sytuacji gdy składki ubezpieczeniowe nie były odprowadzane w przedziale 18 miesięcy przed rejestracją przez okres co najmniej 365 dni, nie ma podstaw do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Sąd z pełnym zrozumieniem odnosi się do sytuacji skarżącego, trzeba jednak podkreślić, że sama trudna sytuacja materialna nie wystarcza do przyznania zasiłku dla bezrobotnych, do którego prawo uzależnione jest co do zasady od zaistnienia przesłanek składających się na jego podstawę prawną. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.