VI SA/Wa 1620/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2006 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Komendant Główny Policji (dalej: KGP), utrzymał mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2006 r. odmawiającą Panu T. P. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską z przeznaczeniem do celów łowieckich. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], na podstawie art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 52, poz. 525, dalej powoływanej jako: "ustawa o broni i amunicji") odmówił skarżącemu T. P. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską z przeznaczeniem do celów łowieckich z uwagi na skazanie wnioskodawcy wyrokiem karnym za czyn z art. 177 § 2 kk w zw z art. 178 k.k. W odwołaniu od tej decyzji Pan T. P. podnosi, że nie został skazany za naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym kierując pojazdem w stanie nietrzeźwości jak wskazuje organ I instancji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Wskazuje ponadto, że przestępstwa dopuścił się 7 lat temu a od tego czasu nie miał żadnych problemów z wymiarem sprawiedliwości. Powołał się na pozytywną dla niego opinię z KPP J., która znajdowała się w dyspozycji organu I instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji, oraz dodatkowo dołączył równie pozytywną opinię Prezesa Koła Łowieckiego "[...]" w J. z dnia [...] czerwca 2006 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ stwierdził, że skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 k.k. i fakt ten w powiązaniu z rodzajem i okolicznościami popełnionego czynu przemawiają za tym, by uznać, że Pan T. P. nie daje gwarancji zgodnego z prawem używania i posiadania broni, a tym samym nie stworzy zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ odwoławczy jednocześnie przyznał, że organ I instancji popełnił błąd przyjmując, że skarżący spowodował wypadek kierując samochodem w stanie nietrzeźwości (o to był oskarżony) jednakże nie ma to wpływu na ocenę sytuacji i w konsekwencji odmowę wydania pozwolenia na broń. Uzasadniając swoje stanowisko, Komendant Główny Policji podniósł, iż skarżący popełniając czyn godzący w bezpieczeństwo w komunikacji, spowodował ciężkie obrażenia ciała dwóch osób, z których jedna trwale została okaleczona, a co istotne po spowodowaniu wypadku z tak ciężkimi skutkami (zagrożenie dla życia i zdrowia poszkodowanych) skarżący zbiegł, nie udzielając ofiarom żadnej pomocy. Zdaniem organu, pozwolenie na broń należy wydawać osobom, które poza spełnieniem wymogów formalnych cechują się nieskazitelną postawą a fakt karalności za poważne przestępstwo takiej postawie zaprzecza. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu na powyższą decyzję, Pan T. P. wnosząc o jej uchylenie podtrzymał argumentację prezentowaną w toku postępowania administracyjnego. Zarzucił naruszenie art. 10 ust.1 oraz art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji a nadto przepisów postępowania administracyjnego a w szczególności art. 6,7,9,10 w zw. z art. 107 k.p.a Na rozprawie w dniu 3 listopada 2006 r. skarżący popierał skargę. Stwierdził, że w toku postępowania administracyjnego organ nie utrudniał mu dostępu do akt sprawy. W ocenie skarżącego, organ nie wziął pod uwagę orzeczeń lekarskich dotyczących skarżącego oraz opinii z KPP J. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, ponawiając argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zatem zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i procesowym wg stanu faktycznego i prawnego z daty wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej p.p.s.a. – Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że wskazane w niej zarzuty nie są uzasadnione. Zdaniem Sądu, zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja utrzymana nią w mocy, nie naruszają prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania zaskarżonych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] jest przepis art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowiący, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego,w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował powołany przepis ustawy o broni i amunicji. Art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy nie zawiera zamkniętego katalogu czynów przestępczych mogących uzasadniać obawę w nim wymienioną. Wskazuje na to użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Nie jest zatem wykluczona prawna możliwość negatywnej oceny osoby podejrzanej, oskarżonej lub skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa innego rodzaju, niż określone w wymienionym przepisie ustawy. Prawomocne skazanie ubiegającego się o pozwolenie na broń za choćby jedno z przestępstw wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W innym przypadku organ musi wyszczególnić, jakie okoliczności wskazują na istnienie uzasadnionej obawy, że osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Do takich okoliczności można zaliczyć, zdaniem Sądu, naruszanie porządku prawnego przez osobę wnioskującą o wydanie pozwolenia na broń. W rozpatrywanej sprawie z taką sytuacją mamy do czynienia, albowiem skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem karnym za przestępstwo z art. 177 § 2 k.k. w z w z art. 178 kk. W ocenie Sądu ustalenia organów obydwu instancji, co do istnienia przesłanki warunkującej zastosowanie art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji są trafne. Organ prawidłowo wskazał, że prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Należy również dodatkowo zaakcentować, że prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa wspólnotowego. