VI SA/Wa 1597/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia NSA Stanisław Gronowski Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2006 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. Nr [...] skarżący L. K. otrzymał pozwolenie na broń palną myśliwską w celu łowieckim. W dniu [...] października 2005 r. organ Policji uzyskał informację o popełnieniu przez skarżącego przestępstwa komunikacyjnego opisanego w art. 178 a § 1 k.k – prowadzenie pojazdu mechanicznego będąc w stanie nietrzeźwości (2,33 promila alkoholu). W związku z tym, w dniu [...] listopada 2005 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej wobec skarżącego. Za powyższe przestępstwo L. K. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] lutego 2006 r. (sygn. akt [...]) na karę 1 roku pozbawienia wolności, karę grzywny i zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary warunkowo zawieszono skarżącemu na okres 2 lat próby. Mając na uwadze powyższe, Komendant Wojewódzki Policji [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji cofnął L. K. pozwolenie na broń palną myśliwską w celu łowieckim w ilości dwóch sztuk broni. Organ podniósł, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, a więc co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ wskazał, iż popełnione przestępstwo oraz jego kategoria nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości co do podjętej wobec strony decyzji. Stworzenie zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku w komunikacji poprzez prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu całkowicie zdyskredytowało skarżącego z grona osób mogących dysponować bronią palną. Swoim nagannym zachowaniem podkreślił, że poszanowanie prawa jest mu obce. Ponadto organ podniósł, iż posiadanie pozwolenia na broń jest szczególnym przywilejem. W związku z tym osoby uprawnione do dysponowania nią są szczególnie zobowiązane do przestrzegania prawa. Broń może się znajdować jedynie w rękach osób, których postępowanie pozwala domniemywać, że nie użyją jej niezgodnie z prawem albo jej przeznaczeniem. Skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko komunikacji stwarza uzasadnioną obawę, że strona może tych norm nie przestrzegać. Nawet, jeżeli prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości, zostało umiejscowione w dziale przestępstw przeciwko komunikacji, to jednak sprawca swoim zachowaniem bezsprzecznie stworzył zagrożenie dla zdrowia i życia własnego jak i innych uczestników ruchu drogowego. Tym samym skarżący wzbudził uzasadnione obawy, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, zwłaszcza, że nie daje tym samym gwarancji zachowania trzeźwości dysponując bronią palną. Organ wskazał również, iż należy jednocześnie zwrócić uwagę, że przywołany art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazuje, że katalog przestępstw, których popełnienie daje podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń, nie ogranicza się wyłącznie do tych, które ukierunkowane są na życie, zdrowie lub mienie. Ma on charakter otwarty, co oznacza, że uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego może odnosić się do innych przestępstw. W decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. organ Policji ponadto wskazał, że po zapoznaniu się z materiałem w sprawie uznał, iż pozytywne opinie jak i deklaracja o przestrzeganiu prawa i porządku publicznego nie mogły wpłynąć na zmianę stanowiska, przede wszystkim dlatego, ze zapis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 nie przewiduje innego rozstrzygnięcia. Organ stanął na stanowisku, że jeżeli skarżący zdecydował się w stanie nietrzeźwości usiąść za kierownicą pojazdu, to trudno uznać go za osobę skrupulatnie stosującą przepisy prawa i stojącą na straży prawa i etyki. W ocenie organu skarżący stał się osobą niewiarygodną, nie przestrzegającą norm prawnych. Osoba dysponująca bronią palną pozostaje w oczywistej sprzeczności z naruszeniem przepisów nakazujących zachowanie trzeźwości. Kierowanie pojazdem mechanicznym bezwzględnie wymaga trzeźwości. Korzystanie z broni również wymaga daleko posuniętej ostrożności opartej na powstrzymywaniu się od naruszania prawa pod wpływem alkoholu. W swoim zachowaniu skarżący zaprzeczył wszystkim wymogom stawianym osobom korzystającym z tak wyjątkowego przywileju jakim jest dysponowanie bronią palną. Organ podkreślił, że wobec osób naruszających porządek prawny czynami takiego rodzaju, za jaki został skazany L. K. organ Policji stosuje restrykcyjną praktykę cofania pozwoleń na broń. Stanowisko takie wynika z konieczności ochrony interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego, dla których dóbr potencjalnym zagrożeniem mogą być osoby posiadające pozwolenie na broń nie przestrzegające porządku prawnego. Pismem z dnia [...] maja 2006 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. podnosząc, że