II SA/Wa 1619/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Asesor WSA Jacek Fronczyk, Protokolant Anna Siwonia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2006 r. sprawy ze skargi Z.A. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie dodatku do uposażenia za znajomość języka obcego 1) uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] maja 2006r., 2) stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na rzecz skarżącego Z.A. kwotę 34 zł (trzydzieści cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2006 r., wydanym na podstawie art. 119 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), § 4 pkt 2, § 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 4, § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 172, poz. 1408), przyznał Z.A. z dniem [...] czerwca 2006 r. dodatek za znajomość języka [...] w wysokości 20% najniższego wynagrodzenia, płatny bezterminowo, wskazując w uzasadnieniu na certyfikat nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., dokumentujący znajomość języka [...]. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Z.A., powołując się na przepisy art. 115 oraz art. 121 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu stanowiące, iż uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia, a zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę, podniósł, że w jego przypadku dodatek powinien mu zostać przyznany od dnia podniesienia kwalifikacji, czyli daty wydania certyfikatu, tj. od [...] kwietnia 2006 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa, utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W uzasadnieniu podał, że z treści § 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy ABW wynika wyraźnie, iż decyzja organu w przedmiocie dodatku do uposażenia ma charakter uznaniowy, zaś uprawnienie do otrzymania dodatku za znajomość języka obcego powstaje w drodze wydania i doręczenia funkcjonariuszowi rozkazu personalnego przyznającego wymieniony dodatek i określającego jego wysokość. W ocenie organu, nietrafne jest powoływanie się funkcjonariusza na art. 121 ustawy o ABW oraz AW, albowiem okolicznością uzasadniającą zmianę upoważnienia jest wprowadzenie do obrotu prawnego rozkazu o przyznaniu dodatku, a nie samo uzyskanie certyfikatu językowego. W skardze na powyższy rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z.A, wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go rozkazu personalnego w części ustalającej termin przyznania dodatku i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł, że nieuprawnione jest stanowisko organu, iż z § 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy ABW wynika, że uprawnienie organu do decydowania o tym, czy i od kiedy dodatek może być przyznany. Jego zdaniem przepis ten należy interpretować łącznie z przepisem art. 119 ustawy o ABW oraz AW, z którego wynika uprawnienie do otrzymywania dodatku, jeśli tylko zainteresowany spełni określone przepisami warunki, zaś obowiązkiem organu jest wówczas taki dodatek przyznać. Rola organu w tym przypadku ogranicza się do sprawdzenia pod względem formalnym, czy zostały one spełnione oraz do wydania decyzji. W związku z tym, iż wymienione rozporządzenie nie precyzuje terminu, od którego dodatek jest przyznawany, należy zdaniem skarżącego, zgodnie z art. 121 powołanej ustawy, przyjąć, że następuje to od momentu zaistnienia okoliczności uzasadniających zmianę uposażenia, czyli od momentu nabycia umiejętności. W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie, podając w uzasadnieniu, że z istoty stosunku służbowego funkcjonariusza ABW o charakterze administracyjnym wynika, że organ jednostronnie i władczo kształtuje jego sytuację prawną. Elementem kształtowania sytuacji prawnej jest także ustalanie wysokości i terminu wypłaty dodatków w sytuacji, kiedy nie precyzują tego wprost przepisy prawa. To Szef ABW lub upoważniony przez niego funkcjonariusz wydaje rozkazy personalne stanowiące podstawę do podwyższenia lub obniżenia uposażenia, z tym, że nieprzyznanie dodatku przy spełnieniu przewidzianych prawem kryteriów stanowiłoby naruszenie prawa, gdyż przepisy nie dopuszczają uznaniowości w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga oceniana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisu art. 115 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Z kolei w art. 119 ust. 1 powołanej ustawy zostały określone dodatki do uposażenia otrzymywane przez funkcjonariuszy, a mianowicie dodatek służbowy, dodatek za stopień oraz dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami albo miejscem pełnienia służby. Wśród tych ostatnich dodatków w § 4 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 172, poz. 1408 ze zm.) wymieniono dodatek za znajomość języków obcych, który może być przyznany funkcjonariuszowi po spełnieniu określonych warunków. Użyty w tym przepisie wyraz "może" oznacza, że organ właściwy w przedmiocie dodatku za znajomość języków obcych wydaje swoje rozstrzygnięcie w drodze tzw. uznania administracyjnego. Uznaniowość jest jednak ograniczona wyłącznie do podjęcia rozstrzygnięcia pozytywnego lub negatywnego, natomiast w żądnym przypadku nie może rozciągać się na określanie daty, od jakiej, w przypadku przyznania dodatku, będzie on przysługiwał. Żaden przepis omawianego rozporządzenia nie reguluje tej kwestii, a zatem należy posłużyć się w takim przypadku ogólnym unormowaniem zawartym w art. 121 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW stanowiącym, iż zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę. W rozpoznawanej sprawie dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających zmianę uposażenia Z.A. w postaci przyznania dodatku za znajomość języka [...] jest więc niewątpliwie data uzyskania certyfikatu [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...]. W tej sytuacji Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, przyznając dodatek za znajomość języka [...] do [...] czerwca 2006 r., oparł się na błędnej wykładni przepisów dotyczących uposażenia funkcjonariuszy Agencji, na które składają się również dodatki do uposażenia, w tym dodatek za znajomość języka obcego. W szczególności organ bezzasadnie pominął regulację zawartą w art. 121 ust. 1 powołanej ustawy, która ma zasadnicze znaczenie przy ustalaniu daty, od jakiej dodatek przysługuje, zaś wskazane naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy. Utrzymując zaskarżonym rozkazem personalnym swoje poprzedzające wadliwe rozstrzygnięcie w tej sprawie, organ 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w całości Sąd orzekł w oparciu o art. 152, zaś o kosztach - na podstawie art. 200 powołanej ustawy.