III SA/Wa 2425/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Sylwester Golec, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2006 r. sprawy ze skargi W.W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, Fundusz Pracy 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości. Skarżąca - W. W. złożyła wniosek z 24 marca 2005 r. o umorzenie składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych i Fundusz Pracy za okres od maja 1993 r. do września 1998 r. Podniosła, że postępowanie restrukturyzacyjne dotyczące zaległości wobec Zakładu zakończyło się niepowodzeniem, ponieważ nie była w stanie uiścić opłaty restrukturyzacyjnej W odpowiedzi zaś na wniosek o umorzenie należności z 8 kwietnia 2003 r. Zakład poinformował ją, że w trakcie restrukturyzacji nie może być podjęta żadna decyzja. Opisując swoją sytuację materialną i rodzinną Skarżąca wyjaśniła, że wznowiła działalność gospodarczą w czerwcu 2003 r. i nadal ją prowadzi. Z działalności tej utrzymuje czteroosobową rodzinę (siebie, niepracującego męża i dwoje uczących się dzieci), jednakże nie jest ona na tyle dochodowa, aby pokryć tak duże zaległości. Działalność prowadzona jest w wynajętym lokalu, co powoduje, że Skarżąca z trudem reguluje bieżące należności. Skarżąca wyjaśniła, że korzysta z dofinansowania do czynszu mieszkaniowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. do Zakład Ubezpieczeń Społecznych (określany dalej jako "Zakład") odmówił Skarżącej umorzenia należności za okresy od maja 1993 r. do marca 1994 r. oraz od grudnia 1994 r. do września 1998 r. z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne w łącznej kwocie 40.539,58 zł oraz na Fundusz Pracy w łącznej kwocie 3.041,08 zł. Kwoty te obejmują odsetki za zwłokę. Przytoczył treść art. 28 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.); dalej: "u.s.u.s.", określających warunki umorzenia należności z uwagi na ich całkowitą nieściągalność, a także art. 28 ust. 3a u.s.u.s., przewidującego możliwość umorzenia należności pomimo braku całkowitej ich nieściągalności przy spełnieniu przesłanek określonych § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. Nr 141, poz. 1365), dalej: "rozporządzenie o umarzaniu składek". Organ podniósł, iż pomimo, że działalność gospodarcza ([...]) Skarżącej przynosi stratę, to opłaca ona na bieżąco składki ubezpieczeniowe oraz korzysta z zasiłków chorobowych. Ponadto od 15 listopada 2004 r. zatrudnia pracownika. Skarżąca otrzymuje także dodatek mieszkaniowy w kwocie 111 zł. Prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, w trakcie którego [...] kwietnia 2005 r. wyegzekwowano 184 zł. W ocenie Zakładu powyższe okoliczności nie pozwalają uznać, że wystąpiła całkowita nieściągalność należności. Nie występuje również ważny interes Skarżącej, który uzasadniałby ich umorzenie. Skarżąca prowadzi dwie placówki handlowe i zatrudnia pracownika, nie można więc uznać, że spłata zadłużenia z tytułu składek naruszałby podstawę egzystencji jej i rodziny. Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy argumentując, że w trakcie postępowania stwierdzono, iż nie posiada ani majątku ruchomego ani nieruchomego. Potwierdzono także, że z niedochodowej działalności utrzymuje czteroosobową rodzinę oraz to, że otrzymuje dodatek mieszkaniowy. Skarżąca podniosła, że posiada bieżące zaległości czynszowe, które udokumentowała. Płacenie składek odbywa się kosztem wielu innych zobowiązań, m.in. płatności za towar. Odnosząc się do wyegzekwowanej kwoty 184 zł, Skarżąca wyjaśniła, że kwotę tę potrącono ze zwrotu wydatku na kasę fiskalną, na zakup której zaciągnęła kredyt. W ocenie Skarżącej Zakład źle interpretuje art. 28 ust. 2 i ust. 3 u.s.u.s., ponieważ nie bierze pod uwagę faktu, że przy dużym bezrobociu stworzyła dla siebie miejsce pracy. Jej zdaniem spełnia ona wszelkie przesłanki określone w art. 28 ust. 3a u.s.u.s., a mianowicie: opłacanie składek pozbawia