I SA/Bd 579/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Asesor sądowy Mirella Łent Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi C. sp. z o. o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2006 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. odmówił C. sp. z o. o. w B. umorzenia odsetek za zwłokę w kwocie 2.706.811,50 zł od zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. Od decyzji organu l instancji spółka złożyła odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 67 § 1 i § 1a Ordynacji podatkowej oraz naruszenie ogólnych zasad postępowania, tj. art. 121, art. 122, art. 124 i art. 125 Ordynacji podatkowej. Odwołująca ponowiła argumenty przedstawione we wniosku, tj. przewlekłość postępowania kontrolnego oraz zagrożenie dalszego prowadzenia działalności spółki. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozstrzygnięcie zgodnie z wniesionym wnioskiem. Decyzją z dnia [...] 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż odsetki za zwłokę w kwocie 2.706.811,50 zł są konsekwencją niezapłacenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r., określonego w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] 2004 r., utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2005 r. Zaniżenie należnego podatku dochodowego było wynikiem, m.in. stosowania zaniżonych cen sprzedaży mebli tapicerowanych na rzecz szwedzkiej firmy C. Wyrokiem z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt l SA/Bd 300/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. W kwestii zaniżenia dochodu z tytułu zaniżonych cen Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych. Organ wskazał, iż w deklaracjach o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 spółka wykazała za 2004 r. dochód w kwocie 2.636.677,02 zł, natomiast za 2005 r. dochód w kwocie 10.265.784,48 zł. W oparciu o bilans i rachunek zysków i strat za okres od dnia 01 stycznia 2004 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r. ustalono, że kondycję finansową spółki można ocenić jako dobrą. W badanym okresie skarżąca osiągnęła wysoką stopę zysku. Zysk netto za 2004 r. wyniósł 3.248.298,73 zł, natomiast za okres od dnia 01 stycznia do dnia 31 sierpnia 2005 r. - 3.932.779,81 zł, płynność finansowa spółki uległa poprawie i tak: wskaźnik płynności bieżącej za 2004 r. wynosi 1,02, za okres od dnia 01 stycznia do dnia 31 sierpnia 2005 r. - 1,2, natomiast wskaźnik płynności szybkiej za 2004r. wynosi 0,41, a za w/w okres 2005 r. wynosi 0,66. Organ podkreślił, iż kwota odsetek za zwłokę na dzień złożenia wniosku stanowi 10,5 % ogółu zobowiązań firmy, natomiast same zobowiązania spółki wobec kontrahentów z tytułu dostaw i usług stanowią 41,63 % zadłużenia spółki. Organ podniósł, iż z punktu widzenia przepisów Ordynacji podatkowej nie każdy interes podatnika w uzyskaniu ulgi stanowi wystarczającą przesłankę do uznania, że spełniona została przesłanka z art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej. Z brzmienia przepisu wynika bowiem, że chodzi o kwalifikowaną formę tzw. ważnego interesu podatnika. Za takie należy uznać m.in. okoliczności wskazujące na zagrożenie egzystencji podatnika wobec istnienia nadzwyczajnie trudnej sytuacji finansowej i majątkowej. W ocenie organu, takie okoliczności nie mają miejsca w niniejszej sprawie. Z przeprowadzonej analizy wynika bowiem, iż zapłata przedmiotowej należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. w kwocie 2.996.122 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 2.706.811,50 zł mieści się w granicach zdolności płatniczych wnioskodawcy. Tym samym – zdaniem organu - nieuzasadnione jest twierdzenie spółki, że zapłata przedmiotowych odsetek za zwłokę zagraża egzystencji spółki i doprowadzi do jej likwidacji. Organ odwoławczy podkreślił, że nie znajduje uzasadnienia umarzanie odsetek za zwłokę podatnikowi, którego działalność generuje określone, coraz wyższe dochody świadczące o potencjalnej możliwość ich zapłaty, jeśli nie jednorazowo to w dłuższym okresie czasu. Nadmienił, że organ l instancji, decyzją z dnia [...] 