II SA/Wa 584/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Bronisław Szydło, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Monika Michnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie postępowania egzekucyjnego: 1) uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. 2) zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. W dniu [...] marca 2005 r. Wojskowa Agencja Mieszkaniowa Oddział regionalny [...] wystawiła tytuł wykonawczy na podstawie przepisów art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) przeciwko zobowiązanemu R. P., na kwotę należności głównej w wysokości [...] i na kwotę odsetek na dzień wystawienia tytułu w wysokości [...] zł. W tytule wykonawczym jako podstawę do jego wydania wskazano art. 37 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368 ze zm.), wskazano również, iż egzekwowana należność dotyczy opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu za okres od lipca 2003 r. do grudnia 2004 r. R. P. złożył od tego tytułu skargę na czynności egzekucyjne, która z uwagi na jej treść została przez organ potraktowana jako zarzuty. R. P. wskazał miedzy innymi, iż w dniu [...] lipca 2003 r. wyprowadził się z kwatery służbowej, stanowiącej lokal mieszkalny przy ul. [...] w O., do mieszkania [...], w którym zameldował się. W kwaterze służbowej pozostała jego była żona i pełnoletni syn, tak więc to oni są zobowiązani do uiszczania należności związanych z przedmiotowym lokalem. Podał nadto, iż z dniem [...] lipca 2003 r. zrzekł się prawa do tej kwatery i do tej pory organ nie zajął stanowiska w sprawie zrzeczenia się prawa do kwatery. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r., na zasadzie art. 13 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz art. 17 § 1 i art. 19 § 7 w związku z art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, oddalił zarzuty w całości. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż przedmiotowy lokal w O. został przyznany R. P. przez Komendanta Garnizonu O. decyzją przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] stycznia 1992 r., z prawem zamieszkania w nim, obok wyżej wymienionego, jego ówczesnej małżonki i syna. Decyzja ta nie została w żaden sposób zmieniona. Dlatego obowiązek wnoszenia opłat związanych z tym lokalem spoczywa zarówno na R. P. – z mocy art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, jak i na pełnoletnich osobach zamieszkujących w tym lokalu – z mocy ust. 2 wspomnianego wcześniej przepisu. Na skutek odwołania złożonego przez R. P. sprawę rozpatrzył Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, który postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, przywołując w uzasadnieniu argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. P. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu błąd co do osoby zobowiązanego, stanowiący naruszenie art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. W uzasadnieniu skargi wskazywał na okoliczności faktyczne sprawy, przytoczone przez niego wcześniej w zarzutach. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, argumentując, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Rozpatrując zarzuty skarżącego od tytułu wykonawczego oba organy dopuściły się naruszenia prawa, polegające na niedokładnym określeniu w tytule wykonawczym (poz. 29) przepisu prawa, stanowiącego podstawę prawną do wydania tego tytułu oraz w sposób wadliwy zinterpretowały treść art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Każde z tych uchybień stanowi osobną podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji, albowiem miało istotny wpływ na wynik postępowania. Po pierwsze, tytuł egzekucyjny wystawiono przeciwko R. P., a więc osobie wskazanej w decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 1992 r. Komendanta Garnizonu O. o przydziale osobnej kwatery stałej. Jak zresztą trafnie zauważa organ w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień, podstawą normatywną wydanie tytułu jest w tym przypadku art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Tymczasem w tytule egzekucyjnym wskazano jedynie art. 37 powyższej ustawy, co stanowi wątpliwości co do podstawy normatywnej zobowiązania, czy jest nią ustęp 1, czy 2 tego przepisu. Czy zatem tytuł wykonawczy dotyczy osoby zobowiązanej bezpośrednio z decyzji o przydziale kwatery, czy też dotyczy innej dorosłej osoby w przedmiotowej kwaterze zamieszkałej. Takich wątpliwości tytuł wykonawczy zawierać nie może. Wydając powyższy tytuł wykonawczy, naruszono zatem treść art. 33 pkt. 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Po drugie, analizując treść przepisu art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP ("Opłaty za używanie lokalu i opłaty pośrednie z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnych stanowiących podstawę prawną do zajmowania lokalu mieszkalnego, nieuiszczone w ustalonym terminie płatności, podlegają, wraz z odsetkami w wysokości ustawowej za zwłokę, przymusowemu ściągnięciu na podstawie tytułu wykonawczego, w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji’) nie można abstrahować od zawartego w nim sformułowania: "...zajmowanie lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji...". Przepis ten wystawienie tytułu wykonawczego uzależnia od łącznego zaistnienia trzech przesłanek. Pierwsza to istnienie decyzji dającej prawo do zajmowania przedmiotowego lokalu, druga to przesłanka faktyczna – zajmowanie tego lokalu przez adresata decyzji, zaś trzecia dotyczy faktu nieuiszczenia stosownych opłat z tym lokalem związanych. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący mieszka [...] wraz ze swoją aktualną małżonką w lokalu przy ul. [...]. Tam też koncentruje się jego życie osobiste. Świadczy o tym jego zameldowanie się w mieszkaniu [...], otrzymywanie przesyłek pocztowych pod adresem [...], wskazywanie tego właśnie adresu przez obie strony postępowania i skuteczność faktyczna doręczeń tych przesyłek pod tym adresem. Brak także jakichkolwiek ustaleń organu, co do ewentualnego pozostawienia przez żołnierza w przedmiotowym lokalu w O. jego rzeczy, co mogłoby świadczyć, iż mimo niezamieszkiwania w przedmiotowej kwaterze, kwaterę tą nadal żołnierz zajmuje. Tak więc, w niniejszym materiale sprawy nie można przypisać R. P. przymiotu zajmowania przydzielonej mu decyzją z dnia [...] stycznia 1992 r. kwatery stałej w O. przy ul. [...]. A zatem nie została spełniona jedna z trzech przesłanek niezbędnych do wystawienia tytułu egzekucyjnego na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Skarżący słusznie zatem wskazuje na błąd w tytule egzekucyjnym, co do osoby zobowiązanej (art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Reasumując, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wyżej opisane naruszenia prawa materialnego miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy przez organ. Dlatego też, mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonego postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.