II SA/Bk 1078/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J.K. na uchwałę Rady Miejskiej w A. z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę.- Uchwałą z dnia [...] października 2000 r. Rada Miejska w A. przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta A. - terenów obejmujących część dzielnicy Ś., ograniczonych działkami nr [...], jeziorem N., Dzielnicą B. III i ul. R. w celu przeznaczenia tych terenów pod usługi turystyczne i zabudowę mieszkalno-pensjonatową. Po sporządzeniu projektu planu i uzgodnieniu go z organami uzgadniającymi i opiniującymi, projekt ten w okresie od 2 do 31 stycznia 2003 r. został wyłożony do publicznego wglądu łącznie z prognozą oddziaływania na środowisko. O wyłożeniu projektu do publicznego wglądu oddzielnie zostali powiadomieni imiennie właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym ustaleniami planu, w tym skarżący J. K. - właściciel działek o numerach [...], który w ustawowym terminie zgłosił do projektu planu zarzuty. Sprzeciwił się w nich projektowi przeprowadzenia przez jego działki ulicy, która spowoduje utrudnienia w użytkowaniu posesji. Podniósł, że organ planistyczny miał szerokie możliwości zlokalizowania drogi w inny sposób i zaproponował jedno z takich alternatywnych rozwiązań na szkicu dołączonym do zarzutów. Burmistrz Miasta A., w następstwie uwzględnienia między innymi zarzutów skarżącego, zlecił przeprojektowanie przebiegu drogi, oznaczonej na rysunku planu symbolem 16 KW biegnącej przez działki nr [...] śladem lokalnej drogi publicznej wyznaczonej w planie z 1994 r., którą niniejszy projekt przewidział do włączenia w ulicę R. Po powtórnym wyłożeniu w dniach od 1 do 30 kwietnia 2003 r. poprawionego projektu planu do publicznego wglądu pan J. K. powtórnie zgłosił zarzuty, w których zakwestionował projekt przebiegu drogi 2 KD. Podał, iż droga ta ma przebiegać wyłącznie przez ich (tzn. rodziny K.) nieruchomości, przy czym jest niepotrzebna, bo wystarczającą komunikację działek zapewnia istniejąca prywatna droga wewnętrzna. Burmistrz Miasta A. po uwzględnieniu zarzutów w części dotyczącej określenia linii zabudowy, przedstawił nieuwzględnione zarzuty do rozpatrzenia Radzie Miasta A., która na sesji w dniu [...] lipca 2003 r. uchwałą nr [...] orzekła o ich odrzuceniu podnosząc m.in. że przedmiotowa droga została poprowadzona śladem lokalnej drogi publicznej wyznaczonej w obowiązującym miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego "Ś.", zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w A. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. W niniejszym projekcie planu przewiduje się włączenie jej do ul. R. Rozwiązanie takie pozwala na skomunikowanie dzielnicy Ś. oraz uregulowanie stanu prawnego istniejącej, funkcjonującej drogi na działce nr [...], której właścicielem są Państwo H. i M. K.. Droga ta, szerokości ok. 4 m w granicach władania, nie spełnia wymagań przepisów budowlanych nawet dla drogi wewnętrznej. Wkrótce dzielnica Ś. będzie posiadała kanalizację sanitarną przewidywaną w ul. R. Konieczne będzie podłączenie istniejącej i planowanej zabudowy do tejże kanalizacji. W drodze 2 KD planuje się budowę wymaganego przepisami budowlanymi uzbrojenie technicznego. Projekt planu zatem jest spójny z polityką przestrzenną określoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta A. uchwalonym w dniu [...] marca 2000 r. uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w A. Na powyższą uchwałę skargę do WSA wywiódł pan J. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 24 czerwca 2004 roku w sprawie sygn. akt II SA/Bk 1022/03 oddalił skargę pana J. K. i wskazał, że uchwała odrzucająca zarzut skarżącego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza interesu prawnego strony w rozumieniu przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, póz. 139 z późn. zm.), przy zastosowaniu której to ustawy przeprowadzano procedurę planistyczną w niniejszej sprawie. Podniesiono wówczas, że w niniejszej sprawie rada miasta odrzucając zarzut strony nie przekroczyła granic władztwa planistycznego, albowiem miała na uwadze zarówno prawo skarżącego do zagospodarowania działki zgodnie z własnymi jego potrzebami (zgodnymi z planem zagospodarowania przestrzennego), jak i służebną rolę ustaleń planu w zaspokajaniu zbiorowych potrzeb lokalnej wspólnoty. O tym, że rada miasta miała na względzie interesy skarżących (tj. rodziny K.) świadczy okoliczność, iż część zarzutów do