III SA/Kr 662/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Kremer WSA Tadeusz Wołek Protokolant Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2006 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody z dnia 6 kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej E. S. kwotę 100,- ( słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda decyzja z dnia 6 kwietnia 2005 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zmianami) po rozpatrzeniu odwołania E. S. od decyzji Burmistrza z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] orzekającej o wymeldowaniu E. S. z pobytu stałego z budynku nr [...] przy ul. [...] w C. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżoną decyzją Burmistrz działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych orzekł o wymeldowaniu E. S. z pobytu stałego z budynku nr [...] przy ul. [...] w C., gdyż przeprowadzone postępowanie wykazało, iż w budynku nr [...] przy ul. [...] w C. nie mieszka, mieszkanie to opuściła 5 lat temu i zamieszkała w lokalu swojej córki G. K. przy ul. [...] w C. W złożonym odwołaniu wyjaśnia, iż przedmiotowy budynek faktycznie opuściła w 2000 r. gdyż chciała pomalować sobie mieszkanie. Nie przypuszczała, że syn K. S. pod pretekstem malowania lokalu będzie chciał ją usunąć z przedmiotowego budynku. W dalszej części odwołania E. S. podnosi, iż do chwili obecnej malowanie przedmiotowego lokalu nie jest zakończone, a meble i rzeczy które znajdowały się w tym pomieszczeniu zostały usunięte. Decyzja Burmistrza spowodowała, iż stała się osobą bezdomną wyrzuconą z własnego domu. Dodaje, iż decyzja ta jest dla niej bardzo krzywdząca i niesprawiedliwa. Odwołująca podnosi także, że w domu tym chciałaby mieszkać, albowiem jest to jedyne miejsce Jej pobytu stałego. W dalszej części odwołania E. S. opisuje sprawy rodzinne i majątkowe oraz krzywdę jaką wyrządził jej syn K. S. Wymieniona wnosi o wydanie sprawiedliwej i pozytywnej decyzji w jej sprawie. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania stwierdził, zew myśl art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w obowiązującym stanie prawnym - po wprowadzeniu zmian od 1 maja 2004 r. ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 93, poz. 887) - organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Dalej organ podnosi, że wnioskodawca K. S., będący właścicielem budynku przy ul. [...] w C., wystąpił w dniu [...] grudnia 2004 r. z wnioskiem o wymeldowanie z wymienionego budynku z pobytu stałego E. S., swojej matki. W uzasadnieniu żądania wnioskodawca wskazał, że E. S. zamieszkuje od 2000 r. u swojej córki G. K. przy ul. [...] w C. Wyprowadzając się zabrała ubrania, rzeczy osobiste oraz część mebli. Od tamtego czasu ani raz nie była w miejscu pobytu stałego. Następnie organ podnosi, że z przeprowadzonego przez organ l instancji postępowania wyjaśniającego wynika, iż istotnie E. S. nie mieszka w budynku przy ul. [...] w C. Budynek ten E. S. opuściła, jak wyjaśniła działająca jako pełnomocnik wyżej wymienionej G. K. -córka, w 2000 r. na okres malowania mieszkania. Jednak do chwili obecnej do tego lokalu nie powróciła. Przyznaje, że matka cały czas zamieszkuje u niej przy ul. [...] w C. G. K. wyjaśniła, że matka E. S. chciałaby wrócić do swojego mieszkania przy ul. [...] w C., ale nie jest to możliwe, gdyż do chwili obecnej nie został zakończony remont mieszkania. Oświadczyła też, iż w sądzie nie toczyły się ani obecnie nie toczą żadne sprawy dotyczące utrudniania zamieszkania. Nie zgadza się też na wymeldowanie E. S. z przedmiotowego budynku chyba, że otrzyma inny lokal zastępczy. Fakt nieprzebywania od kilku lat E. S. pod powyższym adresem potwierdziła również kontrola dyscypliny meldunkowej przeprowadzona przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji w C. W świetle powyższych ustaleń organ uznał, iż E. S. istotnie nie mieszka w miejscu zameldowania na pobyt stały. Spełniona została, zatem