IV SA/Gl 971/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie: WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik NSA Wiesław Morys Protokolant: sekr.sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu w dniu 07 listopada 2006 r. sprawy ze skargi Z.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] Nr [...] Wnioskiem z dnia [...] Z.O. wystąpił o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Po otrzymaniu wniosku organ I instancji w dniu [...] przeprowadził wywiad środowiskowy oraz zażądał od wnioskodawcy oświadczenia o stanie majątkowym. Na podstawie uzyskanych danych Prezydent Miasta C. decyzją Nr [...] z dnia [...] działając w oparciu o przepis art.7 ust.3 i ust.4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71 , poz. 734 ze zm.) odmówił stronie przyznania dodatku mieszkaniowego, z uwagi na ustalenie dysproporcji między niskimi dochodami rodziny ,a faktycznym stanem majątkowym wskazującym, że jest w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe zgłoszone w oświadczeniu majątkowym. W odwołaniu od tej decyzji Z.O. wskazując na trudną sytuację materialną wniósł o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Swoje argumenty powtórzył również w piśmie z dnia [...]. W tym ostatnim piśmie podkreślił, że samochód osobowy jest własnością [...] (tworzącej razem z nim gospodarstwo domowe), a także [...] (nie tworzącego razem z nim gospodarstwa domowego), a w związku z tym samochód ten nie ma nic wspólnego ze sprawą przyznania dodatku mieszkaniowego. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji W uzasadnieniu wskazano, że w sytuacji gdy posiadane zasoby majątkowe rodziny, niezależnie od tego z jakiego okresu pochodzą, o ile pozwalają na ich wykorzystanie na poprawę sytuacji materialnej rodziny umożliwiającej uiszczanie wydatków mieszkaniowych we własnym zakresie, to okoliczność ta świadczy o występującej dysproporcji. Podkreślono także, że konstatacji tej nie zmienia fakt, iż [...] nie mieszka razem z rodziną wnioskodawcy. Właścicielem samochodu - zgodnie ze złożoną deklaracją -jest bowiem również [...], która jako współwłaściciel samochodu zobowiązana jest pokrywać koszty jego utrzymania. Od tej decyzji skargę do Sądu Administracynego złożył Z.O. Podkreślił w niej, że członkowie gospodarstwa domowego nie utrzymują samochodu i nie ponoszą w związku z tym żadnych kosztów. Wskazał, że wszelkie koszty w tym względzie ponosi [...], który nie jest członkiem gospodarstwa domowego wnioskodawcy. W odrębnym piśmie z dnia [...] Z.O. oświadczył, że [...] nie prowadzi gospodarstwa domowego wraz z nim, mimo, iż jest u niego zameldowana. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchyliło w całości swoją decyzję z dnia [...] oraz uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W decyzji z dnia [...] tut. Kolegium wskazało, iż ze względu na niejasności związane z liczbą członków rodziny konieczne jest zatem ponowne ustalenie, jaka liczba osób tworzy gospodarstwo domowe (w rozumieniu art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta C. po przeprowadzeniu ponownego postępowania odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że z pisma wnioskodawcy z dnia [...] wynika, że [...] nie prowadzi gospodarstwa domowego wraz z nim, mimo, że jest u niego zameldowana. Samo zaś zameldowanie nie jest wystarczającą podstawą do uznania danej osoby za członka gospodarstwa domowego. Skoro zaś gospodarstwo domowe składa się faktycznie z dwóch osób, to przekroczona została powierzchnia normatywna. Powierzchnia lokalu wynosi [...] m², i przekracza powierzchnię wskazaną w art. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Od decyzji tej odwołanie złożył Z.O. Stwierdził w nim, że w mieszkaniu przy ul. [...] jest zameldowanych i przebywa pięć osób, w tym [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją Nr [...] z dnia [...] uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podkreślono, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu ustalić należy liczbę członków gospodarstwa domowego (ustalić, czy w jego skład wchodzi [...] Z. O.), a do osiągnięcia tego celu służyć może przesłuchanie [...] Z.O. w charakterze świadka. W postępowaniu wyjaśniającym uzyskano od [...] Z.O. oświadczenie z dnia [...], z którego wynika, że jest ona (oraz jej dzieci) zameldowana w mieszkaniu przy ul. [...] oraz wspólnie z rodzicami prowadzi gospodarstwo domowe. W aktach sprawy znajduje się również notatka służbowa z dnia [...], z której wynika, że A.K. jest właścicielem samochodu osobowego [...], a jej małżonek współwłaścicielem. Decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia [...] Nr [...] odmówiono przyznania dodatku, mieszkaniowego. W uzasadnieniu podano, że ze względu na posiadanie samochodu osobowego w rodzinie występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującym, że jest on w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe. W odwołaniu od tej decyzji Z.O. powtórzył, że nie ponosi żadnych kosztów utrzymania samochodu. Do odwołania dołączono oświadczenie D.K., zgodnie z którym tylko on ponosi koszty utrzymania samochodu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 i art. 104 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art.7 ust.1, ust.3 i ust.4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz.734 ze zm.) orzekło utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu w pierwszym rzędzie opisano dotychczasowy tok postępowania w sprawie. Wskazano, iż zgodnie z art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby. W świetle tego przepisu samo zameldowanie w mieszkaniu wnioskodawcy nie jest wystarczającą podstawą do uznania danej osoby za członka gospodarstwa domowego. Wspólne zamieszkiwanie i gospodarowanie oznacza bowiem zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Nadmieniono, iż w przedmiotowej sprawie pojawiło się wiele niejasności związanych z ilością osób, które tworzą gospodarstwo domowe w rozumieniu art. 4 w/w. ustawy. Wnioskodawca we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego przyznał, że liczba ta wynosi 5 ([...]). Z oświadczenia z dnia [...] wynika, że [...] Z.O. prowadzi wspólnie z rodzicami gospodarstwo domowe. Wskazano, iż w poprzedniej decyzji (z dnia [...]) tut. Kolegium podkreśliło, że organ pierwszej instancji powinien ponownie -w sposób bezsporny - ustalić, liczbę członków gospodarstwa domowego, a do osiągnięcia tego celu służyć może przeprowadzenie dowodów przewidzianych w k.p.a., jak choćby przesłuchanie w charakterze świadka [...] wnioskodawcy. Zeznanie świadka odbierane jest po uprzedzeniu świadka m.in. o odpowiedzialności za fałszywe zeznania (art. 83 § 3 k.p.a.). W tej mierze podniesiono, iż w przedmiotowej sprawie odebrano od [...] Z.O. oświadczenie złożone pod groźbą odpowiedzialności karnej, z którego wynika, że prowadzi ona wspólnie z rodzicami gospodarstwo domowe; w aktach sprawy znajduje się również notatka służbowa z dnia [...] z której wynika, że [...] wnioskodawcy jest właścicielem samochodu. Również w oświadczeniu majątkowym strona podała, że posiada tak samochód. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanęło na stanowisku, że fakt posiadania samochodu przez rodzinę (należącego do [...] tworzącej gospodarstwo domowe) uzasadnia rażącą dysproporcję pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji ,a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującym, że jest on w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe. Kolegium podkreśliło, iż nie kwestionuje prawa rodziny do posiadania samochodu, niemniej jednak w sytuacji, gdy własne zasoby majątkowe rodziny nie wystarczą na bieżące opłaty, to tym bardziej nie powinny wystarczyć na utrzymanie samochodu. Jeżeli [...] strony tworzy wraz z rodzicami gospodarstwo domowe, i posiada jednocześnie samochód osobowy, to w takiej sytuacji koszty utrzymania i eksploatacji samochodu obciążają (choćby pośrednio) całą rodzinę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i pismach procesowych z dat [...] i [...] Z.O. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ja poprzedzającej oraz wnosił o przyznanie mu dodatku mieszkaniowego. Ponownie powtórzył dotychczasową argumentację, prezentowaną w poprzednich pismach procesowych. W szczególności ponownie zaakcentował iż członkowie jego gospodarstwa domowego nie utrzymują samochodu i nie ponoszą żadnych kosztów z tego tytułu. Koszty te w całości zdaniem skarżącego ponosi jego [...], który nie jest członkiem jego gospodarstwa domowego. Podnosił, iż – jego zdaniem - prawdopodobnie są z Urzędu Miasta C. wywierane presje i naciski na Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., aby nie przyznać dodatku mieszkaniowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczas prezentowane stanowisko, nie podzielając przy tym zarzutów strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga - aczkolwiek z przyczyn w niej nie podniesionych - musiała odnieść skutek, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) /zwaną dalej p.p.s.a./ wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Obowiązująca ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. nr 71, poz. 734 z późn. zmianami) w art. 2, art. 5 do 7 reguluje zasady przyznawania i wypłacania dodatków mieszkaniowych osobie spełniającej łącznie dwa kryteria - powierzchniowe i dochodowe. