VI SA/Wa 1709/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2006 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, gazową i sportową oddala skargę J. P. dysponował prawem do posiadania broni palnej gazowej, broni sportowej oraz myśliwskiej. W związku z uzyskaną przez Komendanta Wojewódzkiej Policji w [...] informacją o prowadzeniu przez Komendę Powiatową Policji w [...] postępowania przygotowawczego przeciwko J. P. podejrzanemu o popełnienie przestępstwa z art. 18 § 3 K.k. w związku z art. 286 § 1 K.k. i art. 294 § 1 K.k., pismem z dnia [...] listopada 2002r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. W sprawie wydano następnie postanowienie z dnia [...] grudnia 2002r. o zawieszeniu postępowania uzasadniając je niezakończeniem prowadzonego przeciwko J. P. postępowania przez Sądem Rejonowym Wydziałem Karnym w [...]. Postępowanie administracyjne podjęto dnia [...] listopada 2005r. po wyjaśnieniu sprawy i otrzymaniu przez organ wyroku Sądu Rejonowego w [...] w sprawie sygn. akt [...] uznającego J. P. winnym popełnienia zarzuconego mu czynu i skazującego go na karę dwóch lat pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości podanej w orzeczeniu. Nadto, Komendant Policji uzyskał informację z Krajowego Rejestru Karnego o tym, że w stosunku do J. P. w sprawie [...] zapadł wyrok Sądu Rejonowego w [...] uznający go winnym popełnienia czynów z art. 292 § 1 K.k. i art. 85 w związku z art. 86 § 1 i art. 71 K.k. i skazującym J. P. na karę pozbawienia wolności w zawieszeniu na 4 lata oraz karę grzywny. Jak wynikało z informacji KRK wyrok uprawomocnił się dnia [...] lipca 2004r. i [...] listopada 2004r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. Komendant Policji, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji ( Dz. U. z 2004r. Nr 52, poz. 525 ze zm. ) cofnął J. P. pozwolenie na broń palną myśliwską, powołując jako uzasadnienie wydany przeciwko J. P. wyrok Sądu Rejonowego w [...], który pozwala uznać, iż zainteresowany należy do osób , co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W dniu [...] stycznia 2006r. Komendant Policji wszczął postępowanie w przedmiocie cofnięcia J. P. pozostałych, posiadanych przez niego pozwoleń na broń - pozwolenia na broń sportową i gazową. W wyniku złożenia przez J. P. odwołania od wydanej decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń sportową, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2006r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W decyzji organ zwrócił uwagę, że informacja z KRK dotyczy zupełnie innego przestępstwa – dwukrotnego czynu z art. 292 § 1 K.k., za które wyrokiem sądu J. P. skazany został na inną karę, niż opisana w zaskarżonej decyzji. Powyższe, zdaniem organu, świadczyło o pobieżnym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego bez ustalenia całości stanu faktycznego w sprawie. Potwierdzeniem takiej oceny jest wszczęcie odrębnego postępowania zmierzającego do cofnięcia stronie jeszcze dwóch pozwoleń na broń – palną sportową i gazową, w sytuacji gdy z niezrozumiałych powodów postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń wszczęte w 2002r. zawieszono tylko w odniesieniu do broni myśliwskiej, nie rozstrzygając w zakresie broni gazowej i sportowej. J. P., skarżący w rozpatrywanej sprawie, w złożonych organowi wyjaśnieniach stwierdził, iż organ potraktował go niezwykle rygorystycznie, gdy tymczasem skarżący popełnił tylko nieumyślny błąd, a kara została orzeczona przez sąd jako kara w zawieszeniu. Skarżący jest myśliwym od 27 lat i jest do broni przywiązany. Posiada poza tym gospodarstwo rybackie, w ramach którego prowadzi hodowlę karpia i w którym niezbędne jest przeciwdziałanie szkodnikom. Broń jest do tego celu niezbędna. Decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. Komendant Policji, na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy o broni i amunicji ( u.b.i a. ) cofnął J. P. pozwolenie na broń palną sportową, myśliwską i gazową. Organ wskazał jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia wydany przez Sąd Rejonowy w [...] wyrok z dnia [...] lipca 2004r. mocą którego skarżący został uznany winnym zarzucanych mu z art. 292 § 1 K.k. czynów i skazany na karę grzywny i karę łączną pozbawienia wolności w zawieszeniu. Oceniając materiał dowodowy, organ uznał, iż skarżący należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i a. co nakazuje organowi cofnąć posiadane przez skarżącego pozwolenia na broń. J. P. w odwołaniu od decyzji powołał się na wyrok Sądu Okręgowego w [...], podnosząc że wyrok wydany przez Sąd w [...], na który powołał się organ, nie jest prawomocny. Poza tym, wyrok wydany w zawieszeniu nie czyni z niego przestępcy. Nie rozumie dlaczego w stosunku do niego istnieje obawa, że użyje broni w sposób sprzeczny z interesem porządku i bezpieczeństwa publicznego. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r., Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, czyli do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Podstawą zaliczenia skarżącego do grona osób, o których stanowi cyt. przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i a. był fakt dwukrotnego dopuszczenia się przez niego popełnienia przestępstw przeciwko mieniu. Potwierdza to prawomocny wyrok od dnia [...] listopada 2004r. Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2004r. uznający go winnym dwukrotnego popełnienia czynu z art. 292 § 1 K.k. i skazujący skarżącego na karę łączną 1 roku 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 4 lata oraz na karę grzywny. Powyższą informację organ uzyskał z Krajowego Rejestru Karnego, a także bezpośrednio w Sądzie Rejonowym w [...], zatem informacje przekazane przez skarżącego w odwołaniu, iż wyrok jaki zapadł nie jest prawomocny oraz iż skarżący nie ma żadnej kary w zawieszeniu są nieprawdziwe. Stan rzeczy nie budzi żadnych wątpliwości – J. P. naruszył porządek prawny i z tego powodu – w ocenie organu Policji – nie daje rękojmi przestrzegania innych przepisów prawa, w tym dotyczących posiadania i używania broni. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, nie stawiając organowi zarzutów naruszenia prawa, stwierdził iż wyrok karny nie czyni z niego przestępcy, a Komendant Policji ukarał go surowiej, niż to uczynił sąd. Podniósł, iż jako posiadacz 200ha gospodarstwa rybackiego musi mieć prawo dysponowania bronią dla zwalczania szkodników – jest to niezbędne dla prowadzenia prawidłowej gospodarki rolnej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazywał, że w jego ocenie okoliczność oraz rodzaj popełnionego przestępstwa umyślnego przeciwko mieniu potwierdzone prawomocnym, skazującym wyrokiem sądu karnego w pełni uzasadniają zaliczenie Pana J. P. do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji, tj, wzbudzających obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), cytowanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga J. P., w przedstawionym stanie faktycznym nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...] nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stosownie do treści wskazanych przepisów organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 cytowanej ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie na jego podstawie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku stwierdzenia, że dana osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ww. ustawy. W niniejszej sprawie organ prawidłowo zaliczył skarżącego do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Kwestię tę przesądziła treść przepisu art. 15 ust. 2 pkt 6 cyt. ustawy stanowiącego, że takimi osobami są w szczególności osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Prawomocnym wyrokiem za takie właśnie przestępstwo tj. za przestępstwo przeciwko mieniu, określone w art. 292 § 1K.k. skazany został skarżący (wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2004 r., Sygn. akt [...]). W niniejszej sprawie w sytuacji, gdy organ Policji otrzymał informację z Krajowego Rejestru Karnego o fakcie skazania nie tylko miał prawo, ale wręcz obowiązek cofnięcia skarżącemu wydanych pozwoleń na broń - zarówno palną sportową, jak też na broń myśliwską i gazową. Podkreślić należy, iż decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, ale decyzją o charakterze związanym, co oznacza że organ administracji publicznej przy zaistnieniu sytuacji przewidzianej przepisami prawa zobligowany jest wydać decyzję określonej treści, nie kierując się przy tym zasadami współżycia społecznego. Jak podniesiono w orzecznictwie, nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary (vide; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01). Podkreślić należy, iż na działanie organu nie mogą mieć również wpływu okoliczności, na które powołał się skarżący zarówno w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak i skierowanej do Sądu skardze. Zatem należało przyjąć, iż w rozpatrywanej sprawie organ nie mógł orzec inaczej, niż to uczynił. Zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z ze zm.). Wyrok jaki zapadł w sprawie karnej w stosunku do skarżącego za przestępstwo przeciwko mieniu dał organowi pełną podstawę do oceny, że skarżący jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W świetle powyższych wywodów, twierdzenia skarżącego dotyczące "surowszego", niż to uczynił sąd w wyroku skazującym, ukarania go poprzez odebranie mu prawa do posiadania broni i uniemożliwienia w ten sposób prowadzenia prawidłowej gospodarki rolnej nie mogą znaleźć uznania Sądu i prowadzić do uwzględnienia skargi. Trzeba w tym miejscu stwierdzić, iż od osób uprawnionych do posiadania broni należy oczekiwać nieposzlakowanej opinii i nieskazitelnej postawy przejawiającej się poszanowaniem prawa. Tylko takie postępowanie daje gwarancję, iż osoba posiadająca tak szczególne prawo jakim jest pozwolenie na broń, będzie przestrzegała także zasad jej bezpiecznego posiadania i używania co oznacza, iż nie użyje broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu gwarancję tę niweczy, a dobra opinia w miejscu zamieszkania, w środowisku łowieckim, jak też działalność skarżącego w związku z prowadzonym gospodarstwem rybnym nie mogą stanowić argumentów mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy - zwłaszcza w kontekście skazującego wyroku sądowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.