2006 r. rozłożył spółce na raty zapłatę zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że przyznanie ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę umożliwia spółce dalsze funkcjonowanie na dotychczasowym poziomie, realizację zaplanowanych inwestycji, co w konsekwencji pozwoli na zwiększenie zatrudnienia w miarę realizacji zaplanowanych inwestycji. Dlatego też zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie zachodzi przesłanka interesu publicznego uzasadniająca zastosowanie tak daleko idącej ulgi, jaką jest umorzenie odsetek za zwłokę. Odnosząc się do podniesionego zarzutu przewlekłości prowadzonego postępowania, organ wskazał, iż przedmiotem postępowania kontrolnego były transakcje transferowe spółki C. ze szwedzką firmą C. Wydłużony czas trwania postępowania kontrolnego wynikał z konieczności prowadzenia kontroli w firmie C. równocześnie z kontrolą prowadzoną przez szwedzkie władze podatkowe w firmie C., ze względu na powiązanie zarządcze i kapitałowe kontrolowanych firm. Powodem przedłużania czynności kontrolnych było również nieudostępnianie przez spółkę informacji o sytuacji szwedzkiego kontrahenta, tłumaczone brakiem wiedzy na ten temat. Dodatkowo na długość postępowania kontrolnego istotny wpływ miał brak współpracy spółki w trakcie prowadzonej kontroli przejawiający się również w tym, że na udzielenie odpowiedzi i wyjaśnień spółka żądała długich terminów. Z uwagi na powyższe koniecznością stało się podjęcie działań zmierzających do uzyskania od szwedzkiego organu skarbowego niezbędnych informacji i dokumentów w związku z kontrolą podatkową przeprowadzaną przez tamtejszy organ w szwedzkiej firmie C. Procedura wymiany informacji w tym zakresie między polskimi i szwedzkimi administracjami podatkowymi była długotrwała, jednakże konieczna dla zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, na długość postępowania miał również wpływ skomplikowany charakter sprawy oraz trudna problematyka rozstrzyganych w trakcie kontroli zagadnień związana z transferem zysków. Organ odwoławczy podniósł, że w piśmie z dnia [...] 2006 r. spółka poinformowała, że ubiega się o pomoc na szkolenie i zatrudnienie łącznie z nową inwestycją w ramach wyłączeń grupowych. Zatrudniając nowych pracowników skarżąca realizuje równocześnie inwestycję związaną z zasadniczą zmianą procesu produkcyjnego. Po dokonaniu analizy materiału dowodowego z uwzględnieniem okoliczności przedstawionych przez spółkę, jak również z uwagi na fakt, że skarżąca nie spełniła warunków wynikających z rozporządzeń w sprawie udzielania pomocy na zatrudnienie i na szkolenie, organ odwoławczy stwierdził, iż w sprawie nie zachodzi przesłanka ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego, uzasadniająca przyznanie ulgi w postaci umorzenia odsetek za zwłokę. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez organ l instancji kolejności złożenia przez spółkę wniosków, i wydania przez organ w pierwszej kolejności decyzji o rozłożeniu na raty przedmiotowej zaległości, Dyrektor Izby Skarbowej w B. wskazał, że długość postępowania w sprawie udzielenia pomocy w postaci umorzenia odsetek za zwłokę wynikała z faktu, że spółka nie wskazała tytułu i przeznaczenia pomocy. Podsumowując organ stwierdził, iż wszelkie ulgi uznaniowe i zwolnienia są wyjątkiem w systemie podatkowym, które mają zastosowanie, gdy przemawia za tym zobiektywizowany a nie subiektywny, ważny interes podatnika lub interes publiczny. Przedstawione w odwołaniu od decyzji organu podatkowego l instancji argumenty jak i zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalają na uznanie, iż w niniejszej sprawie wystąpił ważny interes podatnika jak i interes publiczny. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżąca stawia zarzut: - naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 67 § l i § la Ordynacji podatkowej, - naruszenie podstawowych zasad postępowania wyrażonych w art. 120, art.121, art.122, art.124 i art.125 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu, odnosząc się do przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy sytuacji finansowej wnioskodawcy, skarżąca wskazuje, że Dyrektor Izby Skarbowej nie ocenił całokształtu okoliczności mających wpływ na płynność finansową spółki, kierował się jedynie dochodem i wybranymi wskaźnikami na poparcie swojego stanowiska, tym samym, jej zdaniem, zastosowana przez organ podatkowy wykładnia przepisu art. 67 § l Ordynacji podatkowej jest dowolną jego interpretacją. Dowodzi jednocześnie istnienia w sprawie przesłanek ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego uzasadniających przyznanie wnioskowanej ulgi. Ważny interes podatnika przejawia się, zdaniem spółki, w niezasadnie długim postępowaniu kontrolnym, którego efektem jest wysoka kwota odsetek za zwłokę - 2.706.811,50 zł. oraz fakt, że zapłata zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę stanowi zagrożenie dla jego egzystencji. Skarżąca przedstawia harmonogram kontroli w spółce i wskazuje na długie okresy niewykonywania czynności procesowych. Postępowanie kontrolne trwało ok. 4 lat i to z ewidentnej winy organów kontroli skarbowej, które prowadziły postępowanie w sposób przewlekły. Kontrola była prowadzona z naruszeniem zasady szybkości i prostoty postępowania, zasady prowadzenia w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i w rezultacie z naruszeniem zasady praworządności. Sposób prowadzenia kontroli i czas jej trwania są okolicznościami, na które spółka nie miała wpływu. Skarżąca odpiera zarzut, że swoim działaniem przedłużała postępowanie kontrolne. W trakcie całej kontroli tylko raz pełnomocnik spółki wystąpił o przedłużenie terminu udzielenia odpowiedzi. Skarżąca uważa, że twierdzenie organu odwoławczego, że spółka jest w dobrej kondycji i jest w stanie spłacić zaległość jest przedwczesne, gdyż aktualnie spółka nie spłaca jeszcze zwiększonych rat wynikających z decyzji o rozłożeniu zaległości i odsetek na raty. Natomiast interes publiczny skarżąca upatruje w fakcie zatrudniania 375 osób oraz ponad 500 osób u stałych jej kooperantów. Skarżący podnosi, że wnioskowana ulga jest niezbędna dla poprawy efektywności działań spółki, utrzymania aktualnego zatrudnienia, umożliwi utrzymanie płynności finansowej i rentowności spółki. Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, iż programy pomocowe spółki nie spełniały warunków przyznania wnioskowanej ulgi. Wskazuje, że organ podatkowy na podstawie art.48 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej rozłożył na raty zaległość podatkową skarżącej, natomiast odmawia w tym samym stanie faktycznym, kierując się takimi samymi przesłankami umorzenia odsetek. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia umorzenia odsetek za zwłokę w kwocie 2.706.811,50 zł od zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. wynikającej z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] 2004 r. Należy zauważyć, że zgodnie z art.25 §2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 143, poz.1199) wnioski o udzielenie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych złożone przed dniem wejścia w życie wskazanej ustawy (1 września 2005 r.) podlegają rozpatrzeniu na podstawie przepisów Ordynacji w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy (starych). W rozpatrywanej sprawie wniosek o umorzenie odsetek został złożony w organie podatkowym w dniu 18 sierpnia 2005 r. (data stempla pocztowego), zatem o jego rozpoznania mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej obowiązujące przed 1 września 2005 r. Zgodnie z przepisem art. 67 § l Ordynacji podatkowej w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W myśl art. 67 § 1a tej ustawy umarzanie zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej na wniosek podatnika będącego beneficjentem pomocy, następuje z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Art. 70 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej stanowi, że przepis art. 2 ustawy z dnia 19 września 2003 r. o zmianie ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców traci moc po upływie 3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, z tym że do pomocy publicznej, o której mowa w art. 2 ust. 1 tej ustawy, stosuje się przepisy niniejszej ustawy o pomocy indywidualnej, z zastrzeżeniem ust. 2. Stosownie do tego ust.2 pomoc publiczna udzielana zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniach wydanych na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 19 września 2003 r., spełniających przesłanki określone dla programów pomocowych i co do których Komisja wydała decyzję o zgodności ze wspólnym rynkiem, nie podlega notyfikacji. Na podstawie wskazanego art.2 ust.2 ustawy z dnia 19 września 2003 r. o zmianie ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielenia pomocy na zatrudnienie w zakresie niektórych ulg podatkowych oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielenia pomocy na szkolenie w zakresie niektórych ulg podatkowych. Stosowanie tych rozporządzeń, zgodnie z art.2 ust.2 powyższej ustawy, zwalnia z obowiązku wystąpienia o wydanie opinii o projekcie decyzji lub umowy do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Zgodnie z tym pierwszym rozporządzeniem określa ono szczegółowe warunki udzielania, na podstawie art. 48 