jej rodzinę niezbędnych środków do godnego życia; od roku kontynuuje leczenie w poradni neurologicznej i ginekologicznej, co świadczy o jej poważnych problemach zdrowotnych; od 1 grudnia 2005 r. zlikwidowała miejsce pracy z powodu niewypłacalności firmy. Decyzją z [...] kwietnia 2006 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: "Prezes Zakładu") utrzymał w mocy decyzję Zakładu z [...] listopada 2005 r. odmawiającą umorzenia należności z tytułu składek w kwocie 40.539,58 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że podstawą do umorzenia zaległości jest obiektywnie istniejący stan nieściągalności, którego granice wyznacza przepis art. 28 ust. 3 u.s.u.s., a przy braku stanu nieściągalności - określona sytuacja majątkowa i rodzinna, powodująca brak zdolności płatnika do spłaty należności składkowych. Z przepisów rozporządzenia o umarzaniu składek wynika, że brak ten musi wynikać z określonych sytuacji wyjątkowych, takich jak nagłe zdarzenie losowe, choroba pozbawiająca dłużnika możliwości uzyskiwania dochodu, czy sytuację, gdy spłata zadłużenia naruszałaby podstawy egzystencji zobowiązanego i jego rodziny. Prezes Zakładu podkreślił, że w świetle ww. decyzja w sprawie umorzenia należności jest tzw. decyzją uznaniową. Oznacza to, że nawet w sytuacji spełnienia przesłanek umorzenia Zakład nie jest zobowiązany do wydania pozytywnej decyzji. Zasadą jest bowiem opłacanie należnych składek |ubezpieczeniowych. Odnosząc się do sytuacji majątkowej Skarżącej Prezes Zakładu stwierdził, że utrzymuje się ona z prowadzonej działalności gospodarczej, z której dochód w 2005 r. wyniósł 1.030,99 zł. Od [...] czerwca 2004 r. Urząd Skarbowy w B. prowadzi wobec Skarżącej egzekucję administracyjną ([...] kwietnia 2005 r. wyegzekwowano kwotę 184 zł). Prezes Zakładu wskazał również, że Skarżąca płaci bieżące składki ubezpieczeniowe, których miesięczna wysokość wynosi około 700 zł, przy czym innych długów nie posiada. Ponadto korzysta z dofinansowania do mieszkania. Na utrzymaniu ma dwoje uczących się dzieci. W konsekwencji Prezes Zakładu uznał, iż w przypadku Skarżącej nie wystąpił stan całkowitej nieściągalność zadłużenia, o którym mowa w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., a Skarżąca nie wykazała, że znajduje się w wyjątkowej sytuacji majątkowej i rodzinnej, która uniemożliwiałaby spłatę zadłużenia ze względu na zbyt ciężkie skutki dla niej lub jej rodziny. W tym względzie organ drugiej instancji stwierdził, że Skarżąca w 2005 r. zapłaciła kwotę 3.846,29 zł składek na ubezpieczenie społeczne oraz kwotę 2.200,98 zł składek zdrowotnych. Opłacone składki znacznie przekraczają uzyskany dochód. Nie zgodził się zatem ze Skarżącą, że opłacenie składek pozbawiłoby rodzinę niezbędnych środków do życia, gdyż płaci ona składki. Nie płaci tylko składek zaległych za okres do września 1998 r. Stwierdzenie, że Skarżąca płaci składki kosztem innych zobowiązań nie ma ani oparcia w materiale dowodowym (z protokołu z dnia [...] stycznia 2006 r. wynika, że nie ma ona żadnego zadłużenia) ani znaczenia prawnego, ponieważ składki korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed wierzytelnościami niepublicznymi. Skarżąca nie przedstawiła również żadnych dowodów na ponoszone kosztów leczenia. Na decyzję tę Skarżąca złożyła skargę. Podkreśliła, że w toku postępowania wyjawiła całą swoja sytuację finansową, przedkładając żądane przez organy dokumenty i podważając ich interpretacje. Zarzuciła, iż składane przez nią odwołania nie są właściwie rozpatrywane. Skarżąca opisała warunki prowadzenia działalności. Wyjaśniła, że powodem małych obrotów jest znikomy asortyment sprzedawanych towarów, na którego poszerzenie brak jej środków. Zaległości wobec Zakładu uniemożliwiają jej uzyskanie kredytu bankowego. Posiadany towar kredytowany jest przez hurtownie. Skarżąca podtrzymała twierdzenie, że spłacenie zaległości wobec Zakładu pozbawiłoby