II SA/Wr 173/06

Sygnatura akt II SA/Wr 173/06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Cisek-sprawozdawca Asesor WSA Olga Białek Protokolant Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 listopada 2006 r. sprawy ze skargi Zarządu Zasobu Komunalnego we W. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ul. B. [...] we W.; I. uchyla zaskarżona decyzję; II. zasadza od Wojewody d. na rzecz strony skarżącej kwotę 755 zł (słownie: siedemset III. pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; IV. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Sygnatura akt II SA/Wr 173/06 U Z A S A D N I E N I E W dniu [...] r. Prezydent W. na podstawie art. 28 w związku z art. 31, art. 32 i art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016), oraz art. 104, art. 163 KPA i art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity: Dz. U. Nr 142 z 2001 r., poz. 1592 z późn. zm.) wydał decyzję nr [...], którą po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia [...] r. oraz uzupełnieniu go w dniu [...] r. zmienił ostateczną decyzję z dnia [...] r. (nr [...]) udzielającą pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego na posesji przy ul. B. [...] we W. w części dotyczącej zmienionego zakresu robót budowlanych związanych z rozbiórką budynku oraz koniecznością wykonania robót zabezpieczających i zatwierdził przedłożony projekt rozbiórki oraz udzielił pozwolenia na rozbiórkę oraz wykonanie robót zabezpieczających z zachowaniem pozostałych warunków decyzji (nr [...]) z dnia [...] r. Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 – Prawo budowlane, obejmował nieruchomość: dz. nr [...], AM-27, obręb pl. G. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszoinstancyjny wskazał, iż w dniu [...] r. została wydana na rzecz Z. Z. – Przedsiębiorstwo Drogowe, decyzja Prezydenta W. (nr [...]) udzielająca pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ul. B. [...] we W . W trakcie realizacji inwestycji inwestor stwierdził konieczność zmiany zakresu robót rozbiórkowych. W związku ze złym stanem technicznym ściany szczytowej budynku, na podstawie ekspertyzy technicznej sporządzonej w marcu [...] r. przez dr. inż. P. B. został opracowany projekt rozbiórki. Zakres robót budowlanych obejmował między innymi wykonanie robót zabezpieczających, wymagających zatwierdzenia projektu rozbiórki. W dniu [...] r. inwestor wystąpił z wnioskiem o zmianę decyzji Prezydenta W. nr [...] i przedłożył do zatwierdzenia projekt rozbiórki. Sygnatura akt II SA/Wr 173/06 W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku oraz projektu rozbiórki. Organ I instancji wskazał, iż ustalono, że działki nr [...] oraz nr [...], których właściciele zostali wcześniej zawiadomieni o rozpoczętym postępowaniu w przedmiotowej sprawie – nie są położone w obszarze oddziaływania inwestycji, ponieważ jej realizacja dotyczy jedynie działki nr [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Zarząd Zasobu Komunalnego we W., zarzucając błędną interpretację przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż działki sąsiednie nr [...] i [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, gdyż realizacja ma miejsce jedynie na działce [...]. Zarząd Zasobu Komunalnego nie zgodził się także z zajętym przez organ stanowiskiem wskazując, iż działka nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Niezrozumiałym jest dla skarżącego odmówienie przymiotu strony skarżącemu. Ponadto nadmieniono, że przymiotu strony pozbawiono także wspólnotę mieszkaniową oraz A Sp. z o. o. – zarządcę budynku przy ul. B. [...] we W . Jednocześnie strona skarżąca poinformowała, że decyzją Prezydenta W. z dnia [...]r. (Nr [...]) ustalono na rzecz Gminy W. warunki zabudowy przy ul. W./B. na części działek nr [...],[...],[...] i [...] obręb pl. G. obejmujące budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w zabudowie plombowej. Wydanie zatem zaskarżonej decyzji w dniu [...]r. kolidowało z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W dniu [...]r. Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w związku z koniecznością wyjaśnienia stanu faktycznego w prowadzonym postępowaniu odwoławczym wystąpił on do organu I instancji pismem z dnia [...] Sygnatura akt II SA/Wr 173/06 r., o przesłanie akt sprawy zakończonej decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r. dotyczących wydania pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego na posesji przy ul. B. [...] we W. (dz. Nr [...], obręb Pl. G.). Jednocześnie na podstawie przepisu art. 36 KPA, wyznaczono termin do podjęcia rozstrzygnięcia do dnia [...]r. W dniu [...] r. organ II instancji w trakcie prowadzonego postępowania pismem (znak [...]), poinformował strony postępowania o wyznaczeniu na podstawie przepisu art. 36 wymienionej powyżej ustawy, terminu podjęcia rozstrzygnięcia do dnia [...]r. Organ odwoławczy wskazał, iż decyzją Prezydenta W. z dnia [...]r. (Nr [...]) wydano pozwolenie na rozbiórkę budynku mieszkalnego na posesji przy ul. B. [...] we W . W trakcie prowadzonych robót wyburzeniowych wykonywanych na podstawie wymienionej decyzji, pojawiły się dodatkowe zniszczenia na ścianie szczytowej stanowiącej część konstrukcyjną powyższego budynku. Wobec powyższego inwestor zlecił opracowanie ekspertyzy stanu technicznego ściany szczytowej przy ul. B. [...] we W . Ustalenia zawarte w punkcie 4 ekspertyzy wskazują, iż wynikła konieczność zmiany pozwolenia na rozbiórkę w celu zapewnienia bezpieczeństwa konstrukcji budynku nr [...], polegającego na wzmocnieniu ściany szczytowej budynku nr [...]. Zakres robót rozbiórkowych, wymagał, zdaniem organu II instancji, opracowania projektu realizacji robót zabezpieczających i zmiany udzielonego pozwolenia na rozbiórkę. W kontekście powyższego analizując przedstawiony materiał dowodowy, organ odwoławczy stwierdził, że jest on kompletny pod kątem wymagań przepisu art. 33 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane. Inwestor zgodnie z wymienionym przepisem przedstawił: - zarządzenie nr [...] Prezydenta W. z dnia [...]r. w sprawie rozbiórki budynku położonego przy ul. B. we W. oraz wykwaterowania najemców mieszkańców z tego budynku do lokali zamiennych, Sygnatura akt II SA/Wr 173/06 - projekt budowlany zamienny rozbiórki budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. B. we W . Wobec powyższego, Wojewoda D. podzielił zajęte stanowisko i utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...]r. (nr [...]) zmieniającą decyzję ostateczną tego organu z dnia [...]r. (nr [...]) w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego oraz na wykonanie robót zabezpieczających na posesji przy ul. B. we W . Organ II instancji, odnosząc się do zarzutu strony skarżącej - pozbawienia praw strony Zarząd Zasobu Komunalnego będącego jednostką budżetową Gminy W., wskazał, że jest on niesłuszny. Stosownie do przepisu art. 127 § 1 KPA legitymację do wniesienia odwołania ma strona, a więc podmiot, spełniający przesłanki wynikające z art. 28, 29 i 30 wymienionej powyżej ustawy. O przyznaniu statusu strony skarżącemu, świadczy doręczenie omawianej decyzji, jak również rozpatrzenie przez organ drugiej instancji złożonego odwołania. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r. (nr [...]) ustalająca warunki zabudowy przy ul. W./B. we W. obejmujące budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w zabudowie plombowej, nie dotyczy przedmiotowego postępowania. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Zarząd Zasobu Komunalnego we W., zarzucając powyższej decyzji naruszenie interesu prawnego skarżącego poprzez błędne przyjęcie, iż stroną w niniejszej sprawie nie jest Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. B. [...] we W. reprezentowana przez Zarządcę Wspólnoty A Sp. z o. o. Zdaniem skarżącego, stoi to w sprzeczności ze stanem faktycznym i prawnym niniejszej sprawy, bowiem nie może budzić wątpliwości, iż działka nr [...], na której stoi budynek Wspólnoty mieszkaniowej przy ul. B. [...] we W. znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Gmina W. jest właścicielem [...] z [...] lokali Sygnatura akt II SA/Wr 173/06 mieszkalnych znajdujących się w budynku Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. B. [...] i jako jeden z członków Wspólnoty Mieszkaniowej ma 62,44 % w nieruchomości wspólnej. Naruszenie interesu prawnego skarżącego jako jednego z członków Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. B. [...] stanowi ponadto usankcjonowanie przez organy obu instancji działania inwestora próbującego z naruszeniem prawa, bez zgody właściciela to jest Wspólnoty Mieszkaniowej prowadzić roboty budowlane na sąsiedniej działce nr [...]