I SA/Bd 454/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska, Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Dudra, asesor sądowy Urszula Wiśniewska (spr.), Protokolant asystent sędziego Anna Brzezińska – Rawa, po rozpoznaniu w dniu 09 listopada 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Janiny Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2005r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę Pismem z dnia [...] 2004r. Janina Z. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] 1999r., Nr [...], w sprawie określenia podatku należnego, podatku naliczonego, nadwyżki podatku naliczonego nad należnym podlegającej wpłacie do urzędu, a także określenia zaległości podatkowej i odsetek za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 1998r., wskazując na zaistnienie przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że organ podatkowy nie przeprowadził postępowania dowodowego w sprawie marży, przyjmując marżę przybliżoną w wysokości 15%, co nie pozwoliło na wiarygodne określenie kwoty osiąganych przychodów. Ponadto strony podniosła nową (jej zdaniem) okoliczność faktyczną tj. kwestę podpisów na fakturach zakupu potwierdzających odbiór faktur przez podatniczkę. Strona podkreśliła , iż przedmiotowe faktury i wskazana okoliczność nie była badana przez organy podatkowe w pierwotnych postępowaniu . Decyzją z dnia [...] 2004r. Nr [...] organ podatkowy pierwszej instancji odmówił wznowienia postępowania ze względu na nie wystąpienie ustawowo określonych przesłanek. Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] 2004r., Nr [...] uchylił rozstrzygniecie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] 1999r. Nr [...] za poszczególne miesiące od stycznia 1998r. do listopada 1998r. z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego za ten okres. Następnie po wznowieniu postępowania decyzją z dnia [...] 2005r., Nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] 1999r., Nr [...], w części dotyczącej miesiąca grudnia 1998r. wobec nie stwierdzenia istnienia przesłanek określonych w art. 240§ 1 Ordynacji podatkowej. W odwołaniu wniesiono o uchylenie decyzji w całości zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego, a w szczególności art. 120, art. 121, art. 122 i art. 125 Ordynacji podatkowej, poprzez nie przeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania dowodowego w trakcie prowadzonego postępowania, nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz prowadzenie postępowania w sposób przewlekły. Wskazano także na naruszenie przepisu art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa przez jego błędną interpretację. W uzasadnieniu odwołania strona podtrzymała, zarzut zawarty we wniosku z dnia [...] 2004r. iż organ podatkowy nie przeprowadził postępowania dowodowego w sprawie marży, tylko przyjął 15% marżę, zeznaną wcześniej do protokołu. Ponadto zaznaczono, że wartość transakcji zakupu towarów handlowych przeznaczonych do dalszej odsprzedaży przyjęto na podstawie informacji uzyskanych od dostawców, natomiast z uzasadnienia decyzji ostatecznej nie wynika, by badano również same faktury zakupu, tj. czy w informacjach od kontrahentów nie było błędów oraz czy wszystkie faktury zostały przez podatniczkę odebrane. Ponieważ faktury te nie zostały wymienione jako dowody, którym organ dał wiarę lub je odrzucił, dlatego też strona uznaje , że dowody w postaci faktur są nowe a sprawa przeprowadzenia tego dowodu została poruszona po raz pierwszy we wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] 2004r., zatem datę tę należy uznać za datę ujawnienia nowego dowodu. Podkreśla też, że jeżeli w wyniku zbadania faktur okaże się, że nie wszystkie faktury zostały przez stronę odebrane lub że istnieją rozbieżności pomiędzy zestawieniami a fakturami, to rozstrzygnięcie musi być inne niż poprzednio, a więc dowody te mogą być istotne dla sprawy ale dopiero po ich zbadaniu. Zarzucono także organowi podatkowemu, że w toku prowadzonego postępowania wznowieniowego nie umożliwił reprezentującemu stronę pełnomocnikowi zapoznania się z kluczowymi dla sprawy dowodami jak: protokół z dnia [...] 