VII SA/Wa 1339/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA, Wojciech Mazur, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2006 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. skargę oddala VII SA/WA 1339/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny – nie stwierdził u I. S. choroby zawodowej narządu głosu wymienionej w pozycji 7 wykazu chorób zawodowych określonych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. Decyzję z dnia [...] września 2004 r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny – w K. po rozpatrzeniu odwołania I. S.– utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wniosek o wznowienie postępowania w tej sprawie złożyła I. S. w dniu [...] lipca 2005 r., jako podstawę wznowienia podając art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Decyzją z dnia [...] września 2005 r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] września 2004 r. W uzasadnieniu podał, że przedłożone przez wnioskodawczynię zaświadczenie lekarskie Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w S. nie stanowi dla organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej dowodu świadczącego o nieprawidłowym lub pobieżnym przeprowadzeniu badań uprawnionych do orzekania w sprawach chorób zawodowych zakładach służby zdrowia. Dla organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej miarodajnym i wyłącznym dowodem w sprawach chorób zawodowych są orzeczenia lekarskie – Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K., Instytutu Medycyny Pracy w Ł. oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Zdaniem organu I instancji strona nie przedstawiła innych środków dowodowych mogących w istotny sposób odnieść się do meritum rozstrzygnięcia i dlatego uznano, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Główny Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania I. S. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że wnioskodawczyni była dwukrotnie badana przez upoważnione do wydawania orzeczeń w sprawach chorób zawodowych placówki medyczne: Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. i Instytut Medycyny Pracy w Ł., które rozpoznały u zainteresowanej schorzenie narządu głosu: przewlekły suchy nieżyt krtani z objawami [...], wskazując jednocześnie w uzasadnieniu, że w/w zmiany nie przedstawiają cech klinicznych choroby zawodowej. Załączone do wniosku strony z dnia [...] lipca 2005 r. zaświadczenie lekarskie z Publiczngo Zespołu Opieki Zdrowotnej - Poradni [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. jest opinią lekarską wydaną po decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] września 2004 r., a zatem nie może być rozpatrywana jako dowód istniejący, a nie znany w dniu wydawania decyzji. Ponadto rozpoznanie lekarskie postawione w przedmiotowym zaświadczeniu lekarskim jest zbieżne z rozpoznaniami postawionymi w toku prowadzonego postępowania diagnostyczno-orzeczniczego w latach 2002 – 2003. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła I. S., zarzucając decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2006 r. nierozpoznanie istoty sprawy oraz błąd w ustaleniach faktycznych, rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść wydanej decyzji, w tym m.in. art. 149 § 2. art. 151 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 9 k.p.a. oraz art. i 107 § 3 k.p.a. W oparciu o powyższe wniosła o uchylenie dotychczasowych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ administracji - pierwszej lub drugiej instancji. W uzasadnieniu wskazała, ujawnienie się nowych okoliczności faktycznych w postaci zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] czerwca 2005 r. Skarżąca podniosła również, iż przeprowadzone badania w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. w okresie wrzesień 2005 r. - styczeń 2006 r. w sposób jednoznaczny wskazywały i potwierdzały istnienie choroby zawodowej narządu głosu w stopniu znacznego i trwałego uszczerbku na zdrowiu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji i wskazał, że wnioski I. S. przedstawione w piśmie z [...] kwietnia 2006 r. a także skardze do Sądu są prośbą o wszczęcie ponownego postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, co nie jest tożsame ze wznowieniem postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu {art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)}. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec czego skarga podlega oddaleniu. Należy wskazać, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznej, a więc takiej decyzji, która na mocy art. 16 § 1 k.p.a. jest objęta zasadą trwałości decyzji ostatecznych. Z tego też względu wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami formalnymi. Podstawy wznowienia postępowania administracyjnego wymienione są enumeratywnie w art. 145 § 1 k.p.a. Wykładnia rozszerzająca podstaw wznowienia nie jest dopuszczalna (wyrok NSA z 26 października 1999 r., IV SA 1739/97 - LEX nr 47859). Zgodnie z treścią art.145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Art. 145a § 1 k.p.a. stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie czy wniosek taki oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. i 145a k.p.a. oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 k.p.a. Jeżeli przekroczono termin do jego złożenia, lub wniosek nie wskazuje przesłanek do wznowienia postępowania organ administracji wyda decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. Wskazać trzeba, iż powołane przez skarżącą we wniosku strony o wznowienie postępowania z dnia [...] lipca 2005 r. zaświadczenie lekarskie z Publicznej ZOZ Poradni [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. jest opinią lekarską wydaną po wydaniu decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] września 2004 r., a zatem nie może być rozpatrywane jako dowód istniejący, a nie znany w dniu wydawania decyzji. Definicję choroby zawodowej określa przepis § 1 ust 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. (Dz.U. nr 65, poz. 294 ze zm.) w sprawie chorób zawodowych, zgodnie z którym za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Należy zauważyć, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uchwała 7 sędziów NSA OPS 3/02 z 20 maja 2002 r., ONSA 2003/1/4), przyjmuje się, że definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy, których szczegółowe określenie zawarte jest w § 1 ust. 2 rozporządzenia. Obowiązujący w dacie wydawania decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r. Powiatowego Inspektora Sanitarnego wykaz chorób zawodowych zawierający dwadzieścia pozycji, stanowi zamknięty katalog. Oznacza to, że za chorobę zawodową może zostać uznana wyłącznie choroba, która jest wymieniona w wykazie, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. W punkcie 7 załącznika do w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. będącego wykazem chorób zawodowych wymienia się jako przewlekłe choroby narządu głosu związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym: guzki śpiewacza, niedowłady strun głosowych, zmiany przerostowe. U skarżącej nie rozpoznano żadnego z trzech powyższych enumeratywnie wymienionych schorzeń. Wskazać trzeba, iż powołane przez skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania orzeczenie wydane przez ZOZ Poradnię [...], którym rozpoznano schorzenie "[...]" czyli przewlekłe zapalenie krtani, nie znajduje się w załączniku do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. (Dz.U. nr 65, poz. 294 ze zm.), a zatem nie stanowi choroby zawodowej. Ponadto rozpoznanie lekarskie postawione w przedmiotowym zaświadczeniu lekarskim jest takie samo jak rozpoznania uprawnionych placówek: - orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...] maja 2002 r. – przewlekły prosty nieżyt gardła z zaburzeniami [...]; - orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy [...] w Ł. – przewlekły suchy nieżyt krtani z objawami [...]. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż orzeczenia organów administracji obu instancji są prawidłowe, gdyż organy administracji słusznie nie znalazły podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.