II OSK 799/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.L. i L. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 1051/05 w sprawie ze skargi M. L. i L. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] października 2005 r., nr [...] w przedmiocie budowy obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 8 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 1051/05 po rozpoznaniu skargi M. L. i L. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] października 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2005 r. w przedmiocie "budowy budynku gospodarczego", wydaną na podstawie art. 49 b i art. 50 Prawa budowlanego - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podano, iż na wniosek skarżących prowadzone było przez organ pierwszej instancji postępowanie w sprawie budynku gospodarczego pobudowanego przez inwestorów J. i M. K., którzy jak to ustalono w toku postępowania, zrealizowali przedmiotowy obiekt budowlany na podstawie zgłoszenia. Starosta K. przyjął zgłoszone roboty budowlane /zgłoszenie z dnia [...] kwietnia 2005 r./ i nie wniósł sprzeciwu. W dniu [...] lipca 2005 r. organ nadzoru budowlanego przeprowadził wizję lokalną stwierdzając, że roboty budowlane są wykonywane zgodnie z warunkami określonymi w zgłoszeniu oraz w sposób niepowodujący zagrożenia środowiska i bezpieczeństwa ludzi lub mienia. W tym stanie faktycznym organ uznał, że nie występują podstawy do wstrzymania robót budowlanych, określone w art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz do zastosowania art. 49 b tej ustawy. Odwołanie od tej decyzji wnieśli M. L. i L. L. podnosząc, że nie powiadomiono ich o przedmiotowej budowie, nie brali udziału w wizji lokalnej a ponadto budynek określony jako garaż w istocie jest budynkiem mieszkalnym, na co wskazuje jego konstrukcja /duże okna i komin/. W odwołaniu wskazano także na to, że granica pomiędzy działką odwołujących się i inwestora jest sporna, a ponadto w toku pozostają jeszcze inne sprawy dotyczące zabudowy działki inwestora. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, iż przedmiotowa budowa jest realizowana zgodnie z prawem, bowiem po uprzednim zgłoszeniu jej organowi architektoniczno-budowlanemu co powoduje, że brak jest podstaw do wszczęcia procedury wynikającej z art. 49 b oraz art. 50 Prawa budowlanego, uznając że zgłoszony obiekt jest przewidziany jako budynek gospodarczy, a nie mieszkalny. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli M. L. i L. L. podnosząc, że przedmiotowy obiekt realizuje się na terenie [...] Parku Krajobrazowego zaś dopiero po interwencji skarżących "dokonano zmiany klasyfikacji terenu". Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy kwalifikuje się do zastosowania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2003 r. Nr 93, poz. 888/. Przepis art. 49 b tej ustawy w ustępie 1 stanowi, że właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Skoro zostało ustalone niespornie, że obiekt budowany jest na podstawie zgłoszenia i przy braku sprzeciwu właściwego organu architektoniczno-budowlanego, przepis ten nie ma w sprawie zastosowania. Ustalenie również prawidłowości wykonywania robót budowlanych powoduje, że brak jest przesłanek określonych w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, nie było więc podstaw do zastosowania również i tego przepisu. Prawidłowo także organ orzekający w ocenie Sądu przyjął, że budynek gospodarczy wbrew zarzutom skarżących, może mieć duże okna i komin, żaden bowiem przepis prawa nie wprowadza w tym względzie ograniczeń w odniesieniu do tej kategorii obiektów budowlanych. Jeżeli natomiast po wybudowaniu nastąpiłaby samowolna zmiana przeznaczenia budynku gospodarczego na budynek mieszkalny, stanowiłoby to odrębną sprawę administracyjną, należącą do właściwości organu nadzoru budowlanego. W kwestii innych spraw spornych pomiędzy skarżącymi i inwestorem Sąd stwierdził, że nie mają one znaczenia w niniejszej sprawie, zwłaszcza sprawa rozgraniczenia dla zaskarżonego rozstrzygnięcia jest bez znaczenia, bowiem na dzień wydania zaskarżonej decyzji "stan prawny działki nr [...] był niewątpliwy" zaś "organ nadzoru budowlanego nie jest uprawniony do oceny skutków własnościowych, jest to bowiem materia zastrzeżona dla sądów powszechnych". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli M. L. i L. L., reprezentowani przez adwokat A. D.-T., zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, polegającą na: 1/ przyjęciu, że "funkcjonalności znajdujące się w budynku stanowiącym przedmiot postępowania administracyjnego nie wskazują na inne przeznaczenie budynku", 2/ akceptacji zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy organ wydający ją "nie zweryfikował czy roboty budowlane są wykonywane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzi się, że zaskarżony wyrok należy uznać za niezasadny. Zarzuty podnoszone w postępowaniu administracyjnym powinno spowodować wstrzymanie wykonania robót budowlanych. Organy administracji ponadto "w żadnej mierze nie odniosły się do zarzutu" położenia działki inwestora na terenie [...] Parku Krajobrazowego i nie zweryfikowały czy prowadzona budowa jest zgodna z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska i rozporządzeniem Wojewody G. zatwierdzającym Plan Ochrony [...] Parku Narodowego w takim zakresie, w jakim regulowana jest kwestia dopuszczalności zabudowy działki inwestora. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Jako podstawę skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wskazuje się zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, polegającą jak to można wnosić ze sformułowań użytych w skardze, na błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że przedmiotem sprawy jest budynek, który ma inne przeznaczenie od tego, jakie zostało ustalone w sprawie administracyjnej, a także akceptacji przez ten Sąd braku dokonania przez organ oceny w aspekcie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Nie można zgodzić się z wnoszącymi skargę kasacyjną, iż powyższy przepis został naruszony zaskarżonym wyrokiem w wyniku dokonania przez Sąd błędnej jego wykładni. Przytaczając za zaskarżoną decyzją przepis art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego /wskazany w podstawach skargi kasacyjnej z uszczegółowieniem do ust. 3 tego artykułu/ Sąd ustalił, że materiał zgromadzony w sprawie administracyjnej nie dawał podstaw do wstrzymania wykonania prowadzonych przez inwestora robót budowlanych, poprzedzonych dokonanym przez niego zgłoszeniem. Okoliczność ta w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie uprawnia do przyjęcia, że Sąd stosując powyższy przepis oparł się na wadliwej jego wykładni. Słusznie też w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że odrębną sprawą jest możliwość ewentualnego dokonania zmiany przeznaczenia budynku zgłoszonego do budowy jako gospodarczy, jak też kwestia, istniejącego między wnoszącymi skargę kasacyjną i inwestorem, sporu granicznego. Powołanie się w skardze kasacyjnej na ustawę Prawo ochrony środowiska bez wskazania konkretnych jej przepisów, w aspekcie przedmiotowej zabudowy w ramach istniejącego siedliska, co nie było w sprawie kwestionowane, nie mogło także odnieść spodziewanego rezultatu w postaci uwzględnienia skargi kasacyjnej. Nie wiąże się też z podanym w skardze kasacyjnej zarzutem "błędnej wykładni" art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Wyjaśnienie w postępowaniu administracyjnym sprawy zachowania norm z dziedziny ochrony środowiska nie jest bowiem kwestią w jakikolwiek sposób wiążącą się z wykładnią wskazanego przepisu. Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.