II SA/Wa 1407/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Protokolant Joanna Ukalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2005 r. sprawy ze skargi L. B. na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie opinii dotyczącej zwolnienia z odbycia stażu i postępowania egzaminacyjnego oraz nadania stopnia nauczyciela mianowanego - oddala skargę - Minister Edukacji Narodowej i Sportu postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 144 kpa, utrzymał w mocy postanowienie [...] Kuratora Oświaty nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., którym to postanowieniem [...] Kurator Oświaty zaopiniował negatywnie wniosek w sprawie nadania stopnia nauczyciela mianowanego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż L. B. złożyła do Ministra Edukacji Narodowej i Sportu wniosek o zwolnienie z obowiązku odbycia stażu i postępowania egzaminacyjnego oraz nadanie stopnia nauczyciela mianowanego w trybie art. 7a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2000 r. Nr 19, poz. 239 z późn. zm.). W myśl art. 7a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r., minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty, w szczególnie uzasadnionych przypadkach może zwolnić z obowiązku odbycia stażu i postępowania egzaminacyjnego oraz nadać stopień nauczyciela mianowanego nauczycielowi spełniającemu warunki określone w tym przepisie. Powołany przepis uzależnia zatem wydanie decyzji od zajęcia stanowiska w formie wyrażenia opinii przez kuratora oświaty. Dlatego też Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu zwróciło się do [...] Kuratora Oświaty o zaopiniowanie złożonego przez L. B. wniosku w trybie art. 7a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. [...] Kurator Oświaty postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. negatywnie zaopiniował wniosek L. B. stwierdzając, iż w dniu 5 kwietnia 2000 r. nie spełniała warunków wymaganych do zatrudnienia na podstawie mianowania, a określonych w art. 10 ust. 2 pkt 5 i 7 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r., gdyż nie posiadała wymaganych kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela religii, o których mowa w porozumieniu pomiędzy Konferencją Episkopatu Polski oraz Ministrem Edukacji Narodowej z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych wymaganych od nauczycieli religii (Dz. Urz. MEN Nr 6, poz. 21). Legitymowała się bowiem dyplomem ukończenia studium liturgiczno-muzycznego oraz dokumentem potwierdzającym uzyskanie absolutorium. Ponadto, w dniu 5 kwietnia 2000 r. nie posiadała też wymaganego, nieprzerwanego okresu pracy pedagogicznej wykonywanej w szkole zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami, a także nie posiadała wymaganych ocen (oceny) pracy. Od postanowienia tego skarżąca wniosła zażalenie, w którym podnosiła, że na stanowisku nauczyciela religii była zatrudniona na podstawie pisemnego, imiennego skierowania, wydanego przez właściwego biskupa diecezjalnego, a obowiązujące w dniu 5 kwietnia 2000 r. przepisy nie wymagały posiadania dyplomu ukończenia wyższej uczelni. Wymóg posiadania dyplomu dotyczył tylko absolwentów kolegiów teologicznych, w których nauka trwała 2-3 lata, a nie absolwentów 5-letnich wyższych studiów teologicznych. Podniosła też, że błędna ocena jej kwalifikacji skutkuje stwierdzeniem, iż nie posiada wymaganego okresu pracy pedagogicznej wykonywanej w szkole zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami. Zarzuciła ponadto, iż w kwestii braku wymaganej oceny pracy kurator oświaty nie przeprowadził analizy merytorycznej, bowiem była ona wielokrotnie wizytowana, posiada ocenę wyróżniającą z wizytacji kanonicznej z dnia [...] grudnia 1999 r., a w dniu 18 listopada 1999 r. złożyła do dyrektora szkoły stosowny wniosek o dokonanie oceny pracy, jednakże dyrektor szkoły zaniechał jej przeprowadzenia. Rozpoznając zażalenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu wskazał, że L. B. pracę w szkole rozpoczęła w 1984 r. na stanowisku nauczyciela wychowania muzycznego. W latach 1986-1990 wykonywała pracę katechetki w parafii. Od dnia 1 września 