w związku z kierowaniem przez niego pojazdem w stanie nietrzeźwości zostało zatrzymane mu prawo jazdy do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Powyższy czyn został należycie osądzony przez Sąd Rejonowy w O., a wina skarżącego w tej kwestii nie budziła zastrzeżeń. Czynu jakiego się dopuścił nigdy nie kwestionował i nadal uważa za wysoce naganny i zapewnił, że zdarzył mu się ten jeden jedyny raz. Ponadto skarżący wskazał, że w chwili kierowania pojazdem nie posiadał broni palnej ani amunicji do tej broni. Nigdy też nie posługiwał się ani nie przenosił broni palnej będąc po spożyciu alkoholu. Skarżący ponadto podniósł, iż nigdy od chwili posiadania broni palnej myśliwskiej nie dał podstaw do przypuszczeń, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wskazał że nie było skarg na jego osobę czy zachowanie ze strony sąsiadów, współmieszkańców, osób postronnych, czy też ze strony rodziny. Skarżący oświadczył, że posiadana przez niego broń myśliwska nigdy nie była zagrożeniem dla innych osób. Przytoczył w tym miejscu wydane w tej sprawie przez różne podmioty pozytywne opinie potwierdzające, że skarżący nie jest osobą uzależnioną i nadużywającą napoi alkoholowych. Oświadczył także, iż odebranie mu prawa do posiadania broni jest jak karanie go dwukrotnie za jeden czyn nie mający związku z posiadaniem broni palnej myśliwskiej. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] opierając się na takiej samej podstawie prawnej jak organ I instancji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 r. W decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r., organ przytaczając argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji, wskazał ponadto, że z dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie wynika, iż organy Policji cofają pozwolenie na broń, jeżeli istnieją uzasadnione obawy użycia przez stronę broni w sposób określony w tym przepisie. Jego dalsza część jest jedynie wytyczną interpretacyjną, wskazującą organom w jakich sytuacjach w szczególności obawa ta zachodzi, a katalog wskazanych w nim przestępstw, za które posiadacz broni został skazany lub pod zarzutem popełnienia których stoi, nie jest zamknięty. Dlatego też organy Policji rozstrzygając w sprawach pozwoleń na broń mają nie tylko prawo, ale także obowiązek uwzględniania innego rodzaju przestępstw, za które posiadacz pozwolenia został skazany lub stoi pod zarzutem ich popełnienia. Komendant Główny Policji wskazał, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co w związku z treścią wyroku sądowego nie mogło skutkować innym, niż zapadło rozstrzygnięciem. W zakresie bowiem ustalania przesłanek faktycznych i prawnych cofnięcia prawa do posiadania broni, prawomocny wyrok sądu, potwierdzający fakt popełnienia przestępstwa (a z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w rozpatrywanej sprawie) wiąże organy Policji w postępowaniu administracyjnym. Organ wskazał, iż skarżący popełniając przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. utracił jako posiadacz tak szczególnego prawa jakim jest pozwolenie na broń, wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organy Policji prowadzą bowiem rygorystyczną politykę w zakresie zachowania pozwoleń na broń osobom, które dopuszczają się naruszeń ładu prawnego. Stoją na stanowisku, iż osobom posiadającym pozwolenie na broń, które popełniają przestępstwo tego rodzaju, jak skarżący, prawo to winno być cofnięte na podstawie dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 powyższej ustawy. Organ podniósł, że jest to zgodne z wolą ustawodawcy, gdyż przepisy te mają charakter obligatoryjny, a zatem nie przewidziano innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się do argumentów odwołania z dnia [...] maja 2006 r. Komendant Główny Policji wskazał, iż pozytywne opinie pracodawcy, z koła łowieckiego oraz miejsca zamieszkania nie mogą mieć wpływu na zmianę stanowiska organu ze względu na rodzaj i okoliczności popełnionego przestępstwa. Opinie te bowiem nie eliminują faktu popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k., jak również okoliczności, że prawomocny wyrok sądu w tej sprawie znajduje się w obrocie prawnym, a termin do zatarcia skazania nie minął. Organ stwierdził również, że nie mają znaczenia argumenty, że strona nigdy nie nosiła broni będąc po spożyciu alkoholu, czy też w czasie popełniania wymienionego przestępstwa. Ponadto cofnięcie pozwolenia na broń nie jest karą ani w rozumieniu przepisów prawa karnego ani przepisów ustawy o broni i amunicji. Jest natomiast administracyjnoprawnym skutkiem naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń ładu prawnego, którego efektem jest popełnienie przestępstwa, prawomocnie osądzonego przez sąd karny. W rozpatrywanej sprawie Komendant Główny Policji uznał, że ze względu na rodzaj i okoliczności popełnionego przestępstwa interes strony w posiadaniu prawa do dysponowania bronią bezwzględnie winien ustąpić na rzecz interesu społecznego, którego racją jest m. in. ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skarżący swoim postępowaniem zniweczył bowiem rękojmię, że nie użyje broni przeciwko tym dobrom. L. K. zwany dalej skarżącym pismem z dnia [...] czerwca 2006 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu administracji skargę na ww. ostateczną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r., w której podniósł, że sporządzone przez Policję w tej sprawie wywiady, opinie pracodawcy, opinia zarządu koła łowieckiego nie dały podstaw aby organ mógł w oparciu o zgromadzony materiał cofnąć mu prawo do posiadania broni palnej do celów myśliwskich. Skarżący wskazał, że w chwili popełnienia przestępstwa nie posiadał broni palnej ani amunicji do tej broni. Ponadto zarzucił zaskarżonej decyzji, iż łączenie faktu posiadania broni palnej myśliwskiej z kierowaniem pojazdu pod wpływem alkoholu i podejrzewanie go, że posiadaną broń może użyć niezgodnie z prawem jest niczym nie popartym podejrzeniem. Strona skarżąca podniosła, że odebranie mu prawa do posiadania broni jest jak karanie go dwukrotnie za czyn nie mający związku z posiadaniem broni palnej. W dniu [...] sierpnia 2006 r. wpłynęła do Sądu odpowiedź organu na skargę. W niniejszej odpowiedzi Komendant Główny Policji podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi z dnia [...] czerwca 2006 r. Ponadto organ wskazał, że skarżący dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji spowodował potencjalne zagrożenie życia i zdrowia innych ludzi. Treść art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie wskazuje, że organy Policji cofają pozwolenie na broń palną każdego rodzaju, jeżeli istnieje uzasadniona obawa użycia przez osobę broni w sposób określony w tym drugim przepisie. Pozostała część art. 15 ust. 1 pkt 6 jest jedynie wytyczną interpretacyjną, wskazującą organowi w jakich sytuacjach w szczególności obawa ta zachodzi, a katalog wskazanych w nim przestępstw za które posiadacz broni został skazany lub pod zarzutem popełnienia których stoi nie jest zamknięty. Dlatego organ rozstrzygając w sprawach posiadania pozwolenia na broń ma nie tylko prawo, ale także obowiązek uwzględniania w kontekście dyspozycji ww. przepisu innego rodzaju przestępstw (nie tylko przeciwko zdrowiu lub mieniu) za które posiadacz pozwolenia został skazany lub stoi pod zarzutem ich popełnienia. Komendant Główny Policji stwierdził, iż okoliczność popełnienia czynu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości świadczy o nieodpowiedzialności strony, gdyż godziła się ona na to, że zagraża zdrowiu i życiu innych ludzi. Ukarany za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. nie daje zatem gwarancji, że w takim stanie nie użyje także posiadanej broni, a zatem nie stworzy zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wynikająca z powyższego skazania utrata wiarygodności przez stronę jako posiadacza szczególnego, reglamentowanego prawa, który popełnił czyn zabroniony w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wiąże organy Policji w postępowaniu administracyjnym, które jest w takim przypadku wszczynane a urzędu i zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy właściwy organ obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń palną. Mając powyższe na uwadze, organ podniósł, że podjęte na mocy upoważnienia ustawowego rozstrzygnięcie (cofnięcie pozwolenia na broń) nie jest karaniem skarżącego za popełnienie przez niego przestępstwa, a więc wkraczaniem w kompetencje sądu powszechnego, lecz administracyjnoprawną konsekwencją jego zachowania, wynikającą z obligatoryjnego charakteru art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W związku z tym pozostałe zarzuty i argumenty takie jak dobre opinie o skarżącym różnych środowisk nie stanowią podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim w ilości dwóch sztuk broni. Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie regulują przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 1999 r., Nr 53, poz. 549 z póź. zm.). Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W ocenie Sądu organ wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował powyższe przepisy, gdyż z akt sprawy wynika, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. za przestępstwo określone w art. 178 a § 1 k.k. – prowadzenie pojazdu mechanicznego będąc w stanie nietrzeźwości, a więc wypełnił dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Należy podkreślić, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. W związku z tym istnieje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń poprzez wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie takich pozwoleń w sytuacjach, gdy powyższy interes jest zagrożony. Sformułowanie art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, które brzmi "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono, że istnieje obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia jakiejkolwiek z przesłanek przewidzianych w art. 15 ust. 1 pkt 1-6 ustawy o której mowa powyżej. W przedmiotowej sprawie w odniesieniu do skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 wspomnianego przepisu. Zatem w świetle cytowanych artykułów, uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przez skarżącego posiadającego pozwolenie na broń wynikała z faktu uprzedniego skazania go prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo określone w art. 178 a § 1 k.k. Fakt skazania skarżącego wyrokiem karnym w przedmiotowej sprawie jest bowiem bezsporny. Organ zatem trafnie przyjął, że skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanego przestępstwa należy do katalogu osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sąd podzielił stanowisko Komendanta Głównego Policji, iż w takiej sytuacji skarżący nie daje gwarancji, że nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopuścił się on bowiem czynu za który został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu, godzącego bezpośrednio w ochronę porządku publicznego. Należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przepis ten jedynie przykładowo wymienia prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że z literalnego brzmienia ww. przepisu wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż nie chodzi tylko o sytuację, gdy doszło do skazania za przestępstwo określone w tym artykule, ale o każdą inną sytuację wskazującą na to, że istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż został skazany za przestępstwo inne niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k., które również nie wiązało się z użyciem posiadanej przez niego broni nie wyłącza w świetle powołanego przepisu możliwości cofnięcia pozwolenia na broń na powyższej podstawie, bo nie stanowi o braku przesłanek, o których mowa w przywołanym art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z tego też względu ta okoliczność podnoszona przez skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć tu również trzeba, że czyn objęty art. 178 a § 1 k.k. jest usytuowany wprawdzie w rozdziale XXI k.k. zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji" to jednak przedmiotem ochrony tego przepisu jest życie i zdrowie człowieka. Zachowanie tego typu jak prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości często wywołuje skutki w postaci wypadków następstwem których jest śmierć i kalectwo ludzi. Niewątpliwie broń jest towarem szczególnie reglamentowanym, a dostęp do jego posiadania jest ograniczony przepisami ustawy o broni i amunicji. Wiąże się to z tym, że broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie istnieje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że "nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. III SA 1173/01). Zatem skoro skarżący wykazał lekceważący stosunek do prawa i prowadził samochód w stanie nietrzeźwości, istnieje uzasadniona obawa, iż może tak samo traktować przepisy ustawy o broni i amunicji co może skutkować użyciem broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Od osób posiadających uprawnienie do posiadania broni należy oczekiwać poszanowania prawa i nieposzlakowanej opinii. Fakt naruszenia przez skarżącego porządku prawnego, skutkujący prawomocnym orzeczeniem sądu karnego uzasadnia ocenę, iż nie powinien on posiadać pozwolenia na broń. W związku z tym organ był zobligowany do wydania decyzji cofającej zezwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W związku z powyższym organ prawidłowo uznał, iż niezależnie od pozytywnych opinii jakie otrzymał skarżący od koła łowieckiego, pracodawcy, sąsiadów czy też dzielnicowego, powierzenie skarżącemu broni stwarza zagrożenie, że użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W związku z tym w ocenie sądu również pozostałe zarzuty podniesione przez stronę skarżącą takie jak brak skarg ze strony sąsiadów, współmieszkańców, osób postronnych jak i członków rodziny, nie zasługują na uwzględnienie. Ponadto Sąd uznał także za nietrafny zarzut skarżącego, iż cofnięcie pozwolenia na broń jest dwukrotnym ukaraniem skarżącego za czyn osądzony przez sąd karny prawomocnym wyrokiem. Sąd podzielił w tej kwestii stanowisko organu, że cofnięcie pozwolenia na broń nie jest karaniem skarżącego za popełnienie przez niego przestępstwa lecz administracyjnoprawną konsekwencją jego zachowania, wynikającą z obligatoryjnego charakteru art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji jak również pozostaje w zgodzie z podstawowym celem ustawy nałożonym przez ustawodawcę, którym jest bezpieczeństwo i porządek publiczny. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.