jej rodzinę środków do życia. Powtórzyła przy tym argumentację przedstawianą w toku postępowania administracyjnego. Dodatkowo wskazała, że jej dziecko korzysta ze stypendium socjalnego. Podkreśliła, że nie posiada żadnego majątku ruchomego i nieruchomości, co potwierdzone zostało przy wyjawieniu majątku przed sądem. Skarżąca powołała się na art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz § 3 rozporządzenia o umarzaniu składek. Zdaniem Skarżącej spełnia ona wszystkie warunki do umorzenia należności, ponieważ występują okoliczności wyjątkowe, tj. spłata zaległości na pewno pociągnie za sobą ciężkie skutki, które doprowadzą do likwidacji działalności gospodarczej przynoszącej środki finansowe na utrzymanie rodziny. Skarżąca załączyła wezwanie do zapłaty wystawione przez B. Spółdzielnię Mieszkaniową, decyzję o przyznaniu stypendium szkolnego dla ucznia w roku szkolnym 2005/2006 i decyzję o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu wniósł o oddalenie skargi, Ponowił argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek podejmując rozstrzygnięcie Sąd uwzględnił okoliczności, które nie zostały w niej podniesione. Możliwość taką stwarza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Sąd stwierdził, iż decyzja Prezesa Zakładu wydana została z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 123 u.s.u.s. w sprawach uregulowanych tą ustawą, a do takich należy umarzanie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), chyba że ustawa stanowi inaczej. Analogiczne unormowanie zawiera także art. 180 § 1 tegoż Kodeksu stanowiący, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy Kodeksu, chyba że przepisy dotyczące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach. Stosownie zaś do art. 83 ust. 4 u.s.u.s. od decyzji Zakładu w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne stronie przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Nie budzi zatem wątpliwości, iż w sprawach umarzania należności decyzje wydawane są przez dwa różne organy, tj. w pierwszej instancji - Zakład, a następnie przez Prezesa Zakładu. Złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w tym przypadku (odmiennie niż przy decyzjach podejmowanych przez np. ministra) ma ten skutek, że sprawa podlega rozpatrzeniu przez inny organ. W sprawie niniejszej decyzję organu pierwszej instancji podpisał z upoważnienia Prezesa Zakładu zastępca dyrektora Oddziału Zakładu K.S.. Organem pierwszej instancji był jednakże Zakład. Zgodnie zaś z art. art. 73 ust. 1 u.s.u.s. Prezes Zakładu kieruje Zakładem i reprezentuje go na zewnątrz. Ta sama osoba - pracownik organu pierwszej instancji, podpisała również decyzję wydaną po rozpatrzeniu sprawy przez inny organ (Prezesa Zakładu) ponownie rozpatrujący sprawę w postępowaniu, do którego stosuje się przepisy o postępowaniu odwoławczym. W rezultacie ta sama osoba podpisała obie wydane w niniejszej sprawie decyzje, pochodzące od różnych organów. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że podpisując decyzję Prezesa Zakładu, K. S. był już osobą pełniącą obowiązki Dyrektora Oddziału Zakładu. Przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. W świetle tego przepisu K. S. nie mógł zatem podpisać decyzji w imieniu Prezesa Zakładu, działającego jako organ ponownie rozpatrujący sprawę. Wydanie decyzji ostatecznej, z upoważnienia organu, przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 k.p.a., stanowi przesłankę wznowienia postępowania przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Zdaniem Sądu przesłanka ta wystąpiła w niniejszej sprawie. Kolejną okolicznością nie podnoszoną przez Skarżącą, a skutkującą uchyleniem zaskarżonej decyzji było niewyjaśnienie przez organy rentowe, czy należności objęte ich decyzjami nie wygasły wcześniej na skutek przedawnienia. W niniejszej sprawie odmówiono bowiem umorzenia należności za poszczególne miesiące z lat 1993 - 1998. W