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 67 § Ordynacji podatkowej, pomocy na zatrudnienie, do której mają zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 2204/2002 z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie zatrudnienia. Te drugie - określa szczegółowe warunki udzielania, na podstawie art. 48 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej, pomocy na szkolenia, do której mają zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 68/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy szkoleniowej. Art. 67 §1 Ordynacji podatkowej przewiduje dwie przesłanki umorzenia odsetek: ważny interes podatnika lub interes publiczny. Są to pojęcia niedookreślone, których konkretyzacja jest dokonywana na tle stanu faktycznego indywidualnej sprawy. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowym akceptowany jest pogląd, że umorzenie powinno mieć charakter wyjątkowy. O istnieniu ważnego interesu decydują kryteria zobiektywizowane, które mogłyby zachwiać podstawami bytu ekonomicznego podatnika, a nie jego subiektywne przekonanie o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej czy odsetek. W szczególności znaczne obniżenie zdolności płatniczej podatnika, spowodowane klęską lub innym wypadkiem losowym, a także spowodowanie upadku gospodarczego, bądź też upadku prowadzonego zakładu, w wyniku spłaty lub wyegzekwowania należności podatkowych, mogą stanowić przesłanki umorzenia. Odwołanie się do interesu publicznego wymaga natomiast każdorazowo dokonywania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak, np. sprawiedliwość, bezpieczeństwo (por. S.Babiarz, B.Dauter, R.Hauser, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 255). Należy podkreślić, że decyzje podejmowane przez organy podatkowe na podstawie art.67 §1 Ordynacji podatkowej mieszczą się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że decyzja co do umorzenia zaległości podatkowych czy odsetek pozostawiona została ostatecznie uznaniu organu podatkowego. Przyznana organom podatkowym swoboda w rozstrzygnięciu nie oznacza jednak dowolności. Decyzje z zakresu uznania administracyjnego podlegają kontroli sądowej. Kontrola ta sprowadza się, po pierwsze do oceny, czy organ podatkowy dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a więc uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny, oraz po drugie czy nie naruszył on w ramach uznania zasady swobodnej oceny dowodów. Sąd nie jest natomiast władny wkraczać w sferę samego uznania organów podatkowych. W celu ustalenia, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, Sąd bada czy w jego toku organy podatkowe zachowały rządzące nim i określone w ustawie Ordynacja podatkowa zasady. Przede wszystkim zgodnie z art. 122 tej ustawy, w toku postępowania organy podatkowe zobowiązane są podjąć wszelkie niezbędne działania dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W tym celu są one na mocy art. 187 § l ww. ustawy zobowiązane do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Jako przesłanki przemawiające za przyznaniem wnioskowanej ulgi skarżąca wskazała zarówno ważny interes podatnika, jak i interes publiczny. Ważny interes podatnika przejawia się, zdaniem spółki, w niezasadnie długim postępowaniu kontrolnym, którego efektem jest przypisanie jej wysokiej kwoty odsetek. Przedmiotem postępowania kontrolnego były transakcje zawarte przez skarżącą ze szwedzką firmą C. Kontrola dotyczyła zagadnień związanych z transferem zysków z tytułu stosowania zaniżonych cen sprzedaży mebli na rzecz firmy szwedzkiej. Należy zauważyć, że w tym zakresie WSA w Bydgoszczy rozpoznając skargę spółki nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego i procesowego ( wyrok z dnia 20 września 2005 r., I SA/Bd 300/05). Kontrole tego typu mają zazwyczaj skomplikowany charakter i wymagają przeanalizowania dużej ilość dokumentów. Trzeba również mieć na względzie, że z uwagi na powiązania zarządcze i kapitałowe między obydwoma firmami, była prowadzona równoczesna kontrola u kontrahenta skarżącej przez szwedzkie władze podatkowe. Wystąpiła też konieczność wystąpienia do szwedzkiego organu skarbowego o udzielenie niezbędnych informacji i dokumentów o firmie C. Okoliczności te zostały poddane szczegółowej analizie przez organ odwoławczy. Przedstawiona w tym zakresie ocena materiału dowodowego nie przekracza, w ocenie Sądu, zasady swobodnej oceny dowodów. Kontrola miała rzeczywiście charakter długotrwały, ale wynikało to z konieczności zebrania całego materiału dowodowego i wszechstronnego rozpatrzenia go. Nie tylko działania organów skarbowych wydłużały kontrolę. Już choćby z zawartego w skardze harmonogramu czynności kontrolnych wynika, że również skarżąca dla prawidłowego wyjaśnienia sprawy potrzebowała dłuższych okresów na udzielenie odpowiedzi na zadawane pytania. W piśmie z dnia [...] 