1991 r. do chwili obecnej jest zatrudniona na stanowisku nauczyciela religii w pełnym wymiarze zajęć. Legitymuje się dyplomem ukończenia Studium Liturgiczno-Muzycznego przy Papieskim Wydziale Teologicznym z 1985 r., poświadczeniem Papieskiego Wydziału Teologicznego w P. z 1986 r. o uzyskaniu absolutorium oraz dyplomem ukończenia studiów wyższych magisterskich na kierunku teologia z dnia [...] września 2003 r. W dniu 5 kwietnia 2000 r. była zatrudniona w szkole w pełnym wymiarze zajęć na stanowisku nauczyciela religii, nie posiadając wymaganych kwalifikacji do zajmowania tego stanowiska. Zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r., kwestię kwalifikacji nauczycieli regulowały art. 9 ustawy - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz. 433 z późn. zm.). Kwalifikacje nauczycieli religii, zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 kwietnia 1992 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii w publicznych przedszkolach i szkołach (Dz. U. Nr 36, poz. 155 z późn. zm.) oraz § 11 cyt. rozporządzenia w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli, określały odpowiednie porozumienia Ministra Edukacji Narodowej z władzami Kościołów. Kwalifikacje wymagane od nauczycieli religii rzymsko-katolickiej określało porozumienie zawarte pomiędzy Konferencją Episkopatu Polski oraz Ministrem Edukacji Narodowej z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych wymaganych od nauczycieli religii (Dz. Urz. MEN Nr 6, poz. 21). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 powołanego porozumienia, kwalifikacje do nauczania religii w szkołach podstawowych posiadały osoby świeckie i zakonne, które ukończyły wyższe studia teologiczne, uwzględniające przygotowanie katechetyczno-pedagogiczne. Dokumentem potwierdzającym ukończenie studiów wyższych i tym samym, uzyskanie wykształcenia wyższego jest dyplom ukończenia studiów wyższych i w związku z tym, określone wyżej wymogi spełniły osoby legitymujące się stosownym dyplomem. W myśl § 5 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii, przedszkole lub szkoła zatrudniały nauczyciela religii wyłącznie na podstawie imiennego, pisemnego skierowania do danego przedszkola lub szkoły, w przypadku Kościoła Katolickiego wydanego przez właściwego biskupa diecezjalnego. Jednocześnie zapisy § 3 ust. 1 powołanego porozumienia z dnia 8 czerwca 1993 r. stanowiły, że wydane przez właściwego biskupa diecezjalnego skierowanie nauczyciela religii do danej szkoły świadczyło o posiadaniu przygotowania teologicznego. Skierowanie wydane przez właściwego biskupa jest dokumentem, bez którego nie można nawiązać stosunku pracy na stanowisku nauczyciela religii w danej szkole lub przedszkolu, nie jest natomiast dokumentem, na podstawie którego następuje ocena kwalifikacji nauczyciela. Stosownie bowiem do przepisów powołanego porozumienia, o kwalifikacjach decyduje odpowiedni poziom i zakres wykształcenia poświadczony wymaganym dyplomem. Regulujące kwestie kwalifikacji wymaganych od nauczycieli przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 155, poz. 1288), odrębnie określają wymagania dotyczące przygotowania pedagogicznego oraz odpowiedniego poziomu i zakresu wykształcenia. Analogiczne rozstrzygnięcia zawarto w powołanym porozumieniu z dnia 8 czerwca 1993 r., a także w aktualnie obowiązującym porozumieniu pomiędzy Konferencją Episkopatu Polski oraz Ministrem Edukacji Narodowej z dnia 6 września 2000 r. (Dz. Urz. MEN Nr 4, poz. 20), które - w przypadku nauczycieli religii - stosowne przygotowanie określają, odpowiednio, jako teologiczne i katechetyczno-pedagogiczne. Minister Edukacji Narodowej i Sportu podniósł, iż L, B. w dniu 5 kwietnia 2000 r. nie posiadała wymaganych kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela religii, a także nie posiadała wymaganego, nieprzerwanego okresu pracy pedagogicznej wykonywanej w szkole, zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami. Nie spełniła więc warunków wymaganych do zatrudnienia na podstawie mianowania, określonych w art. 10 ust. 2 pkt 5 i 7 Karty Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r., a tym