okresie, kiedy to upłynął termin płatności tych należności, obowiązywał pięcioletni termin przedawnienia należności z tytułu składek. Dopiero z dniem 1 stycznia 2003 r., ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 241, poz. 2074 z późn. zm.), wprowadzony został dziesięcioletni termin przedawnienia należności poprzez zmianę art. 24 ust. 4 u.s.u.s. Brak przepisów przejściowych w ustawie nowelizującej oznacza, że przedawnienie należności winno być oceniane w oparciu o przepisy w brzmieniu znowelizowanym. Okoliczność, że należność powstała przed dniem wejścia w życie nowelizacji nie ma tu znaczenia. Z dniem wejścia w życie przepisu w nowym brzmieniu stosowanie przepisu dotychczasowego wymaga wyraźnego ustawowego odesłania. Podkreślić jednakże należy, że dziesięcioletni termin przedawnienia może dotyczyć tylko należności, które nie przedawniły się przed 1 stycznia 2003 r. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2005 r. sygn. akt I UK 232/04; OSNP 2006/1-2/26). Zgodnie bowiem z art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej, który ma zastosowanie do należności z tytułu składek z mocy art. 31 u.s.u.s., należności z tytułu składek wygasają m.in. poprzez przedawnienie (unormowanie to nie ulegało zmianie w kolejnych nowelizacjach art. 31 u.s.u.s. i art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej). Wygaśnięcie należności sprawia, iż nie może być ona dochodzona przez podmiot uprawniony - w tym przypadku - Zakład. Nie przedawniają się należności zabezpieczone hipoteką lub zastawem. Jednakże ani z decyzji, ani z akt sprawy nie wynika, aby w stosunku do należności Skarżącej zastosowano takie zabezpieczenia. Bieg terminu przedawnienia może zostać zawieszony lub przerwany przez czynności określone w art. 24 u.s.u.s. Czynnością, która przerywała bieg terminu przedawnienia w stanie prawnym obowiązującym do 1 stycznia 2003 r. była m.in. każda czynność zmierzająca do ściągnięcia tych należności, jeżeli o czynności tej został zawiadomiony dłużnik (art. 24 ust. 5 u.s.u.s.). W stanie prawnym obowiązującym po tym dniu wszczęcie egzekucji skutkowało jedynie zawieszeniem biegu terminu przedawnienia (art. 24 ust. 5b u.s.u.s.). Z treści decyzji oraz informacji znajdujących się w aktach sprawy wynika, że wobec należności Skarżącej prowadzona jest egzekucja administracyjna. We "wniosku o ustalenie stanu majątkowego" z dnia 20 grudnia 2005 r. (k. 21 akt administracyjnych) podano informację, że tytuły wykonawcze wystawione zostały dopiero [...] marca 2001 r. O ile zatem nie miały miejsca żadne wcześniejsze zdarzenia skutkujące przerwaniem lub zawieszeniem biegu przedawnienia, nastąpiło to po upływie 5-letniego (liczonego od dnia wymagalności) terminu przedawnienia należności za lata 1993-1995 i w części za 1996 r. Podkreślić należy, że stwierdzenie powyższe nie oznacza, że rzeczywiście doszło do przedawnienia tych należności. Zdaniem Sądu okoliczności wynikające z akt sprawy wskazują jedynie na możliwość, że do przedawnienia takiego doszło. Wprawdzie organy rentowe nie powoływały się na inne niż postępowanie egzekucyjne, zdarzenia, które mogły mieć wpływ na bieg terminu przedawnienia, jednakże z akt sprawy nie wynika, aby w ogóle rozważały kwestię przedawnienia należności objętych niniejszym postępowaniem. Sąd zauważa przy tym, że Prezes Zakładu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał się na prowadzenie wobec Skarżącej egzekucji dopiero od [...] czerwca 2004 r. Postępowanie w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek dotyczyć może tylko i wyłącznie należności istniejących, do których uiszczenia płatnik jest zobowiązany. Niedopuszczalne jest natomiast objęcie tym postępowaniem należności, które wygasły na skutek przedawnienia. Jeżeli zobowiązany w swoim wniosku o umorzenie należności wskazuje również takie, które uległy przedawnieniu, to w tym zakresie organ pierwszej instancji powinien umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe (art. 105 k.p.a.). Jeżeli zaś przedawnienie należności stwierdzone zostanie dopiero w postępowaniu odwoławczym (tj. będącym skutkiem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), to Prezes Zakładu powinien uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przedawnionych należności i w tym zakresie umorzyć postępowanie pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.). W sytuacji zatem, gdy wniosek Skarżącej obejmował należności z lat 1993-1998 obowiązkiem organów rentowych było przede wszystkim ustalenie okoliczności istotnych dla stwierdzenia, czy nie doszło do przedawnienia części tych należności. Brak takich ustaleń, popartych właściwymi dokumentami (np. dotyczącymi postępowań egzekucyjnych prowadzonych wobec tych należności) w konfrontacji z informacją o dacie wystawienia tytułów wykonawczych oznacza, że rezultacie w sprawie niniejszej nie został w sposób prawidłowy ustalony stan faktyczny. Stanowi to naruszenie wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, której realizacji służy art. 77 § 1 k.p.a. nakładający na organy obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W aktach sprawy znajduje się postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. z dnia [...] czerwca 2006 r., którym sprostowano oczywistą pomyłkę w sentencji zaskarżonej decyzji Prezesa Zakładu. Postanowienie to zawiera pouczenie, iż nie przysługuje na nie zażalenie. Skarżąca nie miała zatem możliwości kwestionowania jego prawidłowości. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, co oznacza, że straciło moc także to postanowienie. Wskazać jednakże należy, że decyzję sprostować może ten organ, który ją wydał. Sprostowaną decyzję wydał Prezes Zakładu, a nie Zakład. Całkowicie chybione i zbędne jest wskazanie Prezesa Zakładu w nagłówku decyzji organu pierwszej instancji, skoro nie jest on organem podejmującym tę decyzję. Podobnie błędne jest opatrywanie decyzji Prezesa Zakładu także pieczęcią Zakładu. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać oznaczenie organu, który ją wydał. Wynikające z opisanych błędów naruszenie tego przepisu nie miało jednakże istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ z treści decyzji wynika, ze podjęte zostały przez właściwe organy. Trudno jednak nie odnieść wrażenia, że w sprawie niniejszej Oddział Zakładu w T., nie rozróżnia postępowanie, jakie prowadzi jako organ orzekający - Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz prowadzonego z upoważnienie innego organu - Prezesa Zakładu. Zaskarżona decyzja podpisana został przez pracownika podlegającego wyłączeniu, a ponadto nie wyjaśniono okoliczności, od których zależy kwota istniejących należności, jakie mogą być objęte tym postępowaniem i w relacji do której oceniane są możliwości płatnicze zobowiązanego. Dlatego też przedwczesną jest wypowiedź Sądu co do prawidłowości dokonanej przez organy rentowe oceny istnienia przesłanek umorzenia należności obciążających Skarżącą oraz ocena zasadności zarzutów skargi w tym zakresie. Uchylenie decyzji nastąpiło wyłącznie z przyczyn proceduralnych i nie oznacza, że wniosek Skarżącej o umorzenie należności uznano za zasadny bądź niezasadny. Kwestia ta stanie się przedmiotem ponownej kompleksowej oceny Prezesa Zakładu, uwzględniającej zalecenia Sądu co do ustaleń faktycznych. Zasady prowadzenia postępowania odwoławczego wymagają przy tym nie tylko dokonania kontroli postępowania organu pierwszej instancji (Zakładu), ale też ustosunkowania się do wszystkich podnoszonych przez Skarżącą okoliczności i zarzutów dotyczących istoty sprawy. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił tę decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) p.p.s.a. Zakres w jakim uchylona decyzja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Skarżąca nie wnosiła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.