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Zgodnie z art. 2, art. 3 i art. 5 tej ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, które spełniają łącznie następujące warunki: 1. mają jeden z tytułów do zajmowania lokalu wymienionych w ust.1 art.2, 2. średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 175% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym, 3. powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza powierzchni normatywnej z art. 5 ust. 1 i ust. 2 o więcej niż 30% lub 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Przestrzeganie wyżej wymienionych kryteriów jest obligatoryjne, a niespełnienie chociażby jednego z nich nie pozwala organowi na przyznanie dodatku mieszkaniowego. Wskazać przy tym należy, iż organ administracji samorządowej ma obowiązek przyznać dodatek mieszkaniowy wnioskodawcy, który spełnia określone w ustawie o dodatkach mieszkaniowych przesłanki do wydania decyzji pozytywnej, chyba , że zachodzą przewidziane w treści art. 7 ust. 3 pkt. 1 i pkt. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dwa przypadki odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, które stanowią wyjątek od cytowanej wyżej zasady. Zgodnie z tym przepisem uprawniony organ, odmawia przyznania dodatku mieszkaniowego, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustali, że: - występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującym, że jest on w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe, - lub faktyczna liczba wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą jest mniejsza niż wykazana w deklaracji. Odnosząc powyższe do warunków przedmiotowej sprawy wskazać przyszło, że organ odwoławczy uznał - "mimo pojawiających się wcześniej wątpliwości" - za wyjaśnione, że A.K. [...] skarżącego prowadzi wraz z rodzicami (skarżącym i jego żoną) gospodarstwo domowe. Wynika to zdaniem organu m.in. z oświadczenia A.K. z dnia [...]. W tym stanie rzeczy organ uznał, że skoro A.K. i [...] tworzą gospodarstwo domowe wraz z rodzicami, to wówczas powierzchnia mieszkania nie przekracza powierzchni lokalu wskazanej w art. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a dochód rodziny nie przekracza kryteriów określonych w ustawie o dodatkach mieszkaniowych., a co za tym idzie spełnione zostały podstawowe kryteria do przyznania dodatku mieszkaniowego. Zdaniem organów procedujących w sprawie przyznaniu wnioskowanego dodatku sprzeciwia się jedynie okoliczność, iż A.K. jest współwłaścicielem samochodu osobowego [...] wartości [...] zł (wartość samochodu określona w umowie ubezpieczenia OC/AC z dnia [...]), a zatem w sprawie wystąpiła sytuacja o której mowa w art. 7 ust. 3 pkt. 1 omawianej ustawy, a mianowicie występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującym, że jest on w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe. Przystępując do oceny zaskarżonego aktu w pierwszym rzędzie należy podkreślić, że – zdaniem Sadu - organ odwoławczy, jak i wcześniej organ I instancji nie wyjaśniły sprawy w stopniu dostatecznym do jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Istotne dla sprawy dowody oceniono, bez szczegółowego baczenia na całokształt zebranego materiału dowodowego, zasady logiki , doświadczenia życiowego i zawodowego. Dokonana ocena materiału dowodowego narusza prawo. Konsekwencją tego jest to, iż poczynione ustalenia faktyczne nasuwają wątpliwości, co do ich zgodności ze stanem rzeczywistym. Organy procedujące w sprawie , uznając, iż przeszkodą do przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego jest sytuacja określona w art. 7 ust. 3 pkt. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, w istocie uznały, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione podstawowe przesłanki do przyznania dodatku mieszkaniowego , a to przesłanka "powierzchniowa" i dochodowa. Tej oceny jednak nie sposób - zważając na całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego – w sposób jednoznaczny podzielić, a w każdym razie należy w obecnym stanie sprawy uznać taką ocenę za przedwczesną. Zdaniem Sądu , samo oświadczenie A.K. (złożone po pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań) nie jest okolicznością , która upoważnia do jednoznacznego przyjęcia, iż wymieniona wraz z [...] faktycznie zamieszkuje w lokalu skarżącego. Oświadczenie to bowiem należało ocenić, zważając na całokształt zebranego materiału dowodowego, czego organy orzekające w sprawie nie uczyniły. W tej mierze należy wskazać, iż już z treści wywiadu środowiskowego