IV SA/Wa 1505/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2006 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego - skargę oddala - Decyzją z dnia [...] października 2001 r. Burmistrz Miasta K., po rozpatrzeniu wniosku I.K. oraz J. i E. Z., orzekł o wymeldowaniu J.K. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w K.. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J.K.. Postanowieniem z dnia [...] maja 2002r. Wojewoda [...] stwierdził, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Na skutek skargi J.K. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2003r. uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002r. Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] lipca 2003r. uchylił decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia [...] października 2001 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Burmistrz Miasta K. decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r., w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz 960 z późn. zm.), orzekł o wymeldowaniu J.K. z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu przy ul. [...] w K.. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że po przeprowadzeniu postępowania dowodowego ustalono, że J.K. nie przebywa w miejscu stałego zameldowania od 2001 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2006 r., na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia [...] grudnia 2005 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy podniósł, że z wyjaśnień złożonych przez I.K. oraz zeznań świadka M.C. wynika, iż skarżący nie mieszka w przedmiotowym lokalu od września 2000 r. tj. od chwili rozwodu. Wyjaśnienia wnioskodawczyni wskazują ponadto, że były mąż pojawił się jeszcze parokrotnie w nocy zabierając swoje oraz wspólne rzeczy, jednakże od dnia 4 listopada 2001 r. przestał pojawiać się w omawianym lokalu. Fakt niezamieszkiwania skarżącego potwierdziła również kontrola meldunkowa przeprowadzona w dniu 29 lipca 2004 r. oraz sam odwołujący, który w złożonych wyjaśnieniach potwierdził, iż nie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt stały od momentu odebrania decyzji o wymeldowaniu. Wojewoda [...] wskazał jednocześnie, że w związku z oświadczeniem J.K. o zamiarze powrotu do omawianej nieruchomości oraz w związku z obowiązkiem zbadania stanu faktycznego na dzień wydawania decyzji, zlecono organowi I instancji przeprowadzenie kontroli meldunkowej w spornym budynku oraz przesłuchanie sąsiadów na okoliczność ustalenia, czy odwołujący powrócił do przedmiotowej nieruchomości. W oparciu o nowy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, m.in. kontrolę meldunkową z dnia 16 marca 2006 r. oraz zeznania świadka J.S. uznano, że J.K. faktycznie opuścił sporny lokal i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Odwołujący po zapoznaniu się z aktami sprawy oświadczył, że nie zamieszkuje w omawianym budynku, gdyż nie ma decyzji o ponownym zameldowaniu. W odniesieniu do powyższego zarzutu Wojewoda [...], powołując się na treść art. 130 § 1 Kpa wskazał, iż argumenty podnoszone przez odwołującego nie mogą mieć wpływu na powyższe rozstrzygnięcie, ponieważ przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja organu I instancji nie ulega wykonaniu. Natomiast wniesienie odwołania w terminie, wstrzymuje wykonanie decyzji i rozciąga się na okres od dnia wniesienia odwołania do dnia podjęcia, a w zasadzie doręczenia stronie, ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewoda [...] podniósł, iż przywrócenie meldunku jest czynnością materialno-techniczną, polegającą na dokonaniu przez organ gminy odpowiedniego wpisu w systemie informatycznym ewidencji ludności i nie następuje w drodze decyzji administracyjnej. Dlatego też mimo, że organ I instancji po uchyleniu decyzji o wymeldowaniu w dniu [...] lipca 2003 r. dokonał aktualizacji dopiero w dniu [...] lipca 2004 r., to konsekwencją tej czynności było przywrócenie stanu sprzed decyzji o wymeldowaniu. Tak więc odwołujący się jako osoba zameldowana mógł powrócić do omawianego budynku. Ponadto zdaniem organu odwołującego, jakkolwiek organ I instancji naruszył procedurę administracyjną wobec zawiadomienia J.K. o terminie kontroli meldunkowej dopiero w dniu przeprowadzenia tej kontroli, jednak okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie organu II instancji, gdyż jak wynika z zebranego materiału dowodowego oraz wyjaśnień samego odwołującego nie powrócił on do budynku nr [...] przy ul [...] w K.. Z tych względów Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia [...] grudnia 2005 r. Na powyższą decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J.K., wnosząc o jej uchylenie jako wydanej niezgodnie z prawem. W uzasadnieniu swojej skargi skarżący przedstawiając szeroko stan faktyczny sprawy wskazał, iż sprzeczne są zeznania byłej żony co do daty opuszczenia przez niego przedmiotowego lokalu. Do opuszczenia lokalu, zdaniem skarżącego, zmusiły go kłótnie z żoną i brak informacji ze strony Urzędu Miasta K. o aktualizacji danych w bazie danych. Skarżący potwierdził jednocześnie, iż od dnia 14 listopada 2001 r. nie przebywa w przedmiotowym lokalu, jednak jego zdaniem nie jest to równoznaczne ze stwierdzeniem jakoby go opuścił. