VII SA/Wa 1539/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Mariola Kowalska, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2006 r. sprawy ze skargi W. i H. S. na decyzję Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz skarżących W. i H. S. kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Opolski Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa decyzja nr [...] z dnia [...].10.2005 r. - umorzył postępowanie po rozpatrzeniu sprawy odpowiedzialności zawodowej w budownictwie J. S oraz J. R. obwinionych o to, że nie spełniają lub spełniają niedbale swoje obowiązki, tj., o czyn z art. 95 pkt 4 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane oraz art. 41 ustawy z dnia 15.12.2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że W. i H. S. w dniu 17.12.2004r. złożyli doniesienie na J. S i J. R., iż nierzetelnie wykonali ekspertyzę techniczną dotyczącą stanu technicznego budowy domu H. Z i ich domu, przez co narazili ich na koszty związane z odwołaniem od tej ekspertyzy i zażądali odszkodowania w kwocie po 10.000 zł od każdego obwinionego. Po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym organ przyjął, iż ekspertyza techniczna mimo drobnych nieścisłości, jest wykonana z zachowaniem obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej, a więc nie narusza art. 41 ustawy z dnia 15.12.2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów. Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją Nr [...] z dnia [...].01.2006r. po rozpatrzeniu odwołania W. i H. S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwany dalej kpa/ - umorzył postępowanie odwoławcze. Zdaniem organu odwoławczego W. i H. S. nie posiadają przymiotu strony w niniejszym postępowaniu w rozumieniu art. 28 kpa, bowiem nie istnieje żadne interes prawny lub obowiązek, o którym mógłby rozstrzygnąć organ przez wydanie decyzji w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie. Decyzja Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności zawodowej władczo i jednostronnie ingeruje wyłącznie w sferę prawną tych członków izby samorządu zawodowego, którego dotyczy postępowanie wyjaśniające. Organ II instancji powołał się w tej kwestii na stanowisko judykatury wyrażające się między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8.09.1999r. , sygn. akt IV SA 1144/97, LEX nr 47829, w którym Sąd stwierdził, iż "odpowiedzialność zawodowa rodzi stosunek prawny między osobą mającą uprawnienia a organem kontroli sposobu wykonywania zawodu i tylko na tej linii można mówić o interesie i obowiązku prawnym". Skoro zatem W. i H. S. nie są w niniejszej sprawie stroną w rozumieniu art. 28 kpa, to tym samym nie posiadają oni legitymacji procesowej do wniesienia odwołania na podstawie art. 127 § 1 kpa. Skargę na powyższą decyzję wnieśli W. i H. S., domagając się jej uchylenia i zarzucając organowi naruszenie art. 28 kpa w związku z art. 127 kpa mające istotny wpływ na wydane orzeczenie. Zdaniem skarżących posiadają oni interes prawny w niniejszym postępowaniu wynikający z przepisów prawa cywilnego, bowiem wskutek sporządzonej opinii - będącej przedmiotem badania przez organ I instancji - ponoszą oni szkodę, której wyrównania mogą dochodzić. Nadto skarżący przywołali normę art. 28 Prawa budowlanego, zgodnie z którym stronami procesu budowlanego jest inwestor oraz właściciele nieruchomości sąsiednich na obszarze oddziaływania wznoszonego obiektu. Z powyższej normy skarżący wywodzą swoje prawo do występowania jako strona we wszystkich postępowaniach administracyjnych dotyczących ich nieruchomości, jak i nieruchomości sąsiednich. W odpowiedzi na skargę organ alternatywnie wniósł o - odrzucenie skargi z powodu braku legitymacji skarżących do jej złożenia, a w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku o oddalenie skargi z uwagi na brak związku zaskarżonej decyzji z interesem skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm./ Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem i trafności jego wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie skarga podlega uwzględnieniu choć nie z przyczyn wskazanych z urzędu, które jednak Sąd bierze pod uwagę z urzędu. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, mimo, iż decyzja organu II instancji zapadła po rozpatrzeniu odwołania W. i H. S., nie została ona doręczona odwołującym się. Sytuacja taka wyczerpuje przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, bowiem strona bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wznowienie postępowania na tej podstawie następuje niezależnie od tego czy to kwestionowane naruszenie norm prawa procesowego miało wpływ na treść decyzji. ta okoliczność ma bowiem charakter formalny, który stanowi dostateczny powód do wznowienia postępowania /vide Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz B.Adamiak, J.Borkowski, wyd. C.H. Beck 3 wydanie, s. 581/. Wady procesowej, której dopuścił się organ II instancji nie konwaliduje fakt, iż, jak sam organ wyjaśnił, zawiadomił pismem skarżących o załatwieniu sprawy i przesłał kserokopię decyzji, ani nawet okoliczność, iż skarżący wnieśli w terminie skargę do Sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia jednej z przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 pkt 1-9 kpa, następuje uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. przy czym dla uchylenia decyzji na podstawie cytowanego przepisu nie ma także znaczenia, że zgodnie z art. 147 kpa, wznowienie postępowania administracyjnego z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa następuje tylko na żądanie strony /wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4.12.2002 r., sygn. akt III RN 200/01, OSNA PiVS 2003, Nr 24, poz. 582/. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji, rozstrzygnięcie w pkt II i II wyroku opierając na treści art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.