. Skarżący zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów art. 28 ust. 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 47 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane oraz prawa procesowego poprzez naruszenie art. 107 § 1 i § 3 KPA, jak również poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie II instancji z mocy art. 136 i art. 140 w związku z art. 77 § 1 oraz art. 10 ustawy KPA. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...]r., którą zmieniono ostateczną decyzję tego organu I instancji nr [...] z dnia [...]r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewoda D. wniósł do Sądu odpowiedź na skargę wraz z wnioskiem o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd , następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywołanej powyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie mogła się ostać w obrocie prawnym. Należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie naruszenie prawa polegało przede wszystkim na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, spowodowane niedopełnieniem obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, czyli naruszeniem dyspozycji przepisów: art. 7 KPA, art. 77 § 1 i art. 80 KPA Zgodnie z treścią art. 7 KPA, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten konstytuuje podstawowe zasady postępowania i obowiązki organu administracji publicznej na jakich powinien się opierać organ w toku postępowania. Sygnatura akt II SA/Wr 173/06 Podstawowe zasady wynikające z wyżej wymienionego przepisu, to zasada kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa, zasada prawdy obiektywnej, zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Zgodnie z przyjętą w art. 7 KPA zasadą prawdy obiektywnej, organy administracji publicznej, prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji. Zgodnie z treścią art. 7 i art. 77 § 1 KPA organy orzekające zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2000 r. V SA 1816/00 LEX 77645) Dodać należy, iż obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2001 r. I SA 301/00 LEX nr 53964). W przedmiotowej sprawie organ II nie dopełnił tego obowiązku. Sąd pragnie zaznaczyć, że zasada prawdy obiektywnej nakłada na organy administracji państwowej obowiązek dążenia do tej prawdy. Nie mają takiego obowiązku strony postępowania (P. Witkowski w Zasady ogólne postępowania administracyjnego w postępowaniu podatkowym, cz. I. Prz.Podat. 1997/7/25 - t.3). Tak więc to na organie ciąży obowiązek gromadzenia materiału dowodowego, który następnie posłuży za podstawę do wydania decyzji merytorycznej. Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje kwestii ciężaru dowodu w postępowaniu. Ogólna reguła dowodowa z art. 6 KC., która znajduje w takim przypadku zastosowanie, stanowi, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na organie lub stronie, zależnie od tego, który z tych podmiotów wywodzi z danego faktu skutki prawne. Zasada dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 KPA, art. 122 OP.) Sygnatura akt II SA/Wr 173/06 nie jest regulatorem ciężaru dowodu (por. wyrok NSA OZ w Poznaniu z dnia 11.07.2002 ISA/Po 788/00 Biul. Skarb.2002/6/25) Przepisy KPA regulując postępowanie dowodowe, stanowią wyznacznik, jako swoisty zbiór narzędzi dla organu, który w sytuacjach wymagających dookreślenia winien z nich korzystać w celu realizacji zasady wyrażonej w art. 7 KPA. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego. Nie obowiązuje też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 KPA) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy ( por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2000 r. V SA 948/00 LEX nr 50114) Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają między innymi gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Przepis art. 77 § 1 KPA nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z powołanego przepisu prawa wynika między innymi, że organ administracji jest zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. W niniejszej sprawie organ nie wypełnił nałożonego na niego przepisami prawa obowiązku i mimo braków w ustaleniach faktycznych wydał merytoryczną decyzję, przy czym zrobił to niezgodnie z treścią przepisu art. 80 KPA, stanowiącym, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W