pierwotnie wyłożonego planu, została uwzględniona. Naruszenie zaś subiektywnego interesu poszczególnych właścicieli działek nie jest tożsame z naruszeniem prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną pana J. K. od tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w W. w wyroku z dnia 5 lipca 2005 roku wskazał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, a ustalenia dokonane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny są prawidłowe. W znacznej części rozważań Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do prawa własności i tego, iż nie zostało ono naruszone w niniejszej sprawie. Co zaś tyczy się naruszenia przepisów postępowania stwierdzono, iż skarga kasacyjna de facto nie wskazuje na konkretne uchybienia przepisom proceduralnym co powoduje związanie oceną dokonanych ustaleń w zaskarżonym wyroku. Na tej też podstawie skargę kasacyjną pana J. K. oddalono. Następnie Burmistrz Miasta A. dokonał ogłoszenia o terminie sesji ([...] września 2005 roku) w sprawie uchwalenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta A. - terenów obejmujących część dzielnicy Ś., ograniczonych działkami nr [...], jeziorem N., Dzielnicą B. III i ul. R. Obwieszczenie to wisiało na tablicach ogłoszeń Urzędu Miejskiego w dniach od 20 września do 28 września 2005 roku. Ponadto zostało też ogłoszone na łamach gazety wyborczej z dnia 20 września 2005 roku (k. 195 i 196 akt administracyjnych) W dniu [...] września 2005 roku uchwałą nr [...] Rada Miejska w A. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennegomiasta A. - terenów obejmujących część dzielnicy Ś., ograniczonych działkami nr [...], jeziorem N., Dzielnicą B. III i ul. R., zwanym Ś. II, o powierzchni [...] ha, w granicach określonych na rysunku planu, stanowiącym załącznik do uchwały. Mając powyższe na uwadze skarżący pan J. K. w dniu [...] października 2005 roku wezwał Radę Miejską A. do usunięcia, w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, naruszenia art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, wskutek braku możliwości złożenia zarzutów do końcowych rozwiązań przyjętych w projekcie planu naruszających jego interes prawny. Uchwałą Nr [...] Rada Miejska w A. w dniu [...] października 2005 roku odmówiła usunięcia naruszenia prawa, uznając wezwanie skarżącego za nieuzasadnione. W skardze na powyższą uchwałę wywiedzionej do Sądu pan J. K. zarzucił naruszenie: – art. 25 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowania przestrzennym z uwagi na brak ponowienia niezbędnych czynności, o których mowa w art. 18 ust. 2 tej ustawy po dokonaniu zmian w projekcie planu, w szczególności brak wyłożenia projektu planu, – art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzania planu w prasie miejscowej oraz niewykonanie trzeciego sposobu ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzania planu – art. 18 ust. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak ogłoszenia w prasie miejscowej o terminie sesji rady miejskiej, na której będzie rozpatrywany projekt planu. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały. Rada Miasta w A. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska Rada Miejska w A. wskazała, że o wyłożeniu projektu planu w okresie od 2 do 31 stycznia 2003 r. do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko powiadomiono imiennie właścicieli nieruchomości położonych na terenie objętym ustaleniami planu miejscowego, w tym także skarżącego J. K. Skarżący nie zgłosił żadnych zarzutów do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu, natomiast ustalenia projektu planu zakwestionowali rodzice skarżącego – H. i M. K., jego siostra B. G. oraz bracia G. i M. K. Zarzuty złożone przez rodzinę p. K., dotyczące przeprojektowania drogi zostały uwzględnione przez Burmistrza Miasta A., zgodnie z propozycją wnioskodawców. Po powtórnym wyłożeniu, w dniach od 1 do 30 kwietnia 2003 r., poprawionego projektu planu do publicznego wglądu skarżący p. J. K. również nie złożył indywidualnego zarzutu, ograniczając się do adnotacji na piśmie z dnia [...] maja 2003 r. wniesionym przez swoich rodziców i siostrę B. G., iż jako właściciel działek [...] biegnących bezpośrednio przy projektowanych rozwiązaniach popiera zarzuty. Adnotację tę organ planistyczny zakwalifikował jako zarzut do planu (akta sprawy). Także na tym etapie skarżący nie kwestionował prawidłowości procedury planistycznej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 