I FSK 1235/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Archidiecezji Gdańskiej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 344/06 odrzucające skargę w sprawie ze skargi Archidiecezji Gdańskiej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 29 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 344/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę Archidiecezji Gdańskiej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia [...]lutego 2006 r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, powyższa skarga została złożona przez pełnomocnika (adwokata) strony skarżącej, pismem z dnia 14 marca 2006 r. Sąd I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej u.p.p.s.a, złożona skarga podlegała wpisowi stałemu. Natomiast z uwagi na fakt, iż pełnomocnik skarżącego nie opłacił skargi to w myśl przepisu art. 221 u.p.p.s.a. skargę odrzucił. W skardze kasacyjnej (pismo zatytułowane jako zażalenie) zaskarżono powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie w trybie art. 195 § 2 u.p.p.s.a. i merytoryczne rozpoznanie skargi. Strona skarżąca zarzuciła błędne przyjęcie, że w dacie wniesienia skargi, tj. 16 marca 2006 r. adwokat składający skargę musiał uiścić opłatę sądową. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że w dniu wniesienia skargi obowiązywał jeszcze (uchylony wyrokiem TK opublikowanym w dniu 17 marca 2006 r.) przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) - dalej rozporządzenie. Podniósł, że wpis był uiszczany na wezwanie sądu, jeżeli skarga była wnoszona za pośrednictwem organu administracji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 183 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku, a nie - postępowania administracyjnego i wydanych w nim orzeczeń. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2004 r. sygn. akt GSK 10/04, opubl. w: Monitor Prawn. 2004/9/392). Kontrola kasacyjna dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego (art. 174 u.p.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za trafne należy uznać wskazanie skarżącego, że w dacie wniesienia skargi, tj. 16 marca 2006 r. wpis od skargi, zgodnie z przepisem § 5 ust. 2 rozporządzenia, uiszczany był na wezwanie Sądu. W świetle czego zasadne jest stwierdzenie strony, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że w dacie wniesienia skargi, tj. 16 marca 2006 r. adwokat składający skargę musiał uiścić opłatę sądową. Należy wskazać, że zgodnie z przepisem § 5 ust. 2 rozporządzenia Wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie..., po przekazaniu skargi sądowi". W sprawie skarga została złożona za pośrednictwem organu administracji, zatem słuszne było przekonanie skarżącego, iż Sąd I instancji po otrzymaniu skargi wezwie go do uzupełnienia wpisu. Ponadto podkreślić należy, na co zwracała uwagę strona skarżąca w treści skargi kasacyjnej, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05, kwestionujące konstytucyjność § 5 ust. 2 rozporządzenia weszło w życie dopiero w dniu 17 marca 2006 r., tj. w dacie jego publikacji (Dz.U. Nr 45, poz. 322). Skoro zatem przepis rozporządzenia nie utracił jeszcze mocy prawnej w chwili wniesienia skargi (tj. w dniu 16 marca 2006 r.), to przepis ten wciąż funkcjonował w porządku prawnym. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 powołanej ustawy orzekł jak w sentencji.