samym nie spełniła wymagań określonych w art. 7a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. i w związku z tym, [...] Kurator Oświaty nie mógł pozytywnie zaopiniować wniosku L, B.. Ponadto, z akt sprawy wynika też, że L. B. w dniu 5 kwietnia 2000 r. nie posiadała wymaganych ocen (oceny) pracy, o których mowa w powołanym art. 10 ust. 2 pkt 7 Karty Nauczyciela. Co prawda, pismem z dnia 18 grudnia 1999 r. zwróciła się do dyrektora szkoły o dokonanie oceny pracy w celu uzyskania mianowania, ale oceny takiej nie dokonano. Gdyby nawet dokonano oceny pracy, to i tak skarżąca nie mogłaby uzyskać mianowania, bo nie posiadała wymaganych kwalifikacji do zajmowania danego stanowiska. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. B. wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa oraz § 5 i 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 14 kwietnia 1992 r. w sprawie warunków organizowania nauki religii w publicznych przedszkolach i szkołach oraz § 1 ust. 1 pkt 2 i § 4. Porozumienia pomiędzy Konferencją Episkopatu Polski oraz Ministrem Edukacji Narodowej z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych wymaganych od nauczycieli religii. Podnosiła, iż od dnia 1 września 1991 r. jest zatrudniona na stanowisku nauczyciela religi w pełnym wymiarze czasu pracy. Legitymuje się dyplomem ukończenia Studium Liturgiczno-Muzycznego przy Papieskim Wydziale Teologicznym w P. z roku 1985, odbyła pięcioletnie wyższe studia teologiczne na Papieskim Wydziale Teologicznym w P. zakończone absolutorium w roku 1986 r. i posiada dyplom magisterski wydany w 2003 r. Podnosiła również, iż jej zdaniem art. 10 pkt 2 ust. 7 ustawy - Karta Nauczyciela w wersji obowiązującej do 7 sierpnia 1996 r., dawał jej prawo uzyskania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej i Sportu wnosił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Odnosząc się do zarzutu, iż zaskarżone postanowienie nie odnosi się do zasad mianowania ...... stanu obowiązującego do dnia 6 sierpnia 1996 r., wskazał, iż przedmiotem postępowania jest spełnienie warunków niezbędnych do uzyskania mianowania na podstawie przepisów obowiązujących w dniu 5 kwietnia 2000 r., a nie przepisów obowiązujących do dnia 6 sierpnia 1996 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 7a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r., minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, na wniosek nauczyciela złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2000 r., po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty, w szczególnie uzasadnionych przypadkach może zwolnić z obowiązku odbycia stażu i postępowania egzaminacyjnego oraz nadać stopień nauczyciela mianowanego zatrudnionemu w szkole nauczycielowi, który w dniu 5 kwietnia 2000 r. był zatrudniony w szkole w wymiarze nie niższym niż 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć oraz spełniał w tym dniu warunki określone w art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w tym dniu, z wyjątkiem warunku określonego w art. 10 ust. 2 pkt 6 Karty Nauczyciela. W świetle art. 10 ust. 2 pkt 1-5 i 7 Karty Nauczyciela, w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r., stosunek pracy z nauczycielem nawiązywany był przez mianowanie, jeżeli nauczyciel spełniał następujące warunki: ” posiadał obywatelstwo polskie, ” posiadał pełną zdolność do czynności prawnych, ” korzystał z praw publicznych, ” nie toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne lub o ubezwłasnowolnienie, ” posiadał wymagane kwalifikacje do zajmowania danego stanowiska, ” bezpośrednio przed mianowaniem wykonywał nieprzerwanie, zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami, pracę pedagogiczną w szkole, w pełnym wymiarze zajęć, co najmniej przez 3 lata i w tym okresie uzyskał dwie oceny co najmniej wyróżniające, na zasadach i w trybie określonym w art. 6a lub bezpośrednio przed mianowaniem wykonywał nieprzerwanie, zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami, pracę pedagogiczną w szkole w pełnym wymiarze zajęć przez 4 lata i na koniec czwartego roku pracy uzyskał co najmniej ocenę dobrą. Z