1999r., w którym zeznano że stosowano w sklepie 15% marżę, informacje otrzymane od poszczególnych kontrahentów o wartości transakcji kupna towarów handlowych. Brak tych dokumentów uniemożliwia zajęcie stanowiska co do uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a to przemawia także za jej uchyleniem i ponownym rozpatrzeniem sprawy. Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w bardzo zawężonych ramach, a jego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy podniósł, iż w dniu [...] 1999r. przeprowadzona została u podatniczki kontrola w zakresie prawidłowości sporządzenia i wyceny spisu z natury na dzień [...] 1998r., która wykazała nieprawidłowości. W toku kontroli strona zeznała, że w 1998r. stosowała 15% marżę na wszystkie towary. Protokół został podpisany i odebrany przez podatniczkę w dniu [...] 1999r. Konsekwencją stwierdzonych rozbieżności pomiędzy sporządzonym spisem z natury na dzień [...] 1998r. a ustaleniami kontroli było przeprowadzenie w dniach od [...] do [...] 1999r. kontroli źródłowej w zakresie prawidłowości obliczenia i odprowadzenia zobowiązań podatkowych do budżetu państwa za 1998r. Dokonana analiza wystawianych przez podatniczkę rachunków w poszczególnych, miesiącach ujawniła, że sprzedawano towary handlowe w ilościach przewyższających zakupy. W związku z tym organ podatkowy wystąpił do wymienionych w protokole dostawców o udzielenie informacji w przedmiocie zawartych w 1998r. transakcji kupna towarów handlowych przeznaczonych do dalszej odsprzedaży. Z powyższych informacji wynikało, że rzeczywista wartość netto dokonanych zakupów wyniosła 172.678,89 zł, natomiast zaewidencjonowana to kwota 59.403 zł. Ponieważ kontrola jednoznacznie wykazała, że wykazywany przez podatniczkę przychód z działalności gospodarczej nie odpowiadał stanowi faktycznemu organ odmówił uznania za rzetelne prowadzonych za 1998r. ksiąg podatkowych i określił podstawę opodatkowania w drodze szacunku. Szczegółowe rozliczenie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1998r. zostało ujęte w protokole z kontroli. Wobec tego jako nieuzasadniony organ odwoławczy ocenił zarzutu, że podatniczka nie została poinformowana o skutkach podanej wysokości marży. Ponadto w dniu [...] 1999r. został podpisany przez stronę protokół sporządzony na okoliczność zapoznania podatniczki z protokołem z badania ksiąg oraz zebranym w trakcie kontroli materiałem dowodowym. Protokół ten zawiera oświadczenie, że podatniczka nie kwestionuje zebranego materiału dowodowego, w przedmiocie stosowania w 1998r. na wszystkie towary jednakowej 15% marżę oraz że nie kwestionuje wysokości ustalonego przez organ podatkowy przychodu. Zdaniem organu odwoławczego powyższe wskazuje, że postępowanie dowodowe w żądanym przez stronę aktualnie zakresie zostało przeprowadzone przed wydaniem decyzji z dnia [...]1999r., Nr [...], jak również że podatniczka nie kwestionowała poczynionych ustaleń . Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż we wniosku o wznowienie postępowania powołano się na istnienie przesłanek z art. 240 § l pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie podając jednocześnie żadnych nowych dowodów czy nowych okoliczności faktycznych, czyniących wniosek zasadnym. Strona swoje żądnie opiera jedynie na hipotetycznym założeniu, że ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego może doprowadzić do pojawienia się nowych dowodów w sprawie oraz na zmianie wcześniejszego stanowiska co do wysokości stosowanej marży, a to zdaniem organu odwoławczego nie wyczerpuje w żaden sposób istoty przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W ocenie Dyrektora Izby zmiana stanowiska co do wysokości stosowanej marży nie stanowi nowej okoliczności faktycznej, nowego dowodu nie stanowi zaś ocena faktur dokumentujących zakupy towarów handlowych, bowiem były już one przedmiotem badania organu podatkowego. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w B. także zarzut uniemożliwienia zapoznania się z kluczowymi dla sprawy dowodami nie jest wystarczającą przesłanką, przemawiającą za uchyleniem zaskarżonej decyzji, bowiem z akt sprawy nie wynika, by organ podatkowy odmówił pełnomocnikowi strony zapoznanie się z jakimikolwiek dowodami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiono o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego w szczególności art.120, 121, 122, 125 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa poprzez nie przeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania dowodowego w trakcie postępowania, nie wyjaśnienia stanu faktycznego oraz działanie bez podstawy prawnej, - naruszenie przepisów art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez błędne zastosowanie tego przepisu. W uzasadnieniu wskazano, iż pismem z dnia 20 stycznia 2005r. pełnomocnik skarżącej wystąpił do Urzędu Skarbowego w C. o przeprowadzenie dowodów: - w sprawie porównania wartości transakcji kupna towarów według informacji otrzymanych od poszczególnych kontrahentów z fakturami , które zostały według organu otrzymane przez podatniczkę od tych kontrahentów, - w sprawie stosowania prawidłowej marży w sklepie. Niejako w odpowiedzi w dniu [...] 2005r. pełnomocnik otrzymał postanowienie w sprawie wyznaczenia siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W dniu [...] zapoznał się z tym materiałem, nie miał do niego zastrzeżeń nie mniej nie znalazł w nim jakichkolwiek dokumentów które wskazywałyby na prowadzenie postępowania dowodowego w sprawie marży czy też w sprawie dowodów kupna towarów handlowych. Dopiero w dniu [...] 2005r. pełnomocnik otrzymał postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodów. W ocenie skarżącej zestawienie powyższych dat wskazuje, iż pełnomocnik nie mógł zapoznać się z dokumentami , które były podstawą do odmowy przeprowadzenia dowodów co jest naruszeniem art. 123 Ordynacji podatkowej. Brak tych dokumentów w materiale dowodowym uniemożliwa ustosunkowanie się pełnomocnika do uzasadnienia zaskarżonej decyzji i uzasadnia jej uchylenie. Skarżąca powołując się na stanowisko doktryny i orzecznictwo NSA w przedmiocie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wskazuje, iż w sprawie zaistniała "nowa okoliczność faktyczna" albowiem organ nie przeprowadził postępowania dowodowego w sprawie marży. Skarżąca podkreśla, iż do protokołu z kontroli wpisana została marża przybliżona bowiem nie jest możliwe podanie marży tak precyzyjnie żeby na tej podstawie można było wiarygodnie określić kwotę osiąganych przychodów. Ponadto wskazuje, iż przed złożeniem zeznania do protokołu o wysokości marży nie została poinformowana, że wielkość którą poda będzie wykorzystana do obliczenia przychodu i będzie skutkowała wyliczeniem określonej kwoty podatku. W trakcie wykonywania działalności gospodarczej stosuje się różne obniżki cen, występują liczne przypadki zepsucia towarów, kradzieże towarów itp. W ocenie skarżącej kontrolujący nie dostrzegli tego problemu w trackie kontroli i nie została zweryfikowana zeznana marża w wysokości 15 %. Mając powyższe na uwadze skarżąca stwierdza, iż wymienione okoliczności należy uznać za nowe okoliczności faktyczne , które istniały w dniu wydania decyzji , nie były znane organowi wydającemu decyzję oraz są istotne dla sprawy. W kontekście powyższego skarżąca wskazuje także na naruszenie art. 210 § 4 albowiem w decyzji nie ma wzmianki o przeprowadzonym postępowaniu w sprawie marży , organ podatkowy po prostu przyjął bezdyskusyjnie zeznaną przybliżona marżę stosowaną w sklepie. Jednocześnie skarżącą podnosi, iż w trakcie pierwotnego postępowania , jak też w terminie odwołania mogła nie mieć odpowiedniej wiedzy o możliwości powoływania dowodów jak również nie wiedzieć że jej zeznania będą podstawą wydania decyzji. Odnośnie nowych dowodów w sprawie skarżąca wskazuje, iż w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]1999r. faktury nie są wymienione jako dowody , którym organ dał wiarę lub je odrzucił. W ocenie skarżącej można więc twierdzić, iż faktury dokumentujące sprzedaż skarżącej towarów są nowe. Po raz pierwszy sprawa zbadania faktur została podniesiona we wniosku o wznowienie postępowania. Uzasadniając brak złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] 1999r. skarżąca podnosi, iż w tamtym okresie nie miała wiedzy co do powoływania dowodów a ta okoliczność nie może skutkować odmową wznowienia postępowania. Końcowo skarżąca wskazała, iż organ podatkowy w żadnym miejscu decyzji nie wskazał jednoznacznie , że nie stwierdzono istnienia przesłanek a podawał jedynie ogólne informacje , że takich przesłanek nie ma. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazano, iż odmowa przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę wynikała z faktu, iż skarżąca mimo powoływania się na okoliczności określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie przedłożyła żadnych dowodów ani też nie wskazała istnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych. Zatem za nieuzasadniony uznano zarzut braku możliwości zapoznania się pełnomocnika z dokumentami, które były podstawą odmowy przeprowadzenia dowodów, bowiem organ nie orzekał na podstawie żadnych nowych dokumentów uznając już za udowodnione na etapie pierwotnie prowadzonego postępowania okoliczności, których badania domagała się skarżąca. Dyrektor zaznaczył również, że organy nie kwestionowały prawa strony do złożenia wniosku o wznowienie postępowania pomimo braku odwołania od decyzji z dnia [...] 1999r. uznały jedynie że złożony wniosek zawiera zarzuty , które mogły być podniesione w odwołaniu od wymienionej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu zaskarżonej decyzji takiego naruszenia prawa zarzucić nie można. Zauważyć należy, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Postępowanie to nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, tak jak w odniesieniu do decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Organ prowadzący postępowanie wznowione nie może wyjść poza zakres podstawy wznowienia. W rozpoznawanej sprawie skarżąca powołuje się na podstawę wznowienia wymienioną w art.240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem wznawia się postępowanie, jeżeli "wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję". Z powyższej regulacji wynika, że "nowe dowody" lub "nowe okoliczności faktyczne" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, tj. dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne, a więc wpływ na zmianę treści decyzji. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się zatem do ustalenia, czy okoliczności i dowody, na które powołuje się strona skarżąca są nowymi i istotnymi, które w chwili wydania decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1998r. istniały, ale nie były znane organowi podatkowemu. J. Z. twierdzi, iż tymi dowodami są faktury zakupu będące w posiadaniu skarżącej zaś jako nową okoliczność wskazuje konieczność ustalenia faktycznie stosowanej marży podkreślając brak w tym zakresie postępowania w trakcie kontroli prowadzonej w roku 1999. Trafne jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej , iż faktury dokumentujące zakup towarów handlowych nie stanowią nowego dowodu w sprawie albowiem były one przedmiotem badania organu podatkowego. Bezpodstawne jest twierdzenie skarżącej , iż w decyzji z dnia [...] 1999r. nie ma wzmianki o badaniu faktur zakupu. Wskazać należy, iż w uzasadnieniu decyzji Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] 1999r. zawarto szczegółowe wyliczenie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1998r. oraz informację (odnośnie każdego miesiąca) iż podatek naliczony ustalono na podstawie ewidencji zakupów i dowodów stanowiących podstawę zapisów w w/w ewidencji (k-14-20 akt administracyjnych) . Nie pozostawia wątpliwości, że owymi dowodami mogły być jedynie rachunki i faktury dokumentujące zakup towarów. Sąd zauważa, iż takie samo wyliczenie oraz informacja o ustaleniu podatku naliczonego na podstawie dokumentów stanowiących podstawę zapisów w ewidencji zawarta została w protokole kontroli podpisanym przez skarżącą w dniu [...] 1999r. Skarżąca brała czynny udział w postępowaniu kontrolnym miała możliwość zgłoszenia zastrzeżeń do protokołu kontroli i zakwestionowania dokonanych tam wyliczeń jeżeli w jej ocenie organ nie uwzględnił wszystkich dowodów źródłowych. Prawidłowe jest również stanowisko organu podatkowego, że skarżąca nie wskazała nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji a nie znanych organowi. Żądanie swoje strona opiera bowiem jedynie na hipotetycznym założeniu, że ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego może doprowadzić do pojawienia się nowych dowodów i zmiany stanowiska co do wysokości marży. Stanowisko takie skarżąca prezentuje również w skardze i piśmie złożonym na rozprawie, z których to wynika , iż żądanie skarżącej nie dotyczy zmiany stanowiska co do wysokości stosowanej marży lecz przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie faktycznej marży uzyskanej ze sprzedaży z uwzględnieniem sugestii podatniczki dotyczących strat towarów spowodowanych np. kradzieżą, zepsuciem. Podkreślić przy tym należy, iż strona skarżąca nie powołuje się na konkretne okoliczności zaistniałe w prowadzonej działalności jak np. protokoły strat a jedynie ogólnie dywaguje nad wielkością stosowanych marż. Nie znajduje oparcia w materiale dowodowym twierdzenie, iż skarżąca była nieświadoma , że podana przez nią wysokość marży będzie podstawą do wydania decyzji. Kontrola podatkowa prowadzona była od miesiąca stycznia do miesiąca marca 1999r. Strona brała w niej czynny udział, już z protokołu kontroli podpisanego przez stronę w dniu [...] 1999r. wynikało, iż marża w wysokości 15% stanowiła element wyliczenia przychodu a następnie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Decyzja Urzędu Skarbowego wydana zaś została w dniu [...] 1999r. i w tym okresie strona nie kwestionowała wyliczeń zawartych w protokole kontroli. Sąd zauważa, iż w rzeczywistości strona zmierza do podważenia ustaleń dokonanych w decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1998r. Skarżąca uważa, że ponownie powinna być ustalona wysokość osiągniętego przychodu a w konsekwencji ponowne rozliczenie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1998r. (z uwagi na przedawnienie mogłoby to dotyczyć jedynie miesiąca grudnia). W trakcie postępowania o wznowienie byłoby to możliwe tylko w sytuacji zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Organy podatkowe zgodnie z prawem stwierdziły jednak, że powołane przez skarżącą faktury zakupu nie stanowią nowych dowodów albowiem były one znane i analizowane przez organ podatkowy tym samym nie mogłyby wpłynąć na treść decyzji organów podatkowych i skutkować odmiennym rozstrzygnięciem. Podobnie należy odnieść się do okoliczności faktycznych podnoszonych przez skarżącą. W konsekwencji należy stwierdzić, iż bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego błędne zastosowanie albowiem zasadne są ustalenia organów podatkowych iż w sprawie nie wystąpiła przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 123 ustawy Ordynacja podatkowa. Zarzut ten skarżąca postawiła w kontekście wydania postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodów po dniu zapoznania się pełnomocnika z materiałem dowodowym. W ocenie skarżącej naruszyło to jej prawo do czynnego udziału w postępowaniu podatkowym. Wskazać najpierw należy na pewne okoliczności faktyczne otóż postanowienie w sprawie wyznaczenia siedmiodniowego terminu nosi datę [...] 2005r. i doręczone zostało pełnomocnikowi w dniu [...], zaś żądanie w sprawie przeprowadzenia dowodów wpłynęło do urzędu skarbowego w dniu [...] 2005r. Zatem wbrew twierdzeniom skargi postanowienie nie było odpowiedzią na wniosek strony albowiem zostało wydane przed doręczeniem żądania do organu podatkowego. Natomiast analizując istotę zarzutu tj. kwestię możliwości (lub jej braku) zapoznania się pełnomocnika z całością materiału dowodowego podkreślić należy, iż z uzasadnienia postanowienia z dnia 10 lutego 2005r. wynika jasno, iż rozstrzygnięcie to zostało podjęte w oparciu o dowody z którymi pełnomocnik miał możliwość zapoznania się albowiem była to decyzja z dnia [...] 1999r. i protokół kontroli podpisany przez skarżącą w dniu [...] 1999r. Na marginesie już tylko wskazać należy, iż strona skarżąca miała możliwość zapoznania się z całością materiału dowodowego jeszcze na etapie postępowania przed organem drugiej instancji - postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2005r. Nr [...] (k-65 akt administracyjnych) –z której to możliwości strona nie skorzystała. W świetle powyższego Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 120, 121, 125 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 210 §4 ustawy Ordynacja podatkowa dotyczy decyzji z dnia [...] 1999r., która nie podlega kontroli sądowej w niniejszej sprawie. Nie będąc bowiem związany granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o podstępowaniu przed sądami administracyjnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny jest jednakże związany ramami jakie wyznacza przedmiot zaskarżonej decyzji i poza te granice Sąd wyjść nie może. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.