IV SA/Wa 1739/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.),, asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych środków 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] marca 2006 r., wydaną z upoważnienia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych przez M. N. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w związku z uprawomocnieniem się decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z dnia [...] stycznia 2006 r. którą ustalono, że płatności za rok 2004 nie należą się M. N.., zaszła konieczność podjęcia kroków w celu zwrotu przez Skarżącą nienależnie pobranych płatności. Wydanie decyzji odmawiającej płatności nastąpiło po uprawomocnieniu się decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w P. z dnia [...] października 2005 r., o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z dnia [...] listopada 2004 r. o przyznaniu M. N. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Organ w niniejszej sprawie ustalił, że Skarżąca pobrała nienależnie płatności bezpośrednie do gruntów rolnych w łącznej wysokości 7358,39 zł. W decyzji wskazano, że należność tą należy zwrócić powiększoną o odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, naliczone od dnia doręczenia decyzji, do dnia zwrotu nienależnie pobranych płatności bezpośrednich. Na powyższą decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. N.. Skarżąca zakwestionowała ustalenia dokonane w postępowaniu administracyjnym o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, podnosząc, że nie podpisywała żadnej umowy dzierżawy z osobą, która wystąpiła o przyznanie płatności do tych samych gruntów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu o ustalenie kwoty środków pobranych nienależnie lub nadmiernie, prowadzonym na podstawie art. 11 ust 4-7 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 264 ze zm.), które jest zawsze poprzedzone postępowaniem w sprawie przyznania płatności bezpośrednich, prowadzonym na Sygn. akt IV SA/Wa 1739/06 podstawie ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności cukrowej (Dz.U. z 2004 r. Nr 6 poz. 40 ze zm.). Organ podniósł, że Skarżąca nie zakwestionowała decyzji o odmowie przyznania płatności bezpośrednich, zatem stała się ona prawomocna, a skoro zostały pobrane płatności bezpośrednie, a następną decyzją orzeczono, że płatności się Skarżącej nie należą, decyzja o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich i wezwania do zapłaty była, w ocenie organu, zasadna i zgodna z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Należy zaznaczyć, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Biorąc pod uwagę powyższe kryterium Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych przyczyn niż podnoszone przez Skarżącą. Zaskarżona decyzja dotyczy ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, zatem podnoszone przez Skarżącą zarzuty co do nieustalenia czy istniała bądź nie istniała umowa dzierżawy pomiędzy nią a osobą która wystąpiła o przyznanie płatności do tych samych gruntów, nie stanowiły części postępowania w niniejszej sprawie i nie były rozpatrywane przez Sąd. Decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P., wydana z upoważnienia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wyliczają jedynie kwotę nienależnie pobranych płatności - w wysokości 7358,39 zł, nie ustalają czy Skarżąca była uprawniona do otrzymania płatności, czy też nie, zatem kwestie podnoszone w skardze są nietrafne i nie mają znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy. W związku z faktem, iż Skarżąca otrzymała dopłaty, które się jej, w ocenie organu, nie należały, a decyzja o odmowie przyznania płatności stała się prawomocna, Sygn. akt IV SA/Wa 1739/06 organy, prawidłowo orzekły o zwrocie nienależnie pobranych płatności w podanej powyżej kwocie. Jednak Sąd podniósł z urzędu, że organ I instancji zawarł nieprawidłową treść klauzuli dotyczącej powiększania należności o odsetki za zwłokę. W sentencji decyzji organu I instancji wskazano, że będą one naliczane w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, naliczone od dnia doręczenia decyzji organu I instancji, do dnia zwrotu nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, powołując się na przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), z wyłączeniem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania płatności na raty. Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa zobowiązanie pieniężne powstaje z dniem doręczenia decyzji właściwego organu, ustalającej wysokość tego zobowiązania, natomiast zgodnie z art. 47 § 1 cyt. ustawy, termin płatności należności wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania. Odnosząc te uregulowania do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że decyzja organu I instancji, w części stwierdzającej, że należność powiększana jest o odsetki od chwili doręczenia decyzji została wydana z naruszeniem powyższej reguły. W ocenie Sądu, organ winien był, zgodnie z art. 47 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, wskazać Skarżącej 14 dniowy termin do zapłaty nienależnie pobranych płatności, od chwili doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania i poinformować, że dopiero uchybienie temu terminowi spowoduje naliczanie odsetek. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że orzeczenie o naliczaniu odsetek począwszy od chwili doręczenia decyzji, jest niezgodne z powołanym przepisem art. 47 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. Jednocześnie ostateczna decyzja może stanowić podstawę sporządzenia tytułu wykonawczego i wszczęcia postępowania egzekucyjnego na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.). Z tego powodu decyzja organu jako naruszająca prawo musi zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji nie skorygował wskazanej wady rozstrzygnięcia, co stanowi naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Sygn. akt IV SA/Wa 1739/06 Dlatego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 cytowanej ustawy, Sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ odwoławczy winien wziąć pod uwagę wytyczne Sądu.