przeprowadzonego u skarżącego z dnia [...] (k. [...] akt administracyjnych) wynika, iż [...] skarżącego wraz z [...] nie zamieszkuje w mieszkaniu skarżącego. Również treść wywiadu środowiskowego z dnia [...] (k. [...] akt administracyjnych) potwierdza tą informację i precyzuje, iż A.K. "przyjeżdża do swoich rodziców w soboty i niedziele i tylko wtedy jest widywana". Organy prowadzące postępowanie w uzasadnieniach swoich decyzji - wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 107 § 3 w zw. z art. 77 i 80 k.p.a. – w ogóle nie oceniły tych dowodów. Godzi się także zauważyć, iż sam małżonek A.K. w swoim zeznaniu z dnia [...] nie potwierdza okoliczności, iż jego żona wraz z [...] zamieszkuje w mieszkaniu skarżącego, albowiem uchylił się od odpowiedzi na temat z kim zamieszkuje, twierdząc, iż jest to jego prywatna sprawa. Nadto organ administracji nie podjął starań o wyjaśnienie stanowiska skarżącego zaprezentowanego w piśmie z dnia [...] , gdzie wprost wskazywał on, iż jego [...] jest jedynie zameldowana u niego, lecz przebywa poza jego mieszkaniem i nie prowadzi z nim wspólnego gospodarstwa domowego. W aktach administracyjnych sprawy brak jest bowiem jakiegokolwiek oświadczenia skarżącego, iż wycofuje się z twierdzeń przytoczonych we wspomnianym piśmie z dnia [...]. Zdaniem Sądu – ta nader istotna kwestia winna zostać jednoznacznie wyjaśniona przez organ, choćby w drodze przesłuchania skarżącego w charakterze strony. W tej sytuacji - zdaniem Sądu - organ winien nadto rozważyć konieczność przesłuchania innych świadków celem wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. W szczególności wydaje się wskazanym przesłuchanie sąsiada wskazanego wprost w protokole wywiadu środowiskowego z dnia [...] (k. [...] akt administracyjnych), a także sąsiadów z którymi rozmawiali pracownicy organu w trakcie przeprowadzania wywiadu środowiskowego w dniu [...]. Zważając na treść zapisu w tym ostatnim protokole, z którego wynika, że "z uwagi na uniknięcie konfliktu z p. O. żaden z zamieszkujących tam lokatorów nie chciał złożyć podpisu na protokole" należy przypomnieć organowi prowadzącemu sprawę o treści przepisu art. 83 § 1 k.p.a. stanowiącego, iż nikt nie ma prawa odmówić zeznań w charakterze świadka, z wyjątkiem małżonka strony, wstępnych, zstępnych i rodzeństwa strony oraz jej powinowatych pierwszego stopnia, jak również osób pozostających ze stroną w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli. W tym stanie rzeczy - zdaniem Sądu – dopiero pełne i jednoznaczne wyjaśnienie wyżej naprowadzonych okoliczności pozwoli na ustalenie podstawowej kwestii, czy wnioskodawca spełnia w przedmiotowym przypadku jedno z dwóch podstawowych kryteriów do uzyskania dodatku mieszkaniowego, a mianowicie kryterium powierzchniowe. Dopiero zaś po dokonaniu tych bazowych ustaleń ( iż skarżący spełnia zarówno kryterium powierzchniowe i dochodowe) organ może przejść do dalszych kwestii, w tym do dokonania oceny, czy w sprawie nie zachodzi sytuacja o której mowa w art. 7 ust. 3 pkt. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Na marginesie - w tej kwestii – można wskazać, iż z przedstawionej Sądowi przez skarżącego kserokopii umowy ubezpieczenia samochodu [...] Nr rej. [...] z dnia [...] wynika, iż jego właścicielem jest A.K., a D.K. jest jedynie jego użytkownikiem. Co więcej z zapisu uczynionego w tej umowie wynika, iż została tamże uczyniona cesja na rzecz "[...]" S.A. w W., co sugeruje, iż samochód ten został zakupiony w systemie sprzedaży ratalnej i kredyt na jego zakup jest nadal spłacany. Stąd też - w zależności od wcześniej poczynionych ustaleń, w razie zaistnienia takiej potrzeby – wydaje się koniecznym zbadanie kto w istocie zawarł umowę kredytową na zakup tego samochodu i kto jest osobą obowiązaną do spłacania rat kredytowych. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy rzeczą właściwego organu będzie ewentualne uzupełnienie materiału sprawy w naprowadzonych kierunkach. Następną zaś rzeczą będzie ocena wiarygodności przeprowadzonych dowodów, dokonanie ustaleń faktycznych i stosownie do ich wyniku wydanie właściwej treści rozstrzygnięcia, które należy umotywować wedle przepisanych prawem procesowym wymogów. Uwzględni organ wywody zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu, pamiętając o związaniu wyrażonym w nim stanowiskiem. Dlatego na zasadzie art.145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji niniejszego wyroku. Z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji odstąpiono od wyrzeczenia co do jej wykonalności do czasu uprawomocnienia się wyroku w trybie art. 152 tej ustawy.