IV SA/Wa 1549/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska,, asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Postanowieniem nr [...] Burmistrz Gminy K. na podstawie art. 123 kpa, art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w zw. z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28.07.2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399) zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalno-usługowego na działce nr [...] z obrębu [...] w K., do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z uchwałą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia [...].10.1972 r. o ustanowieniu statutu uzdrowiska K. wyżej wymieniona działka znajduje się na terenie strefy [...] ochrony uzdrowiskowej. Dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony dnia 27.03.2006 r., natomiast dnia 02.10.2005 r. weszła w życie ustawa z dnia 28.07.2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Art. 59 ust. 1 tej ustawy stanowi, że obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu nowej ustawy. Organ dalej wywodzi, iż uzdrowisko takie obciąża obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28.07.2005 r. stanowi, że gmina, która uzyskała status uzdrowiska sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w terminie 2 lat od uzyskania statusu. Obowiązek zatem taki niewątpliwie dotyczy nowoutworzonych uzdrowisk. Nie mniej jednak, w ocenie organu-wbrew literalnej wykładni przepisów-obowiązek uchwalenia planu ciąży także na "starych uzdrowiskach". Skoro obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stały się uzdrowiskami w rozumieniu nowej ustawy-to ze wszystkimi tego konsekwencjami. Brak również w regulacjach odpowiednich przepisów przejściowych, które w odmienny sposób regulowałyby status takich "starych uzdrowisk". Organ nadto powołał się na stanowiska Ministra Zdrowia i Ministra Transportu i Budownictwa, które zostały wyrażone w stosownych pismach. Wskutek zażalenia wniesionego przez M. T. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...].05.2006 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie, omyłkowo określone w orzeczeniu "decyzją". Organ wywodzi, iż dla pewnych obszarów istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek taki wynika z przepisów odrębnych np. ustawy z dnia 04.02.1994 r. Prawo geologiczne i górnicze, a także przywoływanej ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym. Skoro gmina K. stanowi gminę uzdrowiskową, a nie uchwalono dla niej planu, koniecznym jest zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W skardze do sądu administracyjnego M. T. podnosi, iż w zaskarżonym postanowieniu, opierającym się na "czysto literalnym" potraktowaniu przepisów, pominięto "prawa członka samorządu jakim jest obywatel". Powołując się na pismo prezesa NSA twierdzi, iż skutki luk prawnych powstałych wskutek działań organów gminy nie mogą być przerzucone na obywateli. W ocenie skarżącego taką "luką" jest brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Poprzez bezczynność gminy, polegającą na nie uchwaleniu planu, zostają naruszone prawa właścicielskie skarżącego. Bez tego planu bowiem nie może realizować planów inwestycyjnych dotyczących działki, której pozostaje właścicielem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący twierdzi, iż ustawowy obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego narusza fundamentalne prawo jakim jest własność. Otóż Gmina K. od wielu lat-wskutek wadliwych działań kolejnych burmistrzów- nie zdołała uchwalić miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Innymi słowy nie wywiązuje się z obowiązku, jaki nań nałożył ustawodawca. Wobec braku planu skarżący zostaje pozbawiony możliwości realizowania swoich planów i zamierzeń w odniesieniu do gruntu, którego jest właścicielem. Twierdzenia powyższe nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Kwestia wymogu sporządzania planów zagospodarowania przestrzennego była wielokrotnie przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w zakresie swoich kompetencji dokonał oceny tego obowiązku i nie zakwestionował jego konstytucyjności (vide wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22.03.2005 r., K 22/04, OTK -A 2005/3/27). Jednocześnie Trybunał w powołanym wyroku podniósł, iż nie jest uprawniony do wskazywania jakie środki dyscyplinujące tj. przymuszające gminę do uchwalenia planu mogą być wprowadzone. Właściwą drogą w tym zakresie jest ścieżka legislacyjna, a zatem wprowadzenie stosownych zmian w prawodawstwie. W ocenie składu orzekającego celowym jest przywołanie wskazanego wyroku TK w niniejszej sprawie z tego względu, iż dotyczy on stanu prawnego analogicznego do rozpatrywanego w niniejszej sprawie. Otóż orzeczenie Trybunału zapadło na tle ustawy z dnia 4 lutego 1994 r.-Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 ze zm.), która przewiduje obligatoryjne uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego. Trybunał uznał, iż przepis wymagający zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w odniesieniu do obszarów górniczych nie jest niezgodny z Konstytucją. W niniejszej sprawie takim przepisem uzasadniającym zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399). W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości zastosowanie powyższego przepisu-jak trafnie wskazał organ I instancji-do uzdrowisk, które uzyskały status uzdrowiska na gruncie powołanej wyżej ustawy, która weszła w życie z dniem 2 października 2005 r. Brzmienie normy nie pozostawia bowiem żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Gmina mająca status uzdrowiska sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach tj. obecnie ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Wątpliwości natomiast budzi sytuacja, gdy obszar uzyskał takiż status przed wejściem w życie nowej ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym. Organy powołały się w tym miejscu na normę przejściową tj. art. 59 ust. 1 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, który stanowi, iż obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu nowej ustawy, z pewnym zastrzeżeniem. Otóż uzdrowiska takie-poza obowiązkiem sporządzenia operatu uzdrowiskowego i uchwalenia statutu w terminie 3 lat od daty wejścia w życie ustawy-obowiązane są do uchwalenia tymczasowego statutu i przedłożenia go właściwemu ministrowi-w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Jednocześnie ustawa w art. 61 ust. 2 stanowi, iż do postępowań, w tym w sprawie warunków zabudowy, wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, iż wszelkie inwestycje na terenie uzdrowiska, których tryb postępowania administracyjnego został zainicjowany przed dniem 2 października 2005 r. toczą się według starych reguł. Skoro w niniejszej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w dniu 27.03.2006 r., do jego oceny należało zastosować wyłącznie przepisy nowej ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym. Ustawa ta zaś ustanawia obowiązek uchwalenia planu dla obszaru, który posiada status uzdrowiska. Jednocześnie regulacje przewidują dwa tryby uzyskania takiego statusu. Jednym z nich jest przeniesienie dotychczasowych uzdrowisk na grunt nowych regulacji (art. 59 ust. 1), drugim natomiast procedura uzyskania takiego statusu przez gminy, których obszary dotychczas nie posiadały tego rodzaju przymiotu. Przy czym, co wymaga podkreślenia, w pierwszym wypadku to nowa ustawa nadaje gminie taki status, w drugim zaś konieczne jest zachowanie trybu przewidzianego przez ustawę, co oznacza, iż nadanie danemu obszarowi statusu uzdrowiska następuje w drodze rozporządzenia Rady Ministrów. Odmienności te jednak w ocenie Sądu nie wpływają na fakt, iż zarówno "stare uzdrowiska", jak i te powołane według regulacji nowej ustawy mają obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wymóg ten powstaje od chwili uzyskania statusu uzdrowiska, niezależnie od trybu, w jakim to następuje. Trafnie zatem organy przyjęły, iż w przypadku Gminy K. wymóg sporządzenia planu wynika z przepisów odrębnych. Oznacza to, iż w przypadku braku takiego planu, organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza to postępowanie do czasu uchwalenia wymienionego aktu prawa miejscowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 151, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.