25 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak ponowienia czynności o których mowa w art. 18 ust. 2 w/w ustawy organ podniósł, iż zawarte w art. 25 sformułowanie w "niezbędnym zakresie" daje wyraźną wytyczną interpretacyjną, aby traktować ponowienie czynności proceduralnych w kategoriach wyjątkowych. Przesłanki ponowienia czynności nie zachodzą, jeżeli w projekcie planu nie dokonuje się zmian dotyczących funkcji i przeznaczenia terenu oraz sposobu zagospodarowania nieruchomości. Zmiany zatem wprowadzone w projekcie planu przedstawionym do uchwalenia w żadnym razie nie powodowały konieczności ponowienia czynności, o których mowa w art. 25 ustawy. Na tej też podstawie organ wskazał, iż forsowane przez skarżącego rozwiązanie przebiegu drogi, celem poprowadzenia jej z uwzględnieniem działki brata – G. K. (działka G. K. leży poza obszarem opracowania planu) nie jest możliwe. Obszar bowiem objęty pracami planistycznymi został określony odrębną uchwałą i wobec jej prawomocności obszar ten nie podlega jakiejkolwiek weryfikacji. Co do pozostałych zarzutów organ stwierdził, iż skarżący skorzystał już z możliwości kwestionowania przed sądem prawidłowości procedury planistycznej, w ramach dokonanej przez sąd kontroli uchwały Rady Miasta A. z dnia [...] lipca 2003 roku w przedmiocie zarzutów do projektu, planu miejscowego. Skoro zatem kontrola taka została przez sąd dokonana, a jej wynikiem jest prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia [...] czerwca 2005 r. sygn. akt SA/Bk 1022/03, oddalający skargę J. K. na uchwałę Rady Miasta A. w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego, to kwestionowanie po raz kolejny prawidłowości tej procedury jest bezpodstawne (nawet, jeżeli jak twierdzi skarżący Naczelny Sąd Administracyjny nie zajął stanowiska w tej kwestii ze względu na niewłaściwe sformułowanie skargi kasacyjnej). Odnośnie sformułowanego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 12 ustawy, poprzez brak ogłoszenia w prasie miejscowej o terminie sesji rady miejskiej, na której będzie rozpatrywany projekt planu organ podniósł, że ogłoszenie o terminie sesji, zgodnie z dokumentami znajdującymi się w aktach procedury planistycznej zostało opublikowane w "G.W." z dnia [...] września 2005 roku. Jest to prasa dostępna na terenie A., a zatem prasa miejscowa. Informację o terminie sesji zawierały także, ogłoszenia na tablicach ogłoszeń Urzędu Miejskiego - w budynku Urzędu Miejskiego i na terenie miasta. Fakt publikacji ogłoszeń w G.W. (a nie w miesięczniku P. A. jak wskazuje skarżący) podyktowany jest dostępnością tej gazety dla osób mieszkających poza A., a zainteresowanych poszczególnymi etapami procedury planistycznej. Przegląd A. ukazuje się wyłącznie w A. i tylko w A. jest dostępny. W obszarze opracowania planu będącego przedmiotem niniejszej skargi położone są działki stanowiące własność mieszkańców m.in. J. G., K., S. Końcowo organ podniósł, iż do chwili obecnej nie zdarzyło się, aby którykolwiek z uczestników procesu planistycznego kwestionował prawidłowość i skuteczność przyjętego sposobu powiadamiania czy też ogłaszania o realizacji poszczególnych etapów procedury planistycznej. W ocenie Rady Miejskiej również skarżący, w ramach procedury zachowanej przy sporządzaniu zaskarżonego planu miał zapewnioną obronę swojego interesu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., zważył co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Przed omówieniem zarzutów skargi koniecznym jest poczynienie ogólnych uwag o charakterze wezwania do usunięcia naruszenia w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) Przepis art. 101 ust. 1 stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W art. 101 ust. 1 legitymacja skargowa została oparta na subiektywnym przekonaniu danej osoby, iż został naruszony jej interes prawny lub uprawnienie. Naruszenie interesu prawnego, o jakim mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym - to takie naruszenie subiektywnie pojmowanego przez skarżącego jego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących. Nadal jednak sąd administracyjny może w takim postępowaniu badać wyłącznie zgodność zaskarżonych aktów i czynności z obowiązującym prawem, na uwzględnienie więc skargi w żaden sposób nie wpływa fakt naruszenia interesu prawnego strony skarżącej, a jedynie obiektywna niezgodność z obowiązującym prawem. Podkreślić należy, iż również przesłanką dopuszczalności zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – w myśl art. 24 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm. – przy zastosowaniu której przeprowadzano procedurę planistyczną w niniejszej sprawie) jest naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut. Nie wystarczy zatem proste powołanie się na uprawnienia właścicielskie do gruntu, gdyż te dowodzą jedynie istnienia interesu prawnego, ale należy wykazać, że te uprawnienia zostały naruszone, przy czym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmowane jest, iż naruszenie projektem planu interesu prawnego lub uprawnienia winno być związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego tj. konkretnej normy prawa materialnego. Obowiązku uwzględnienia zarzutu rada gminy nie ma wówczas, gdy wprawdzie naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie wnoszącego zarzut, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie – z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym – władztwa planistycznego (vide: wyrok NSA z 6 kwietnia 1998 r. sygn. IV SA 2237/97, wyrok NSA z 21 grudnia 1998 r. sygn. IV SA 1024/98). W ramach tego władztwa planistycznego rada gminy jest uprawniona do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Realizując powyższe uprawnienia rada działa w granicach przysługującego jej uznania i jeżeli uznania tego nie nadużywa, odrzucenie zgłoszonego zarzutu nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności uchwały (vide: między innymi wyrok NSA z 31.08.1998 r. w sprawie IV SA695/98, wyrok NSA z 20.04.1998 r. w sprawie IV SA 2234/97, wyrok NSA z 6.02.2001 r. w sprawie SA/BK 1282/00, wyrok NSA z 29.05.2002 r. w sprawie SA/BK 129/02). Władztwo planistyczne gminy jest uprawnieniem gminy do legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Nie jest to władztwo absolutne i nieograniczone, gdyż gmina wykonując je ma obowiązek działać w granicach prawa, kierować się interesem publicznym, wyważyć interesy publiczne z interesami prywatnymi, uwzględnić aspekt racjonalnego działania i proporcjonalność ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Wszystkie wyżej wymienione elementy winny być rozpatrywane łącznie a proporcjonalność ingerencji w sferę wykonywania poszczególnych praw własności winna być oceniana poprzez pryzmat ogólnych założeń planu. Tak, jak podkreślił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 03.11.1999 r. sygn. akt IV SA 1638/98, tworzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ujawnia wielokrotnie istnienie sprzecznych interesów różnych podmiotów, jak i kolizje interesów między poszczególnymi członkami wspólnoty samorządowej a samą wspólnotą. W procesie stanowienia tego planu gmina musi te konflikty rozstrzygać przyjmując optymalne rozwiązanie mieszczące się w granicach obowiązujących przepisów. Na etapie opracowywania projektu planu zagospodarowania przestrzennego zainteresowanym podmiotom służy prawo wnoszenia protestów i zarzutów do projektu. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem skarżący już zgłaszał zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta A. - terenów obejmujących część dzielnicy Ś., ograniczonych działkami nr [...], jeziorem N., Dzielnicą B. III i ul. R., a skarga w tym przedmiocie została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. w dniu 24 czerwca 2004 roku. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd ustosunkował się do merytorycznych zarzutów podnoszonych ponownie również w niniejszej skardze. Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącym, iż sformułowanie zawarte w uzasadnieniu tego wyroku "nie dostrzegając naruszenia przez organ procedury planistycznej" nie pozwala na wyciągnięcie jednoznacznego wniosku, iż takiego naruszenia nie było. W uzasadnieniu tym znajduje się bowiem wiele innych stwierdzeń np. "(...) uchwała nie narusza interesu prawnego strony (...) czy też (...) rada miasta odrzucając zarzut strony nie przekroczyła władztwa planistycznego (...), wskazujące jednoznacznie iż naruszenia procedury planistycznej nie było. Ponadto rozpoznając skargę kasacyjną pana J. K. od w/w wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w W. w wyroku z dnia 5 lipca 2005 roku wskazał także, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, a ustalenia dokonane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny są prawidłowe. Wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny w znacznej części nie wypowiedział się w zakresie merytorycznej