dniu [...]r. Prezydent W. na podstawie art. 28 w związku z art. 31, art. 32 i art. 33 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 104, art. 163 KPA i art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie powiatowym wydał decyzję nr Sygnatura akt II SA/Wr 173/06 [...], którą po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia [...]r. oraz uzupełnieniu w dniu [...]r. zmienił ostateczną decyzję z dnia [...] r. nr [...] udzielającą pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego na posesji przy ul. B. [...] we W. w części dotyczącej zmienionego zakresu robót budowlanych związanych z rozbiórką budynku oraz koniecznością wykonania robót zabezpieczających i zatwierdził przedłożony projekt rozbiórki oraz udzielił pozwolenia na rozbiórkę oraz wykonanie robót zabezpieczających z zachowaniem pozostałych warunków decyzji nr [...] z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, iż w dniu [...]r. została wydana na rzecz Z. Z. – Przedsiębiorstwo Drogowe decyzja Prezydenta W. nr [...] udzielająca pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ul. B. [...] we W.. W trakcie realizacji inwestycji inwestor stwierdził konieczność zmiany zakresu robót rozbiórkowych. W związku ze złym stanem technicznym ściany szczytowej budynku, w oparciu o ekspertyzę techniczną sporządzoną w [...]r. przez dr inż. P. B. został opracowany projekt rozbiórki. Zakres robót budowlanych obejmować miał między innymi wykonanie robót zabezpieczających wymagających zatwierdzenia projektu rozbiórki. W dniu [...]r. inwestor wystąpił z wnioskiem o zmianę decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...]r. i przedłożył do zatwierdzenia projekt rozbiórki. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku oraz projektu rozbiórki. Organ I instancji podał, iż ustalono, że działki nr [...] oraz nr [...], których właściciele zostali wcześniej zawiadomieni o rozpoczętym postępowaniu w przedmiotowej sprawie – nie są położone w obszarze oddziaływania inwestycji, ponieważ jej realizacja dotyczy jedynie działki nr [...]. W wyniku złożenia przez Zarząd Zasobu Komunalnego we W. odwołania od powyższej decyzji organ odwoławczy - Wojewoda D. w dniu Sygnatura akt II SA/Wr 173/06 [...]r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w związku z koniecznością wyjaśnienia stanu faktycznego w prowadzonym postępowaniu odwoławczym wystąpił on do organu I instancji pismem z dnia [...]r. o przesłanie akt sprawy zakończonej decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...]r. dotyczących wydania pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego na posesji przy ul. B. [...] we W. (dz. Nr [...], obręb Pl. G.). Organ odwoławczy wskazał, iż decyzją Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr [...]wydano pozwolenie na rozbiórkę budynku mieszkalnego na posesji przy ul. B. [...] we W . W trakcie prowadzonych robót wyburzeniowych wykonywanych na podstawie wymienionej decyzji, pojawiły się dodatkowe zniszczenia na ścianie szczytowej stanowiącej część konstrukcyjną powyższego budynku. Wobec powyższego inwestor zlecił opracowanie ekspertyzy stanu technicznego ściany szczytowej przy ul. B. [...] we W . Ustalenia zawarte w punkcie 4 ekspertyzy wskazują, iż wynikła konieczność zmiany pozwolenia na rozbiórkę w celu zapewnienia bezpieczeństwa konstrukcji budynku nr [...], polegającego na wzmocnieniu ściany szczytowej budynku nr [...]. Zakres robót rozbiórkowych, wymagał, zdaniem organu II instancji, opracowania projektu realizacji robót zabezpieczających i zmiany udzielonego pozwolenia na rozbiórkę. W kontekście powyższego analizując przedstawiony materiał dowodowy, organ odwoławczy stwierdził, że jest on kompletny pod kątem wymagań przepisu art. 33 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane. Inwestor zgodnie z wymienionym przepisem przedstawił stosowne dokumenty. Wobec powyższego, Wojewoda D. podzielił zajęte stanowisko i utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...]r. nr [...] zmieniającą decyzję ostateczną tego organu z dnia [...]r. nr Sygnatura akt II SA/Wr 173/06 [...] w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego oraz na wykonanie robót zabezpieczających na posesji przy ul. B. we W . Organ II instancji, odnosząc się do zarzutu strony skarżącej - pozbawienia praw strony Zarząd Zasobu Komunalnego będącego jednostką budżetową Gminy W., wskazał, że jest on niesłuszny. Stosownie do przepisu art. 127 § 1 KPA legitymację do wniesienia odwołania ma strona, a więc podmiot, spełniający przesłanki wynikające z art. 28, 29 i 30 ustawy – Prawo budowlane. O przyznaniu statusu strony skarżącemu, świadczy doręczenie omawianej decyzji, jak również rozpatrzenie przez organ drugiej instancji złożonego odwołania. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] ustalająca warunki zabudowy przy ul. W./B. we W. obejmujące budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w zabudowie plombowej, nie dotyczy przedmiotowego postępowania. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ II instancji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Braki w postępowaniu wyjaśniającym, które skutkowały naruszeniem prawa procesowego w zakresie postępowania dowodowego, w rezultacie przyniosły skutek w postaci naruszenia norm prawa materialnego w zakresie przepisów ustawy – Prawo budowlane. Organ administracji, dysponując narzędziami w postaci uprawnień z zakresu postępowania dowodowego, nie ustalił faktów niezbędnych do prawidłowego przeprowadzenia procesu decyzyjnego. W niniejszej sprawie skarżący – Zarząd Zasobu Komunalnego zarzucił organowi naruszenie przepisu art. 28 ust. 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 47 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Sąd pragnie zaznaczyć, że udział społeczeństwa, określony przepisami ustawy – Prawo ochrony środowiska, nie gwarantuje wszystkim udziału w Sygnatura akt II SA/Wr 173/06 postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę – na prawach strony. Przepis art. 28 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane wyraźnie ogranicza udział właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości tylko do znajdujących się w strefie oddziaływania obiektu. Przeprowadzone postępowanie z udziałem społeczeństwa stanowi gwarancję zapewnienia, zgodnych z przepisami o ochronie środowiska, warunków użytkowania terenów znajdujących w tak zwanym obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Wobec powyższego wskazać należy, że w art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane zostało zdefiniowane pojęcie, niezwykle istotne z punktu widzenia niniejszego postępowania – obszar oddziaływania obiektu budowlanego. Obszar ten określa się na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących, a zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. Do tej konstrukcji prawnej odwołuje się przepis ust. 2 w art. 28 – Prawa budowlanego, który określa podmioty, którym w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przysługuje przymiot stron. Stronami w takim postępowaniu są wyłącznie inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Może zatem zaistnieć sytuacja, że jedyną stroną w postępowaniu jest inwestor – gdy obszar oddziaływania obiektu nie obejmuje innych nieruchomości. Dodać należy, że przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie lex specialis w stosunku do przepisu art. 28 KPA, który brzmi: stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek – oznacza, to, że cytowany przepis Kodeksu postępowania administracyjnego nie będzie miał zastosowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Ustalając, czy skarżący jest stroną należało zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego ustalić obszar oddziaływania obiektu podlegającego rozbiórce. Jak to określono w przepisie art. 3 pkt 20 powoływanej ustawy obszarem oddziaływania obiektu jest teren wyznaczony wokół danego obiektu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym na podstawie przepisów Sygnatura akt II SA/Wr 173/06 odrębnych ograniczenia w jego zagospodarowaniu. Trudno nie uznać, iż budynek położony przy ul. B. [...] nie znalazł się w obszarze oddziaływania rozbieranego obiektu przy ul. B. [...], skoro prace rozbiórkowe doprowadziły do fizycznej wręcz weń ingerencji, poprzez utratę oparcia i zagrożenie zawaleniem. Dlatego też aby ustalić, czy Zarząd Zasobu Komunalnego jest stroną postępowania w sprawie rozbiórki budynku przy ul. B. [...] należało określić jego status i ustalić, czy jest on właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Organy rozstrzygające nie ustaliły, w jakim charakterze występuje Zarząd Zasobu Komunalnego. Z treści pism procesowych znajdujących się w aktach sprawy wynika, że w budynku przy ul. B. doszło do wyodrębnienia własności lokali, ale część lokali pozostała nadal własnością Gminy W . Zważyć należy, że zgodnie z przepisem art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j.: Dz.U. z 2000 r., nr 80, poz. 903 ze zm.) ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. W tym kontekście należało więc określić, czy Zarząd Zasobu Komunalnego reprezentuje we wspólnocie mieszkaniowej budynku przy ul. B. [...] Gminę W., czy też spełnia funkcję zarządcy w owej wspólnocie. Takich ustaleń w rozpatrywanej sprawie organy rozstrzygające nie poczyniły, co uniemożliwiło określenie statusu skarżącego, w kontekście posiadania, bądź nie, atrybutów strony w toczonym postępowaniu. Oznacza to, iż organ II instancji naruszył przepis art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, albowiem w niniejszej sprawie nie ustalił w sposób jednoznaczny stron niniejszego postępowania. Nie wskazał w sposób nie budzący wątpliwości ( w szczególności poprzez podanie nazwy strony), czy przymiot strony w niniejszym postępowaniu posiada Zarząd Zasobu Komunalnego we W. – jednostka budżetowa Gminy W., Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. B. [...] we W., czy A S. Sp. z o. o. – zarządca budynku przy ul. B. [...] we W . Zdaniem Sądu, dopiero po prawidłowym ustaleniu strony niniejszego postępowania, organ II instancji mógł zająć stanowisko odnośnie znajdowania się Sygnatura akt II SA/Wr 173/06 działki nr [...] w obszarze oddziaływania obiektu, za czym w następstwie idą dalsze poczynienia w kierunku ustalenia kolejnych stron niniejszego postępowania. Powyższe rozbieżności, które zaistniały w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu powinny skutkować eliminacją rozstrzygnięcia organu II instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ. Reasumując, organ administracyjny – Wojewoda D. w przedmiotowej sprawie nie dokonał właściwych ustaleń faktycznych, albowiem pominęły materiał dowodowy, na który powoływał się skarżący, które to ustalenia miały znaczący wpływ na wynik sprawy – prawidłowe określenie stron postępowania. Brak powyższych ustaleń skutkował brakiem możliwości dokonania prawidłowej subsumcji przez organ, gdyż podstawą jej poprawności jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, aby prawidłowo móc go odnieść do przepisu prawa, w przedmiotowej sprawie do ustawy Prawo budowlane, które to rozstrzygałoby o właściwej procedurze, mającej zastosowanie w rzeczonej sprawie. W tym miejscu należy podkreślić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntował się pogląd, że gdy nie jest dokładnie ustalony stan faktyczny sprawy, to nie można ocenić, czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. W takim przypadku brak jest podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, a rozstrzygnięcie dokonane mimo to przez organ administracji jest w konsekwencji wadliwe (por. wyrok z dnia 6 listopada 1984 r. I SA 508/84, OSNA 2/84/100). W związku z przytoczoną powyżej argumentacją, stwierdzić należy, że materiał dowodowy, który znajduje się w aktach administracyjnych a w szczególności argumentacja podniesiona przez skarżącego w skardze na decyzję wydaną przez Wojewodę D., zostało całkowicie pominięte w postępowaniu administracyjnym przez organy decyzyjne, przez co materiał dowodowy nie został prawidłowo rozpatrzony, a stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości, do czego organy były zobowiązane, zwłaszcza w świetle przepisów art. 7 i 77 § 1 KPA Jak się bowiem stwierdza w literaturze podstawą do uchylenia decyzji jest brak należytej staranności wykazany przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości jej stanu faktycznego, oraz materiału dowodowego występującego w sprawie. Sygnatura akt II SA/Wr 173/06 Wskazane wyżej uchybienia występujące w rozpatrywanej sprawie, dotyczące przepisów proceduralnych stanowią takie naruszenie tych przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjno prawnego materialnego lub procesowego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 wyżej wymienionej ustawy, a rozstrzygnięcie zawarte w punkcie III sentencji znajduje swą podstawę w przepisie art. 152 wskazanej wyżej ustawy.