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie należy wskazać, że podstawą rozstrzygnięcia w sprawie jest przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j.: Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.- zwanej dalej "ustawą"). Według art. 15 ust. 2 ustawy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad dwa miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 ustawy). W orzecznictwie sądu utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu omawianego wyżej art. 15 ust. 2 ustawy jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne, ponadto organ winien ustalić zamiar osoby, która ma być wymeldowana. Przy ustaleniu zamiaru nie można poprzestać na oświadczeniach zainteresowanej osoby. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie mieć będzie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą m. in.: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r, sygn. akt V SA 3169/00 (niepubl.), wyrok NSA z dnia 6 lutego 2002 r., sygn. akt SA/Sz 1278/00 (niepubl.). Należy mieć na uwadze, że wydanie decyzji administracyjnej o wymeldowaniu z pobytu stałego, stanowi wyjątek od ogólnej zasady realizacji obowiązku wymeldowania przez osobę, która opuszcza miejsce pobytu stałego. Dlatego też obowiązkiem organu rozpatrującego sprawę o wymeldowanie jest niebudzące wątpliwości ustalenie istnienia bądź nieistnienia przesłanki do wymeldowania, tj. opuszczenia miejsca pobytu stałego. Obowiązek ten wynika z zasady dążenia do prawdy obiektywnej określonej w art. 7 kpa, który to przepis obliguje organy administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w tym celu zobowiązuje ich do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 kpa), a następnie do dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa), zaś wynik tej oceny powinien znaleźć prawidłowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w której m.in. organ winien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 1 i § 3 kpa). Rozpatrując sprawę w świetle wyżej wskazanych kryteriów, Sąd doszedł do wniosku, iż rozstrzygnięcia organów obu instancji, są zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. Przede wszystkim należy podkreślić, iż po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Burmistrz Miasta K., jak i Wojewoda [...] słusznie uznali, że zachodzą przesłanki wymeldowania J.K. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w K.. W trakcie przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono, że skarżący nie mieszka w przedmiotowym lokalu od 2001 r. Wskazują na to zeznania wnioskodawczyni I.K. i J.Z. oraz zeznania świadków. Również sam skarżący podniósł, w trakcie prowadzonego postępowania dowodowego jak i w skardze do Sądu, że w lokalu nr [...] nie zamieszkuje od 2001 r. Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzje w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad dwa miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zgodnie więc z obowiązującym prawem jedyną przesłanką, jaką bada organ meldunkowy w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego, jest fakt opuszczenia lokalu przez określoną osobę. W tej sytuacji, gdy bezspornym jest, że skarżący nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w K. od 2001 r., rozstrzygnięcia obu organów uznać należy za zasadne. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż brak możliwości powrotu do przedmiotowego lokalu spowodowany był tym, że po uchyleniu decyzji o wymeldowaniu w dniu [...] lipca 2003 r. organ nie dokonał aktualizacji w bazie danych należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż konsekwencją uchylenia decyzji o wymeldowaniu było przywrócenie stanu sprzed daty wydania decyzji o wymeldowaniu. Tak więc skarżący jako osoba zameldowana, mimo dokonania przez urząd Miasta K. aktualizacji danych dopiero w dniu [...] lipca 2004 r., mógł powrócić do omawianego lokalu bezpośrednio po uchyleniu decyzji o wymeldowaniu. W związku z tym, w ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że J.K. opuścił swe dotychczasowe miejsce zamieszkania w 2001 r. niedopełniając obowiązku wymeldowania się i tym samym spełniona została przesłanka uzasadniająca orzeczenie o wymeldowaniu skarżącego ze spornego lokalu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.