2003 r. wystąpiła o wyznaczenie 40 – to dniowego terminu na udzielenie odpowiedzi. Działania więc jednej, jak i drugiej strony wpływały na czas trwania kontroli, choć rzecz jasna działania organów skarbowych w zdecydowanie większym zakresie, z uwagi na ciążący na nich obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Nie można także zapominać, że odsetki są następstwem zaniżenia przez spółkę podstawy opodatkowania. Są zatem skutkiem nieprawidłowości zaistniałych po stronie skarżącej. Podkreślenia wymaga również fakt, że spółka korzysta już z ulgi w spłacie odsetek. Decyzją z dnia [...] 2006 r. organ I instancji rozłożył spółce na raty zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia prawa przez organy podatkowe w zakresie oceny drugiej z przesłanek wskazanej przez skarżącą – interesu publicznego. Uzasadniając tę przesłankę strona wskazuje, że zatrudnia 375 osób oraz że dzięki niej zatrudnionych jest ponad 500 osób u stałych kooperantów spółki. Podnosi, że zwolnienie tych osób naraziłoby budżet państwa na dodatkowe wydatki w postaci, np. zasiłków dla bezrobotnych czy pomocy z opieki społecznej. Należy jednak zauważyć, że przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza sytuacji majątkowej i finansowej spółki wskazuje, że spółce nie grozi likwidacja. W zeznaniu na 2004 r. skarżąca wykazała dochód w kwocie 2.636.677,02, natomiast za 2005 r. – dochód w kwocie 10.265.784,48 zł. Działalność spółki jest rentowna i corocznie firma zwiększa swój zysk netto. Także wskaźniki oceny kondycji finansowej przedsiębiorstwa przeczą takiej groźbie. Skarżąca tych kwot i wskaźników nie podważa. Nie budzi także zastrzeżeń dokonana przez organy ocena przedstawionego przez stronę programu na pomoc na zatrudnienie łącznie z inwestycją oraz na szkolenia. Przedłożony program - w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielenia pomocy na zatrudnienie w zakresie niektórych ulg podatkowych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielenia pomocy na szkolenie w zakresie niektórych ulg podatkowych - organy poddały szczegółowej analizie. Z analizy tej wyciągnięto poprawne i uzasadnione merytorycznie wnioski. Organ odwoławczy wskazał na konkretne uchybienia w programie. W skardze nie przedstawiono okoliczności czy dowodów, które by eliminowałyby stwierdzone przez organy podatkowe nieprawidłowości i kwalifikowały przedstawiony program jako odpowiadający przepisom cyt. rozporządzeń. Reasumując – zdaniem Sądu organy podatkowe nie naruszyły prawa w stopniu skutkującym uchyleniem zaskarżonej decyzji. W sposób dokładny wyjaśniły stan faktyczny i dokonały analizy wskazanych przez skarżącą okoliczności. Uznały, iż okoliczności te nie są wystarczające dla przyznania ulgi. To, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wyciągnęły odmienne wnioski niż skarżąca nie świadczy o tym, że została naruszona zasada zaufania do organów państwowych. Zarówno organ odwoławczy jak i organ I instancji wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się załatwiając sprawę. Spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła także naruszenie art.125 Ordynacji podatkowej. Naruszenie jednak zasady szybkości i prostoty postępowania strona odnosi do postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w zakresie wysokości podatku od osób prawnych za 2000 r. Przedmiotem oceny Sądu nie jest jednak prawidłowość wydania decyzji w tamtym postępowaniu, lecz w postępowaniu dotyczącym umorzenia odsetek za zwłokę. W tym ostatnim postępowaniu art.125 Ordynacji nie został, zdaniem Sądu, naruszony. Spółka dopatruje się niekonsekwencji w działaniu organów, bowiem w oparciu o te same przesłanki – ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego – rozłożono jej zaległość podatkową na raty, natomiast odmawia się umorzenia odsetek. Sąd nie podziela tego stanowiska. Przesłanki te mogły uzasadniać rozłożenie na raty zaległości podatkowej i odsetek, co nie oznacza że mogą stanowić automatycznie podstawę do przyznania dalej idącej ulgi w postaci umorzenia odsetek. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji.