III SA/Wa 2394/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Sokołowska, asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] listopada 2006 r. sprawy ze skargi D. G. i S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. oddala skargę Prezydent Miasta O. decyzją z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...] poz. rej. [...], wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i § 5, art. 68 § 2 art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej powoływanej jako ord. pod.; art. 2 – 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.) – dalej powoływanej jako u.p.o.l. oraz Uchwały Rady Miasta O. z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości w 2006r. – dalej powoływanej jako uchwała, ustalił D. i S. G. wysokość podatku od nieruchomości na rok 2006 w kwocie 394,70 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wysokość podatku od nieruchomości ustalono na podstawie złożonej informacji o nieruchomości i obiektach budowlanych oraz danych z ewidencji gruntów, stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach podatkowych. W odwołaniu od tej decyzji Strona domagała się jej uchylenia w całości zarzucając naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., przez ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości od części działki stanowiącej grunt zadrzewiony, naruszenie art. 2 ust. 2 u.p.o.l., przez opodatkowanie części działki będącej lasem, w sytuacji, gdy w trakcie postępowania podatkowego strona wskazywała, iż dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są niezgodne z rzeczywistym stanem na gruncie. Ponadto wskazała, na naruszenie art. 122 w związku z 187 ord. pod. oraz art. 121 § 1 w związku z art. 210 § 4 ord. pod. Opisując stan faktyczny sprawy Skarżący stwierdzili, że ich działka nie jest w całości działką budowlaną, gdyż cześć działki jest zalesiona i nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a opodatkowaniu podatkiem leśnym lub powinna podlegać zwolnieniu od opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu podnieśli, że w ich ocenie zmiana kwalifikacji działki na działkę budowlaną nastąpiła niezgodnie z przepisami prawa. Stwierdzili, iż organ naruszył określony w art. 210 § 4 ord. pod., w związku z art. 124 ord. pod., gdyż uzasadnienie zaskarżonej decyzji powinno zawierać wyjaśnienie, przyczyn dla, których uznał przedstawione przez stronę argumenty za niezasadne. Ponadto zaskarżona decyzja w ich ocenie narusza art. 122 i art. 187 ord. pod. w związku z art. 2 ust. 2 u.p.o.l., ze względu, na to że została oparta o dane wynikające z ewidencji, które nie są zgodne ze stanem rzeczywistym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2006 r., Nr [...], działając w oparciu o art. 220 § 2 w związku z art.13 § 1 pkt 3 ord. pod. oraz art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.); po rozpatrzeniu odwołania państwa D. i S. G. od wyżej wskazanej decyzji Prezydenta Miasta O., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ord. pod. – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał, że nie można zarzucić organowi I instancji naruszenia prawa, gdy za podstawę naliczenia podatku przyjął dane wynikające z aktualnej ewidencji gruntów zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r., Nr 240, poz. 2027). Następnie stwierdził, iż organ I instancji nie miał żadnych uprawnień do prowadzenia własnego postępowania w tym zakresie i przy ustalaniu wymiaru podatku był zobowiązany oprzeć się na danych z ewidencji gruntów i budynków. W skardze na tę decyzję Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu odwoławczego. Zarzucili naruszenie: - art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., poprzez ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości od części nieruchomości stanowiącej grunt zadrzewiony, - art. 2 ust. 2 u.p.o.l., poprzez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości części nieruchomości będącej lasem, w sytuacji, gdy Skarżący wykazali, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są niezgodne z rzeczywistym stanem na gruncie, - art. 123 w związku z art. 200 ord. pod., poprzez uniemożliwienie Stronie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i przedstawienia nowych dowodów w sprawie, - art. 194 w związku z art. 122 ord. pod., poprzez wydanie decyzji jedynie o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków - art. 122 w związku z art. 187 ord. pod., poprzez wydanie decyzji w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny, skutkujący opodatkowaniem od nieruchomości zalesionej części działki Na poparcie swoich wniosków przytoczyli okoliczności faktyczne związane z przeprowadzoną modernizacją ewidencji gruntów i budynków. Wyjaśnili, iż na będącej przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie nieruchomości położonej w O. u przy ul. [...] posadowiony został budynek mieszkalny użytkowany od grudnia 2004r. Wbrew rzeczywistemu stanowi faktycznemu na gruncie, zmieniona została klasyfikacja działki ujawnionej w ewidencji - od tego momentu działka ta sklasyfikowana została w całości jako teren budowlany, mimo, iż w zdecydowanej większości jest terenem leśnym. Skarżący podnieśli, iż zmiana danych dokonana została wbrew treści ostatecznych decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych i Ministra środowiska, zezwalających na przeznaczenie pod zabudowę zaledwie części przedmiotowej działki. W związku z tym zdaniem Strony zalesiona cześć działki nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, ale podatkiem leśnym lub powinna podlegać zwolnieniu od opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Uzasadniając zarzut naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, Skarżący