oceny dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ze względu na niewłaściwe sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej, niemniej jednak fakt, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uprawomocnił się oznacza, iż w tym zakresie wiąże on strony postępowania i nie może podlegać ponownej kontroli Sądu (res iudicata). Mając powyższe okoliczności na uwadze do rozważenia pozostają zarzuty skarżącego w przedmiocie naruszenia procedury planistycznej, a mianowicie art. 25 i art. 18 ust. 2 pkt 1 i pkt 12 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. Przyjrzenie się zarzutom skargi poprzez pryzmat poczynionych wyżej ogólnych uwag o charakterze wezwania do usunięcia naruszenia w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, jak również uchwał o odrzuceniu zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie pozwala na ich uwzględnienie albowiem nie dowodzą one naruszenia obiektywnego porządku prawnego czy też naruszenia interesu skarżącego lub jego uprawnienia. Zgodnie z art. 25 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym także w wyniku uwzględnienia wniosków, protestów i zarzutów, czynności, o których mowa w art. 18 ust. 2, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Analizując tą regulację należy podnieść, iż trafnie organ wskazał, iż sformułowanie w "niezbędnym zakresie" daje organowymi możliwość nie ponawiania procedury wskazanej w art. 18 ust. 2 w sytuacji gdy jest do zbędne. W przedmiotowej sprawie w wyniku uwzględnienia części zarzutów wniesionych do pierwszego projektu planu nastąpiły istotne zmiany wypływające na możliwość zagospodarowania działek sąsiadujących z działkami skarżących, organ więc ponownie wdrożył określony w cytowanej ustawie tryb min. wyłożył projekt planu do publicznego wglądu. Ponowne jednak uwzględnienie części zarzutów, nie wymagało wdrożenia po raz kolejny wskazanego trybu, bowiem organ słusznie uznał, iż wynikające zmiany nie miały wpływu na zagospodarowania pozostałych terenów objętych projektem planu. Przechodząc do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wskazać należy, iż obowiązek wskazany w tym przepisie został spełniony bowiem organ zawiadomieniem z dnia 20 marca 2002 roku poinformował o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta A. obejmującego część dzielnicy Ś. z określeniem formy, miejsca i terminu składania wniosków do planu. Obwieszczenie ponadto było wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta w dniach 20 marca – 30 kwietnia 2002 roku i znalazło się na łamach miesięcznika "P. A.". Okoliczności tych zresztą skarżący nie kwestionował w swoich zarzutach do projektu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Nie doszło także do naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 12 cytowanej ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym również o terminie sesji, na której będzie rozpatrywany projekt planu ogłasza się w sposób określony w pkt 1. Informacja taka znalazła się w "G. W." z dnia [...] września 2005 roku (pierwszy sposób zawiadamiania), na tablicach ogłoszeń Urzędu Miejskiego – w budynku Urzędu Miejskiego (drugi sposób zawiadomienia) oraz na tablicach ogłoszeń na terenie miasta (trzeci sposób zawiadomienia). Zasadnie przy tym i prawidłowo ogłoszenie takie znalazło się w "G. W.", która mimo że ma zasięg ogólnopolski również zalicza się do prasy miejscowej. Jest ona bowiem również dostępna dla społeczności lokalnej danego regionu. W sytuacji bowiem kiedy to osoby mieszkające poza A. mogą być zainteresowane poszczególnymi etapami procedury planistycznej bardziej racjonalnym było umieszczenie tego ogłoszenia w prasie dostępnej również dla tych osób. Ustawodawca natomiast nie określa, iż należy taką informację umieścić w prasie wyłącznie lokalnej dla danego terenu. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia procedury planistycznej, a skarżący nie został pozbawiony swoich uprawnień w tej mierze. Tym bardziej iż sam przyznał, że uczestniczył w posiedzeniu Rady. Rozpatrywany projekt planu nie narusza interesu prawnego i uprawnienia skarżącego, pozostawiając dotychczasowe przeznaczenie terenu pod zabudowę jednorodzinną oraz mieszkalno-pensjonatową, nastawioną na obsługę turystów i wczasowiczów. Na tej też podstawie Sąd uznał, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego i uprawnienia skarżącego było nieuzasadnione i dlatego skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.).