II SA/Kr 658/05

Sygn. akt II SA/ Kr 658/ 05 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Głowacki ( spr. ) Sędziowie WSA Grażyna Firek WSA Krystyna Daniel Protokolant Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A. G., W. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 marca 2005 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę drogi gminnej skargę oddala. wyroku z 8.11.2006 r. Decyzją z 29.03.2005 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 K.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania A. G. i W. G. od decyzji Starosty [...] z [...] .01.2005 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Zarządowi Dróg Wojewódzkich w [...] pozwolenia na przebudowę drogi gminnej, położonej na działce nr [...] wraz z infrastrukturą, w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] relacji [...] , w związku z budową wiaduktu nad torami [...] . w [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wedle obu rozpoznających sprawę organów miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] utracił ważność z dniem [...].12.2002 r., a planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] .10.2003 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w terminie ważności powołanej decyzji, a inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatwierdzony projekt budowlany nie narusza zapisów powyższej decyzji, jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia i sporządzony został przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi. Planowana inwestycja nie ma wpływu na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Dopuszczenie do lokalizacji inwestycji zostało rozstrzygnięte w ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. W projekcie budowlanym przewidziano likwidację zjazdu w obrębie skrzyżowania z drogą wojewódzką oraz przebudowę zjazdu na działkę odwołujących się z drogi gminnej z dostosowaniem go do obowiązujących przepisów. Utrzymanie istniejącego zjazdu nie było możliwe z uwagi na bezpieczeństwo ruchu drogowego i uwarunkowania związane z projektowaną przebudową drogi gminnej. W skardze od przedstawionej decyzji A. G. i W. G. podnosili, że decyzja ta, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa. Zdaniem skarżących działka nr [...], na której ma być zlokalizowana inwestycja nie była własnością Gminy [...] w momencie podpisywania umowy użyczenia pomiędzy Gminą a inwestorem, zaś projektowany zakres inwestycji obejmuje również inne działki o nieuregulowanym stanie-prawnym. Inwestor składając wniosek o wydanie pozwolenia na budowę nie dysponował więc gruntem na cele inwestycyjne. Wedle skarżących zaskarżona decyzja narusza postanowienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; przedstawiony projekt budowlany zakłada bowiem likwidację jednego z dwóch legalnych zjazdów na nieruchomość stanowiącą ich własność, a to dodatkowo uniemożliwi prawidłowe funkcjonowanie zlokalizowanego na nieruchomości przedsiębiorstwa. Zakres projektowanej inwestycji nie rozwiązuje także w sposób właściwy układu komunikacyjnego oraz dostępności do sąsiadujących posesji. W ocenie skarżących projektowana inwestycja wymagała nadto sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o oddalenie skargi przedstawiając argumentację tożsamą z zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, t. j. legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracyjnego (art. 3 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem kontestowana decyzja nie narusza obowiązującego porządku prawnego. Całkowicie dowolne, bo pozostające w rażącej opozycji do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - są twierdzenia skarżących kwestionujące prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak również wskazujące na szerszy niżby wynikał z pozwolenia na budowę zakres projektowanej inwestycji. Co dotyczy tego ostatniego, to zauważyć należy, że przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją było wyłącznie zamierzenie inwestycyjne w zakresie przebudowy drogi gminnej położonej na działce nr [...] - co jednoznacznie wynika z projektu budowlanego, tak w zakresie jego części opisowej, jak i graficznej. Odnosząc się natomiast do pierwszego z przywołanych twierdzeń, to zauważyć należy, że stosownie do treści art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego z 1994 r. przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć nie tylko prawo własności, czy użytkowania wieczystego, ale także ograniczone prawo rzeczowe lub treść stosunku zobowiązaniowego (wyrok N.S.A. z 26.01.1999 r., IV SA 79/97, Lex nr 46674). Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] jako inwestor legitymuje się wszak umową użyczenia m. in. działki nr [...] zawartą w dniu [...] .04.2004 r. z właścicielem nieruchomości Gminą [...] . Status tej ostatniej jako właściciela przedmiotowej nieruchomości wykazany został stosownymi dokumentami urzędowymi, a to wypisem z rejestru gruntów. W tej sytuacji przywoływanie przez skarżących bliżej nieudokumentowanych supozycji kwestionujących prawdziwość dokumentów urzędowych, jak i stan prawny nieruchomości objętej inwestycją, musi być uznane za gołosłowne. Nie można także podzielić argumentacji skarżących upatrujących naruszenia prawa poprzez pozbawienie ich jednego z dwóch istniejących dotąd wjazdów (zjazdów) na teren ich posesji. Inwestycja celu publicznego z reguły zawsze ingeruje w prawa osób trzecich, rzecz jednak nie w tym aby ingerencje takie wyłączyć, gdyż byłoby to niemożliwe, lecz w tym, aby właściwie wyważyć interes celu publicznego i osób, których praw realizacja celu publicznego dotyka. W realiach niniejszej sprawy nie doszło do zachwiania proporcji pomiędzy interesem publicznym, a prawami skarżących; likwidacja jednego ze zjazdów podyktowana była bowiem względami bezpieczeństwa ruchu drogowego z jednej strony, z drugiej zaś koniecznością techniczną związaną z przebudową istniejącego trójwylotowego skrzyżowania drogi wojewódzkiej z drogą gminną. Nie sposób zaprzeczyć, że wspomniana przebudowa, zakładająca między innymi budowę skrzyżowania z wyspą dzielącą, poszerzenie pasów ruchu (w tym wlotów z drogi wojewódzkiej), budowę dodatkowego pasa dla skrętu w prawo na wlocie od strony [...] i odcinków zwalniania, przyczyni się do zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego w rejonie skrzyżowania. Jednocześnie także nie pozbawiono właścicieli posesji sąsiadujących z inwestycją wjazdów na ich tereny. Dotyczy to także posesji skarżących, którym zapewniono wjazd (zjazd) indywidualny nr 15. Fakt, że sytuacja ta jest dla skarżących mniej komfortowa niż poprzednio nie może determinować treści rozstrzygnięcia, wszak mają oni zapewniony dostęp do drogi publicznej, a ich rzeczą winno być podjęcie działań zmierzających do usprawnienia komunikacji w obrębie ich posesji i funkcjonującego na niej przedsiębiorstwa. Chybiony jest także zarzut dotyczący nie rozwiązania w sposób właściwy układu komunikacyjnego oraz dostępności do sąsiednich posesji - z racji jego lakoniczności nie poddaje się on weryfikacji instancyjnej. Odnosząc się do postulowanego przez skarżących raportu oddziaływania inwestycji na środowisko wskazać należy na okoliczność, iż zamierzona inwestycja będąca drogą publiczną o nawierzchni utwardzonej o długości mniejszej niż 1 km nie wymaga sporządzenia takiego raportu, co jasno wynika z treści § 3 ust. 1 pkt 11 "g" rozporządzenia Rady Ministrów z 24.09.2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 179, poz. 1490). Biorąc powyższe pod uwagę, wobec niestwierdzenia, aby zaskarżona decyzja podjęta została z naruszeniem prawa procesowego lub materialnego orzec należało jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).