przesłanka art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych niezbędna do jej wymeldowania z budynku przy ul. [...] w C., którą to przesłanką jest opuszczenie miejsca pobytu stałego. Przez opuszczenie lokalu należy rozumieć sytuację, gdy z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że nastąpiło trwałe opuszczenie lokalu tzn. osoba lokal opuściła i zerwała z nim całkowity kontakt i skoncentrowała swoje centrum życiowe poza miejscem pobytu stałego. Te okoliczności w niniejszej sprawie zachodzą. Zdaniem organu zawarte w odwołaniu argumenty nie mogą skutkować zmiany decyzji. Podniesiony również w złożonym przez E. S. odwołaniu zarzut dot. braku dobrowolności opuszczenia przez Nią budynku przy ul. [...] w C. nie został potwierdzony w trakcie postępowania. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby wniosła do sądu pozew o przywrócenie Jej naruszonego przez K. S. posiadania przedmiotowego mieszkania. Wprawdzie E. S. zgłaszała na Policję oraz do Prokuratury doniesienie o utrudnianiu jej zamieszkiwania przez K. S. w powyższym lokalu, ale działania te okazały się nieskuteczne i nie spowodowały ponownego zamieszkania Odwołującej w tym lokalu. Podniesione natomiast w odwołaniu kwestie dotyczące spraw związanych z własnością przedmiotowego budynku nie leżą w gestii rozpatrywania przez organy meldunkowe i nie mogą być przez nie rozstrzygane. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła E.. S. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a to art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniosła w skardze, że dobrowolnie nie opuściła przedmiotowego lokalu, a tylko przeniosła się tymczasowo do córki na czas remontu lokalu, który miał wykonać jej syn. Pomimo podjętych działań, a to doniesień na Policje i do Prokuratury w dalszym ciągu nie może wrócić do swojego mieszkania, ponieważ syn celowo nie kończy remontu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W ocenie Sądu organ naruszył przepisy art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych i to w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania, jak też art. 7 i 77 kpa przez niedostateczne wyjaśnienie sprawy, a naruszenia te mogły mieć wpływ na wynik postępowania. Art. 15 ust. 2 ustawy, jako jedną z przesłanek do wymeldowania wskazuje opuszczenie miejsca pobytu stałego. Przez opuszczenie miejsca pobytu stałego w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu powołanego przepisu jest spełniona, jeżeli iszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. O opuszczeniu lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych można mówić jedynie wówczas, gdy z okoliczności sprawy wynika, że opuszczenie takie rzeczywiście miało miejsce i że było ono dobrowolne. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca w przedmiotowym lokalu faktycznie nie mieszka, jednakże można uznać aby opuszczenie przez nią lokalu miało charakter i było dobrowolne. Z twierdzeń skarżącej, jak też składanych nią doniesień i skarg na Policję i do Prokuratury wynika jednoznacznie, iż przeniosła się ona do córki jedynie na czas trwania remontu dotychczas zajmowanego lokalu i nie może do niego powrócić na skutek tego, że syn nie kończy rozpoczętego remontu. W świetle powyższych okoliczności nie można uznać, aby została spełniona przesłanka trwałego opuszczenia lokalu i że przebywanie poza nim przez skarżącą jest dobrowolne. Z tych przyczyn decyzje obu organów musiały ulec uchyleniu, celem przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, czy lokal, który opuściła skarżąca na czas remontu, został faktycznie wyremontowany i czy jest możliwe aby w nim zamieszkiwała, zgodnie ze swoją wolą. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego oceni organ, czy faktycznie opuszczenie przez skarżącą przedmiotowego lokalu miało charakter trwały. Mając powyższe na uwadze na podstawie art.145 § 1 pkt 1 a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.