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawo do posiadania broni, ma w świetle powołanej ustawy, reglamentacyjny charakter. Wydawanie pozwoleń na broń może mieć zatem miejsce w sytuacjach uznanych za szczególne, a ich cofanie winno nastąpić wówczas, gdy interes bezpieczeństwa i porządku publicznego jest zagrożony. Stąd spoczywający na organach obowiązek dokonania wnikliwej oceny zaistniałego stanu rzeczy z punktu widzenia art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Taka też wnikliwa ocena została w niniejszej sprawie dokonana. Sąd podziela stanowisko organu, że prawo do posiadania broni może mieć tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, natomiast nieprzestrzeganie porządku prawnego takiej opinii przeczy. W rozpatrywanej sprawie organ akcentuje, że okolicznością przemawiającą za podjęciem decyzji negatywnej było zachowanie Pana T. P. po wypadku którego był sprawcą. Skarżący bowiem zbiegł z miejsca zdarzenia nie udzielając pomocy dwóm ciężko rannym ofiarom wypadku. W ocenie organu, opisane wyżej zachowanie wnioskującego o wydanie pozwolenia na broń stwarza domniemanie, że skarżący nie daje gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni a tym samym, że nie stworzy zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sądu, ocena dokonana przez organ jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. Należy przy tym dodatkowo wskazac, że Pan T. P. uciekł z miejsca wypadku pomimo, że miał możliwość kierowania swoim postępowaniem tak w trakcie wypadku jak i po nim, co zostało potwierdzone przez biegłych sądowych w opinii cytowanej w wyroku karnym, a zatem trudno przyjąć, że działał na przykład w stanie szoku. Kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki jakie powoduje jej użycie (często nieodwracalne) ma ogromne znaczenie i ścisły związek ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. W interesie społecznym nie leży więc przyznanie tego prawa osobie, która narusza ład prawny. W świetle powyższych dowodów i okoliczności sprawy, podawane przez skarżącego argumenty, że sam wypadek miał miejsce 7 lat temu (przy czym należy zauważyc, iż prawomocny wyrok zapadł w 2002 r.) a od chwili skazania upłynął już znaczny okres, w którym zachowanie Pana T. P. jest prawidłowe, nie mogą odnieść pożądanego przez stronę skutku,co słusznie podkreślił w swojej decyzji Komendant Główny Policji. Również argumentacja skarżącego zaprezentowana w toku rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że "od czasu wypadku a właściwie od młodzieńczych lat jest wrażliwy na krew ludzką" nie może być uznana za przekonywującą do racji skarżącego, skoro nie można wykluczyć, że w czasie używania broni mogą zaistnieć zdarzenia wymagające udzielenia pomocy osobie zranionej. Wbrew twierdzeniom Pana T. P., organ odniósł się w zaskarżonej decyzji do uzyskanych w toku postępowania administracyjnego opinii na temat skarżącego. Bezspornie z ich treści wynika, że są pozytywne. Niemniej, jak zasadnie podkreśla organ, nie uwzględniają faktu skazania skarżącego za opisane w wyżej przestępstwo, pomimo że zostały sporządzone już po wydaniu prawomocnego wyroku w sprawie [...]. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, nie można skutecznie zarzucić organowi, że powyższe opinie nie zostały przez niego uznane za dowody przemawiające za uwzględnieniem wniosku, skoro fakt skazania oraz okoliczności związane z popełnionym czynem karnym były podstawą do wydania decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na broń. Jak już wyżej wskazano, w rozpoznawanej sprawie okoliczności faktyczne mające znaczenie dla sprawy zostały ocenione przez organ Policji zgodnie z wyrażoną w art. 80 k.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów, a dokonanej ocenie nie można przypisać cech dowolności. Podkreślenia przy tym wymaga, że organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. W niniejszej sprawie organ rozważył obydwa te interesy, słusznie dając prymat interesowi społecznemu, bowiem trudno uznać za pozbawioną uzasadnionych podstaw argumentację, że prawo posiadania broni powinny otrzymywać osoby cechujące się nieskazitelną postawą. Zdaniem Sądu, nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 2003 r. zaakcentował, że samo spełnienie warunków formalnych określonych w tej ustawie nie zobowiązuje organów Policji do wydania zezwolenia (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1863/01, nie publik.). Wbrew zarzutom skargi należy również stwierdzić, że w toku postępowania organ nie naruszył przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 6 -11 k.p.a oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Odnotowania wymaga, że strona została zawiadomiona o toczącym się postępowaniu oraz o jego zakończeniu. Ponadto w toku postępowania administracyjnego skarżący miał dostęp do akt sprawy, co potwierdził w czasie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Skorzystanie zaś z możliwości zaznajomienia się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie znajduje odzwierciedlenie w treści oświadczenia Pana T. P., które znajduje się w aktach administracyjnych (k.50). Również uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji organu II instancji odpowiada, zdaniem Sądu, wymogom stawianym przez powołany wyżej przepis art. 107 § 3 k.p.a albowiem w sposób wyczerpujący przedstawia argumenty oraz przesłanki jakimi kierował się organ przy jej podejmowaniu. Bez wpływu na niniejszą sprawę pozostaje także postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, które zostało wszczęte po wydaniu zaskarżonej decyzji. Reasumując, Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował powołane przepisy ustawy o broni i amunicji oraz nie naruszył przepisów procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił jako nie znajdującą usprawiedliwionych podstaw.