akt sprawy wynika, że L. B. pracę w szkole rozpoczęła w 1984 r. na stanowisku nauczyciela wychowania muzycznego. W latach 1986-1990 wykonywała pracę katechetki w parafii. Od dnia 1 września 1991 r. do chwili obecnej jest zatrudniona na stanowisku nauczyciela religii w pełnym wymiarze zajęć. Legitymuje się dyplomem ukończenia Studium Liturgiczno-Muzycznego przy Papieskim Wydziale Teologicznym z 1985 r., poświadczeniem Papieskiego Wydziału Teologicznego w P. z 1986 r. o uzyskaniu absolutorium oraz dyplomem ukończenia studiów wyższych magisterskich na kierunku teologia z dnia 22 września 2003 r. W dniu 5 kwietnia 2000 r. była zatrudniona w szkole w pełnym wymiarze zajęć na stanowisku nauczyciela religii, nie posiadając wymaganych kwalifikacji do zajmowania tego stanowiska. Zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r., kwestię kwalifikacji nauczycieli regulowały art. 9 ustawy - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz. 433 z późn. zm.). Kwalifikacje nauczycieli religii, zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 kwietnia 1992 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii w publicznych przedszkolach i szkołach (Dz. U. Nr 36, poz. 155 z późn. zm.) oraz § 11 cyt. rozporządzenia w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli, określały odpowiednie porozumienia Ministra Edukacji Narodowej z władzami Kościołów. Kwalifikacje wymagane od nauczycieli religii rzymsko-katolickiej określało porozumienie zawarte pomiędzy Konferencją Episkopatu Polski oraz Ministrem Edukacji Narodowej z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych wymaganych od nauczycieli religii (Dz. Urz. MEN Nr 6, poz. 21). Zgodnie z § 2 powołanego porozumienia, kwalifikacje do nauczania religii w przedszkolach i szkołach podstawowych posiadają: 1) osoby wymienione w § 1 ust. 1 (tj. księża, którzy ukończyli seminarium duchowne, diecezjalne lub zakonne, 2) osoby świeckie i zakonne, które posiadają dyplom ukończenia kolegium prowadzonego zgodnie z zasadami ustalonymi przez Konferencję Episkopatu Polski, zwanego dalej Kolegium Teologicznym, 3) osoby świeckie i zakonne, które ukończyły kolegium nauczycielskie bez przygotowania teologicznego lub katechetyczno-pedagogicznego, ale przygotowania te uzupełniły, Nauczać religii w szkołach wymienionych w ust. 1 mogą również osoby świeckie i zakonne, które: 1) zostały wymienione w § 1 ust. 2 (tj. osoby świeckie lub zakonne, które ukończyły wyższe studia teologiczne uwzględniające przygotowanie katechetyczno-pedagogiczne) 2) ukończyły kolegium nauczycielskie bez przygotowania teologicznego lub katechetyczno-pedagogicznego, ale przygotowania te aktualnie zdobywają, 3) posiadają świadectwo dojrzałości oraz przygotowanie teologiczne i katechetyczno-pedagogiczne albo aktualnie przygotowania te zdobywają. O posiadaniu przygotowania teologicznego, o którym mowa w niniejszym porozumieniu świadczy skierowanie wydane przez właściwego biskupa diecezjalnego zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 14 kwietnia 1992 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii w szkołach publicznych. Ilekroć w niniejszym porozumieniu jest mowa o przygotowaniu katechetyczno-pedagogicznym - należy przez to rozumieć nabycie wiedzy i umiejętności z zakresu pedagogiki, psychologii, katechetyki i dydaktyki, nauczanych w powiązaniu z teologią w wymiarze nie mniejszym niż 150 godzin; o posiadaniu przygotowania katechetyczno-pedagogicznego świadczy: dyplom (zaświadczenie) wyższego seminarium duchownego albo innej szkoły wyższej, kolegium teologicznego albo świadectwo ukończenia kursu katechetyczno-pedagogicznego prowadzonego przez kolegium teologiczne, wyższe seminarium duchowne lub inną szkołę wyższą. Nauczyciele religii zatrudnieni w dniu wejścia w życie porozumienia, którzy przygotowanie do nauczania religii uzyskali w instytutach, na kursach katechetycznych oraz legitymujących się świadectwem dojrzałości - posiadają kwalifikacje w rozumieniu niniejszego porozumienia. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 kwietnia 1992 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii w publicznych przedszkolach i szkołach, przedszkole lub szkoła zatrudniały nauczyciela religii wyłącznie na podstawie imiennego, pisemnego skierowania do danego przedszkola lub szkoły, w przypadku Kościoła Katolickiego wydanego przez właściwego biskupa diecezjalnego. Jednocześnie zapisy § 3 ust. 1 powołanego porozumienia z dnia 8 czerwca 1993 r. stanowiły, że wydane przez właściwego biskupa diecezjalnego skierowanie nauczyciela religii do danej szkoły świadczyło o posiadaniu przygotowania teologicznego. Skierowanie wydane przez właściwego biskupa jest dokumentem, bez którego nie można nawiązać stosunku pracy na stanowisku nauczyciela religii w danej szkole lub przedszkolu, nie jest natomiast dokumentem, na podstawie którego następuje ocena kwalifikacji nauczyciela. Stosownie bowiem do § 6 rozporządzenia, kwalifikacje zawodowe nauczycieli religii określają odpowiednio: Konferencja Episkopatu Polski Kościoła Katolickiego oraz właściwe władze zwierzchnie Kościołów lub innych związków wyznaniowych - w porozumieniu z Ministrem Edukacji Narodowej. Regulujące kwestie kwalifikacji wymaganych od nauczycieli przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 155, poz. 1288), odrębnie określają wymagania dotyczące przygotowania pedagogicznego oraz odpowiedniego poziomu i zakresu wykształcenia. Analogiczne rozstrzygnięcia zawarto w powołanym porozumieniu z dnia 8 czerwca 1993 r., a także w aktualnie obowiązującym porozumieniu pomiędzy Konferencją Episkopatu Polski oraz Ministrem Edukacji Narodowej z dnia 6 września 2000 r. (Dz. Urz. MEN Nr 4, poz. 20), które - w przypadku nauczycieli religii - stosowne przygotowanie określają, odpowiednio, jako teologiczne i katechetyczno-pedagogiczne. Należy zatem stwierdzić, że L. B. w dniu 5 kwietnia 2000 r. nie posiadała wymaganych kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela religii, a także nie posiadała wymaganego, nieprzerwanego okresu pracy pedagogicznej, wykonywanej w szkole zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami. Nie spełniła więc warunków wymaganych do zatrudnienia na podstawie mianowania określonych w art. 10 ust. 2 pkt 5 i 7 Karty Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r., a tym samym nie spełniła wymagań określonych w art. 7a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. i w związku z tym [...] Kurator Oświaty nie mógł pozytywnie zaopiniować wniosku L. B.. Ponadto z akt sprawy wynika też, że L. B. w dniu 5 kwietnia 2000 r. nie posiadała wymaganych ocen (oceny) pracy, o których mowa w powołanym art. 10 ust. 2 pkt 7 Karty Nauczyciela. Co prawda, pismem z dnia 18 grudnia 1999 r. zwróciła się do dyrektora szkoły o dokonanie oceny pracy w celu uzyskania mianowania, ale oceny takiej nie dokonano. Gdyby nawet dokonano oceny pracy, to i tak skarżąca nie mogłaby uzyskać mianowania, bo nie posiadała wymaganych kwalifikacji do zajmowania danego stanowiska. W aktach sprawy jest także pismo z dnia 20 grudnia 1999 r., z którego wynika, że wizytacja kanoniczna ustaliła skarżącej ocenę wyróżniającą. Jednak ustalona przez wizytację kanoniczną ocena nie jest oceną pracy dokonaną przez dyrektora szkoły w trybie i na zasadach określonych w art. 6a Karty Nauczyciela i nie może być rozumiana jako wymagana ocena pracy, o której mowa w powołanym art. 10 ust. 2 pkt 7 Karty Nauczyciela. Zgodnie bowiem z art. 6a Karty Nauczyciela, oceny pracy nauczyciela, w tym nauczyciela religii, dokonuje dyrektor szkoły, a w świetle § 11 powołanego rozporządzenia w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii w szkołach publicznych, wizytatorzy wyznaczeni przez biskupów diecezjalnych Kościoła Katolickiego i właściwe władze zwierzchnie pozostałych kościołów i innych związków wyznaniowych upoważnieni są do wizytowania lekcji religii, jednakże nadzór pedagogiczny nad nauczaniem religii, w zakresie metodyki nauczania i zgodności z programem sprawuje dyrektor szkoły lub placówki i to dyrektor szkoły dokonuje oceny pracy nauczyciela religii, z uwzględnieniem wyników wizytacji kościelnej. Z tych względów, z mocy art. 151 w związku z art. 132 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.