II OW 30/06

II OW 30/06 POSTANOWIENIE Dnia 24 listopada 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Starosty Białostockiego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego między Starostą Białostockim a Wojewodą Podlaskim w sprawie rozpatrzenia skargi S. K. postanawia: odrzucić wniosek Starosty Białostockiego Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2006 r. Dyrektor Wydziału Środowiska i Rolnictwa Józef Staniaszek, działający z upoważnienia Wojewody, na podstawie art. 65 k.p.a. przekazał według właściwości Staroście Białostockiemu skargę S. K., dotyczącą sposobu załatwienia sprawy wycinki drzew na działce leśnej nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że organem właściwym do rozpoznania skargi jest, stosownie do przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 45, poz. 435), Starosta Białostocki, ponieważ działka, której dotyczy skarga nie leży w obrębie miasta Białegostoku. Starosta Białostocki postanowieniem z dnia 29 marca 2006 r. przekazał skargę S. K. Burmistrzowi Miasta W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażaleń, postanowieniem z dnia 25 maja 2006 r., uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że Starosta powinien wejść w spór kompetencyjny z Wojewodą Podlaskim, skoro skarga dotyczy ewidentnie działań jednego z jego urzędników, zamiast przekazywać skargę S. K. Burmistrzowi Miasta W. W związku z postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 25 maja 2006 r. Starosta Białostocki pismem z dnia 27 czerwca 2006 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego powstałego pomiędzy Starostą Białostockim a Wojewodą Podlaskim w sprawie rozpatrzenia skargi S. K. na postępowanie działającego z upoważnienia Wojewody Podlaskiego – Dyrektora Wydziału Środowiska i Rolnictwa J. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, mając na uwadze przepis art. 15 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., postanowieniem z dnia 13 lipca 2006 r. uznał się rzeczowo niewłaściwym i przekazał sprawę do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. W dniu 8 listopada 2006 r. wpłynęła odpowiedź Wojewody Podlaskiego na wniosek Starosty Białostockiego. We wniosku tym podniesiono, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o lasach oraz w związku z wejściem w życie ustawy kompetencyjnej - stosownie do art. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz.U. Nr 175, poz. 1462, sprost. Dz.U. Nr 189, poz. 1604), nadzór nad gospodarką leśną w lasach nie stanowiących własności Skarbu Państwa sprawuje starosta. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepisy art. 22 k.p.a. regulują kwestie dotyczące sporów o właściwość oraz sporów kompetencyjnych jakie powstają między organami administracji publicznej. Uzupełnienie tej regulacji stanowią przepisy art. 4 oraz art 15 § 1 pkt 4 i § 2 p.p.s.a. Przez spór w rozumieniu w/w przepisów należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia danej sprawy (spór pozytywny) albo gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia tej sprawy (spór negatywny). Spór na tle właściwości organów może powstać w sprawie załatwianej przez organy administracji, należącej do spraw z zakresu administracji publicznej. Z istoty sporu o właściwość i sporu kompetencyjnego wynika, że spór może mieć miejsce w takiej sytuacji, kiedy istnieje materialnoprawna podstawa do załatwiania konkretnej sprawy administracyjnej, przez organ administracji publicznej w postępowaniu jurysdykcyjnym (najczęściej w drodze decyzji administracyjnej). Rozstrzyganie sporów o właściwość oraz sporów kompetencyjnych, o których mowa w art. 22 k.p.a. i art. 4 p.p.s.a., dotyczy wyłącznie postępowania w sprawach indywidualnych, o których mowa w art. 1 pkt 1 w związku z art. 104 k.p.a., takiego charakteru natomiast nie mają sprawy załatwiane w trybie skarg i wniosków (Dział VIII k.p.a.). Również systematyka Kodeksu postępowania administracyjnego wskazuje na to, że rozstrzyganie sporów o właściwość (art. 1 pkt 3 k.p.a.), związane jest z rozstrzyganiem (załatwianiem) indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej objętych postępowaniem jurysdykcyjnym (postępowanie ogólne). Dział VIII Kodeksu postępowania administracyjnego – "Skargi i wnioski" dotyczy innych kwestii, niż postępowanie ogólne k.p.a., zawiera też własne odrębne regulacje dotyczące załatwiania skarg i wniosków, które w określonych tylko sytuacjach (skargi) mogą inicjować wszczęcie postępowania administracyjnego bądź podlegać rozpatrzeniu w toku tego postępowania. Przepisy Działu VIII k.p.a. nie przewidują własnego trybu rozstrzygania sporów kompetencyjnych i sporów o właściwość, nie mają też tu zastosowania powołane na wstępie przepisy art. 22 k.p.a. oraz art. 4 i 15 p.p.s.a. (J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, s. 64). Jak wynika z przesłanych akt, spór pomiędzy Wojewodą Podlaskim a Starostą Białostockim wynikł na tle tego, który z organów jest właściwy do rozpatrzenia skargi (skarg) S. K. Spór ten jednak w świetle wcześniej powołanych przepisów, nie jest sporem o właściwość, ani też sporem kompetencyjnym w związku z czym, nie podlega rozstrzygnięciu przez Naczelny Sąd Administracyjny. W sprawie tej, jak nietrudno zauważyć, organy do których kolejno przekazywano skargę S. K., nie potrafiły jednoznacznie ustalić, co jest przedmiotem skargi i jakim interesem kieruje się jej autor, co dodatkowo wskazuje, że pismo to odpowiada kryteriom określonym w art. 227 k.p.a. W związku z powyższym należy zauważyć, że błędne było powołanie się na art. 65 k.p.a. w postanowieniu Wojewody Podlaskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. i w postanowieniu Starosty Białostockiego z dnia 29 marca 2006 r., gdyż powinny mieć tu zastosowanie przepisy art. 231 lub 232 k.p.a. o przekazaniu skargi właściwemu organowi, na co nie służy zażalenie. Tym samym nie było podstaw prawnych, aby Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku rozpatrywało zażalenia na postanowienia. Reasumując należy stwierdzić, że przepisy art. 22 k.p.a. oraz art. 4 i 15 § 1 pkt 4 i § 2 p.p.s.a., w których mowa jest o rozstrzyganiu sporów o właściwość i sporów kompetencyjnych, nie dotyczą ewentualnych sporów wynikłych na tle tego, który organ jest właściwy do rozpatrzenia skargi, o której mowa w art. 227 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 15 § 1 pkt 4, § 2 i art. 64 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.