I SA/Gl 1447/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Dumana po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia odrzucić skargę. W dniu [...] 2006r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga J. D. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającego wyrażenia zgody na zwolnienie spod egzekucji zajętego wynagrodzenia. Przedmiotowe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w swej treści zawierało błędne pouczenie o możliwości jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jednocześnie w myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w trakcie postępowania egzekucyjnego, na które zgodnie z art. 13 § 2 w zw. z art. 17 § 1 Ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracyjnym (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) przysługuje zażalenie. Przepis art. 13 § 2 wyraźnie bowiem wskazuje, iż na postanowienie w sprawie zwolnienia z egzekucji składników majątkowych zobowiązanego służy zażalenie zobowiązanemu i wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym. Wyrażenie "w sprawie zwolnienia" oznacza zdaniem Sądu wszystkie rodzaje rozstrzygnięcia, gdy tylko dotyczą one "zwolnienia z egzekucji", a więc zarówno orzeczenie o zwolnieniu z egzekucji jak i orzeczenie o odmowie zwolnienia z egzekucji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SA 2254/98, LEX nr 54729). Należy zatem stwierdzić, iż postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. nie jest postanowieniem ostatecznym w administracyjnym toku postępowania, bowiem przysługuje na nie zażalenie, które winno być wniesione do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Na koniec zaznaczyć należy, iż błędne pouczenie udzielone skarżącemu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o możliwości zaskarżenia przedmiotowego postanowienia poprzez wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - zgodnie z dyspozycją art. 112 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071) – nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Skarżący może zatem w terminie 7 dni od dnia powzięcia wiadomości o przyczynie odrzucenia skargi przez tutejszy Sąd, wnieść do właściwego organu odwoławczego (Dyrektora Izby Skarbowej w K.) za pośrednictwem organu egzekucyjnego (Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.) zażalenie na powyższe postanowienie wraz się z prośbą o przywrócenie terminu do złożenia niniejszego zażalenia. Wobec powyższego, Sąd w oparciu o przywołane artykuły, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. oraz przy zastosowaniu art. 58 § 3 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.