wyjaśnili, iż wnieśli o przedłużenie wyznaczonego im przez SKO 7 – dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, do 16 maja 2005r., zobowiązując się do przedstawienia w tym terminie dodatkowych dowodów w sprawie. W dniu 15 maja 2005r. Skarżący nadali w urzędzie pocztowym pismo, w którym wypowiedzieli się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz przedłożyli nowe dowody, to jest decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, odręczny szkic przedstawiający stan zalesienia na działce oraz fotografie działki, wskazujące, iż znaczna część działki jest lasem. Pomimo tego SKO wydało w dniu [...] maja 2005r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Skarżących zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa i na tej podstawie powinna zostać uchylona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Artykuł 184 zdanie pierwsze Konstytucji RP stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne, w zakresie określonym w ustawie, sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Na gruncie ustawowym zasada powyższa została wyrażona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Przepis § 2 przywołanego artykułu precyzuje, że kontrola administracji publicznej sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądami administracyjnymi, o których mówi Konstytucja, są – stosownie do art. 2 wyżej powołanej ustawy – Naczelny Sąd Administracyjny oraz wojewódzkie sądy administracyjne. Te ostatnie, w myśl art. 3 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, rozpoznają sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych w pierwszej instancji. W ramach swej właściwości wojewódzkie sądy administracyjne orzekają – na podstawie wyżej wymienionych przepisów oraz art. 1, art. 2, art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako u.p.p.s.a. – w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 a i c u.p.p.s.a. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję w wypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub w wypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punku widzenia wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) – podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy więc podzielić stanowisko organu, iż podatek od nieruchomości ustalany jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ( por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1994r., SA/KA 2592/93, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995r. SA/Wr 1703/94 , por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994r. III SA 1685/93). Ewidencja gruntów i budynków jest bowiem urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych ( por. wyrok WSA z dnia 2 grudnia 2004r. III Sa/Wa 257/04, wyrok WSA z dnia 5 października 2005r.III SA /Wa 1718/05, wyrok WSA z dnia 7 lipca 2005r. III Sa /Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, wskazuje bezpośrednio przepis art. art. 2 ust. 2 u.p.o.l., jak również art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym, w których to przepisach wymienia się ewidencję jako dokument rozstrzygający o klasyfikowaniu gruntów. Z załączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów oraz zawiadomienia o zmianie ewidencji gruntów z dnia 21 kwietnia 2005r. wynika, iż będąca przedmiotem opodatkowania nieruchomość położona w O. przy ul. [...] jest sklasyfikowana jako tereny mieszkaniowe (symbol B). Prawidłowo zatem organy dokonały opodatkowania rzeczonej działki podatkiem od nieruchomości, stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l. Za prawidłowe należy także uznać zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko, zgodnie z którym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania, czy zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Dane te mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ord. pod. Stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Zasadą jest, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta. Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (por. wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 911/94 – OSS 1994/4-5/164). Sąd nie stwierdził także, aby w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, art. 123 § 1 w zw. z art. 200 ord. pod., poprzez uniemożliwienie Stronie zapoznania się z materiałem dowodowym i przedstawienia nowych dowodów w sprawie. Wbrew twierdzeniom Skarżących, powoływane przez nich dokumenty: decyzja Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia [...] lutego 1997r., odręczny szkic działki przedstawiający stan zalesienia oraz jej fotografie nie mogły spowodować odstąpienia przez orzekające w sprawie organy od stanu ujawnionego w ewidencji gruntów. Stosownie do treści przepisu art.194 §3 ord. pod., dane zawarte w ewidencji gruntów mogą być w uzasadnionych przypadkach zastąpione danymi wynikającymi z innego dokumentu – dokument ten musi mieć jednak charakter dokumentu urzędowego oraz musi zawierać aktualne informacje dotyczące przedmiotu opodatkowania lub podatnika. Spośród przedstawionych przez Stronę dowodów, walor dokumentu urzędowego można przypisać jedynie decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. z dnia [...] lutego 1997 ( w aktach sprawy znajduje się jedynie kserokopia rzeczonej decyzji ), jednakże z treści jej kserokopii wynika, iż dotyczyła ona działek położonych w O. przy ul. [...], a nie przedmiotu opodatkowania – działki przy ul. [...] w O. Jak już podkreślono, Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę zaskarżonych aktów i czynności pod względem ich zgodności z prawem. Skoro zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga podlega oddaleniu. Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.