I FZ 436/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia ZPC A. Sp. z o.o. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 623/06 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu w sprawie ze skargi ZPC A. Sp. z o.o. na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 2 maja 2005 r. w przedmiocie wykreślenia z rejestru podatników VAT-UE postanawia: oddalić zażalenie. Z akt sprawy wynika, że ZPC A. Sp. z o.o. wnioskiem z dnia 1 lutego 2007 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 4 grudnia 2006 r. o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku. Jako uzasadnienie przekroczenia terminu Strona podała niezawiniony, obiektywnie uzasadniony brak dyspozycyjności członków zarządu strony skarżącej, który spowodował niemożliwość uzyskania regulaminowej reprezentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2007 r. odmówił przywrócenia terminu, uzasadniając to tym, że Strona nie podała żadnych szczegółów braku dyspozycyjności, nie wskazała na konkretne fakty i nie poparła ich jakimikolwiek dowodami. Sąd I instancji ocenił, że Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy przy uchybieniu terminu. Powołane okoliczności, w ocenie Sądu, świadczą jedynie o niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw, która w żadnym wypadku nie usprawiedliwia winy Strony, a wręcz przeciwnie – świadczy o niej. Pismem z dnia 30 kwietnia 2007 r. Skarżąca Spółka wniosła zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie WSA we Wrocławiu o odmowie przywrócenia terminu. Zdaniem Skarżącej, Sąd I instancji nie zakwestionował faktu niezawinionego, obiektywnie uzasadnionego braku dyspozycyjności członków zarządu Spółki, a jedynie powołał się na brak wskazania szczegółów owej niedyspozycyjności. W takim stanie rzeczy, zdaniem Strony, WSA we Wrocławiu winien wezwać Skarżącą do uprawdopodobnienia wspomnianych okoliczności, poprzez wskazanie owych szczegółów, a nie wydawać postanowienie w oparciu o nierozstrzygnięte wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 14\53, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Powyższe przepisy wskazują, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Strona składając przedmiotowy wniosek wskazała, że przyczyną przekroczenia terminu był obiektywnie uzasadniony brak dyspozycyjności członków zarządu strony skarżącej, który spowodował niemożliwość uzyskania regulaminowej reprezentacji. Wprawdzie tego typu uzasadnienie jest ogólnikowe, nie można jednak – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – uznać, że Strona w ogóle nie wskazała żadnej przyczyny uchybienia terminu. Wprost przeciwnie, Skarżąca taką przyczynę wskazała (brak dyspozycyjności członków zarządu), tyle tylko, że zrobiła to w sposób lakoniczny. W związku z tym nie można zgodzić się z twierdzeniem Strony, że Sąd I instancji powinien wezwać ją do wskazania szczegółów, w oparciu o które można by uznać, że wystąpił brak winy w uchybieniu terminu. Ciężar dowodu tej kwestii ciąży bowiem na Stronie, która ubiega się o przywrócenie terminu, a nie na Sądzie. W świetle powyższego należy uznać, że Sąd I instancji prawidłowo odmówił przywrócenia terminu z powodu niespełnienia wymogu uprawdopodobnienia braku winy w jego uchybieniu. Stąd też, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.