VII SA/Wa 1509/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA, Wojciech Mazur, , Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2006 r. sprawy ze skargi Z D na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2006 r. znak (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na rozbudowę. skargę oddala VII SA/Wa 1509/06 Uzasadnienie Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) maja 2006r. nr (...), na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) maja 1998r nr (...) z powodu rażącego naruszenia prawa. Decyzją Prezydenta Miasta (...) zatwierdzono projekt budowlany budynku zlokalizowanego ścianą wschodnią z otworami okiennymi i otworem drzwiowym w odległości 2,30m od granicy z zabudowaną działką sąsiednią o nr (...) oraz ścianą południową, również z otworami okiennym i otworem drzwiowym, w odległości 2,82 od granicy z zabudowaną działką sąsiednią o nr (...). Powyższe w ocenie organu narusza przepis § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia (...) grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 z późn.zm.). Ponadto, jak wynika z zatwierdzonego projektu odległość ściany wschodniej przedmiotowego budynku od granicy działki została pomniejszona przez okap o około 0,6m co pozostaje w sprzeczności z przepisem § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia. Powyższe narusza również obowiązujący w dniu wydania decyzji przepis art. 35 ust. 1 pkt 1c ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno -budowlanymi. Odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o uzupełnienie decyzji Wojewody (...) złożył Z .D Zarzucił decyzji obrazę przepisów prawa materialnego administracyjnego, art. 7 i 77 kpa, a w konsekwencji art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. VII SA/Wa 1509/06 Wskazał, iż rozstrzygnięcie zapadło na niekorzyść skarżącego, mimo, iż zwrócił się o pomoc do organu administracji. Sprawa natomiast powinna zostać zbadana łącznie ze sprawą jego sąsiada H M, która jako pierwszy rozpoczął budowę na swoim gruncie, zaś sposób zabudowy skarżącego został dostosowany do już istniejącego budynku. Wskazał, iż z § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie wynika jednoznacznie, że dotyczy on jedynie ścian zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów. Ponadto projektowana rozbudowa zachowuje istniejące linie zabudowy, a w budynku przed rozbudową od strony południowej znajdowały się już otwory okienne (282cm od granicy działki), natomiast od strony wschodniej otwory okienne zaprojektowano w tej samej odległości od granicy działki (230cm) co w budynku sąsiednim przylegającym do projektowanego wzdłuż granicy północnej. Bak jest zatem podstaw do uznania rażącego naruszenia prawa, zaś w sprawie winien mieć zastosowanie art. 158 § 2 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) lipca 2006r. nr (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję . W uzasadnieniu organ wskazał, iż przy ocenie rażącego naruszenia prawa pod uwagę brany jest stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. W ocenie organu odwoławczego decyzja Prezydenta Miasta (...) narusza § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia (...) grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 z późn.zm.) i naruszenie to ma charakter rażący. Zatwierdzono bowiem rozbudowę budynku, w której ściana wschodnia z otworami usytuowania została w odległości 2,30m od granicy zabudowanej działki sąsiedniej, od strony południowej ściana z otworami posadowiona jest w odległości 2,82m od granicy działki sąsiedniej. W niniejszej sprawie istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym VII SA/Wa 1509/06 decyzją co uprawnia organ do uznania iż oceniana decyzja rażąco narusza prawo, a tym samym dotknięta jest wadą nieważności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z D zarzucił decyzji naruszenie art. 111 k.p.a. w związku z art. 110 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego mimo, iż nie rozpoznano wniosku o uzupełnienie decyzji Wojewody (...), naruszenie art. 6, 7 i 77 kpa wskutek rozpoznania sprawy w sposób jednostronny, pominięcie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych, naruszenie § 12 ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, co w konsekwencji doprowadziło do wydania niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia. Wniósł o chylenie zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał zaskarżoną decyzję, mimo, iż nie została prawomocnie rozstrzygnięta sprawa z wniosku strony o uzupełnienie decyzji Wojewody (...). Decyzja w tym przedmiocie została wydana w dniu (...) czerwca 2006r, zaś skarżący złożył co do niej odwołanie, które nie zostało do dnia wydania decyzji przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego rozstrzygnięte. Ponadto wskazał, iż posadowienie jego budynku podyktowane było koniecznością dostosowania do już istniejącego budynku sąsiada. Nie zgodził się że jego budynek narusza odległości wskazane w § 12 ust. 6 rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Po rozpatrzeniu skargi Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów VII SA/Wa 1509/06 administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z2002r, Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.). Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Decyzja o pozwoleniu na budowę kontrolowana w trybie nadzoru podlega ocenie na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jej wydania. Ponieważ decyzja Prezydenta Miasta (...) wydana została dnia (...) maja 1998r., przepisami tymi była ustawa z dnia (...) lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz.U. z 1994r, Nr 89, poz. 414 z późn.zm.) oraz wydane na podstawie tej ustawy rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia (...) grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1994 r. Nr 10, poz. 46 z późn.zm.) Przepisy tego rozporządzenia miały charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących, co oznacza, iż ich stosowanie nie mogło być wyłączone za zgodą stron ani za zgodą organu administracji. Organ miał obowiązek stosowania bezwzględnie obowiązujących wymogów zastrzeżonych m.in. przepisem § 12 określającym odległości wznoszonych budynków od granicy działki oraz od obiektów istniejących na działce sąsiedniej. Ich kształt określa w szczególności także granice wykonywania prawa własności przez właściciela nieruchomości, na której posadowiona ma być inwestycja jak i ochronę uprawnień właściciela sąsiedniej nieruchomości w związku z procesem inwestycyjnym. Relacje zachodzące w tym zakresie zostały wyważone i przesądzone przez samego ustawodawcę i nie mogą być przedmiotem swobodnej oceny organu administracyjnego w oparciu o jego uznanie wynikające z samodzielnej oceny rozkładu interesu stron w konkretnej sprawie VII SA/Wa 1509/06 W myśl tego przepisu odległość budynku od granicy działki powinna wynosić 4m, a mogła być zmniejszona do 3m tylko wówczas, jeżeli w ścianie budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Jednocześnie przepis ten ( § 12 ust. 6) stwierdzał, że dopuszcza się usytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 270 ust. 2, bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Podnieść przy tym należy, iż przybliżenie budynku do granicy działki możliwe było jedynie ścianą tego budynku bez otworów, okiennych czy drzwiowych. Oceniane pozwolenie na budowę dopuściło natomiast rozbudowę obiektu skarżącego w odległości 2,30 i 2,80m od granicy działki, ze ścianami od strony sąsiednich działek posiadającymi otwory okienne i drzwi co w sposób oczywisty narusza § 12 ust. 4 i 6 z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Naruszenie to z uwagi na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu - słusznie uznane zostało przez organy administracji za rażące naruszenie prawa, obligujące ten organ do stwierdzenia nieważności tej decyzji jako dotkniętej wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, Sąd nie podziela zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Materiał dowodowy zgromadzony przez organ w niniejszej sprawie pozwala na ocenę, czy kontrolowana przez organ decyzja została wydana w warunkach przepisu art. 156 § 1 k.p.a., a tylko w takim zakresie była ona badana. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.