II OW 36/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Maria Rzążewska (spr.) Sędziowie Jerzy Bujko Zofia Flasińska Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2006r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Wojewody Małopolskiego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego między Wojewodą Małopolskim a Prezydentem Miasta Krakowa w przedmiocie przyjęcia zgłoszenia zamiaru wykonania budowy obiektu piętrzącego wodę – stanowisko cumownicze postanawia: wskazać Prezydenta Miasta Krakowa jako organ właściwy w sprawie wniosku P. Spółka Jawna z dnia 7 sierpnia 2006r., dotyczącego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Wojewoda Małopolski wniósł o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego pomiędzy Prezydentem Miasta Krakowa a Wojewodą Małopolskim w sprawie przyjęcia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych określonego przez inwestora jako "budowa obiektu budowlanego piętrzącego wodę – stanowiska cumowniczego 3 szt., tj. 6 szt. pali cumowniczych", zlokalizowanych; w obrębie [...] rejon ul. W., obrębie [...] rejon ul. B., obrębie [...] rejon ujścia R. W uzasadnieniu wniosku Wojewoda Małopolski podniósł, że Prezydent Miasta Krakowa, do którego inwestor skierował zgłoszenie, postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2006r. uznał, że organem administracji architektoniczno-budowlanej I instancji właściwym w sprawie tego zgłoszenia jest wojewoda i w powołaniu na art.65§1kpa przekazał je wnioskodawcy. Tymczasem z dokumentacji przedstawionej przez inwestora nie wynika, że zgłaszana inwestycja jest obiektem piętrzącym wodę. Decyzje wydane w tej sprawie na podstawie przepisów prawa wodnego i operaty wodnoprawne określają, że pomost pływający, przycumowany do pali, przeznaczony na przystanki" tramwaju wodnego" będzie pełnił funkcję stanowiska cumowniczego. Wnioskodawca podniósł dodatkowo, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2005r. (sygn. akt OSK 1604/04) pomost nie należy do grupy obiektów wymienionych w art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118) powoływanej dalej jako prawo budowlane, bowiem nie należy do urządzeń wodnych hydrotechnicznych piętrzących, upustowych, regulacyjnych, melioracyjnych, kanałów czy innych obiektów służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich i do takich urządzeń nie można również zaliczyć stanowisk cumowniczych, a zatem wojewoda, który jest organem I instancji właściwym w sprawach urządzeń wodnych wymienionych w przywołanym przepisie, nie ma kompetencji do rozpoznania dokonanego zamiaru zgłoszenia przedmiotowych robót. Uczestnik postępowania- inwestor, z którego zgłoszenia zawisło postępowanie pozostawił rozstrzygnięcie do uznania Sądu podając, że w analogicznej sprawie rozpoznanej z jego podania decyzję o pozwoleniu na budowę urządzenia wodnego wydał Wojewoda Małopolski. Prezydent Miasta Krakowa nie zajął stanowiska w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z przedstawionych dokumentów wynika, że zaistniał negatywny spór kompetencyjny między Prezydentem Miasta Krakowa a Wojewodą Małopolskim w sprawie dokonanego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych o charakterze urządzeń wodnych, obejmującego budowę stanowisk cumowniczych, bowiem żaden z wymienionych organów nie uznaje swej właściwości w zawisłej sprawie. W sporze co do dokonanego zgłoszenia zamiaru wykonania robot budowlanych pozostaje organ administracji rządowej (Wojewoda Małopolski) i organ samorządu terytorialnego (Prezydent Miasta Krakowa) i w związku z tym stosownie do treści art.166 ust.3 Konstytucji i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1270 ze zm) zwanej dalej p.p.s.a, właściwym do rozstrzygnięcia tego sporu jest sąd administracyjny, zaś kognicję Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznacza art. 15 §1pkt 4 tej ustawy. Postępowanie w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych, o jakim mowa w art.30 prawa budowlanego, podlega kompetencji organów architektoniczno-budowlanych, na równi z postępowaniem w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę (art. 82 ust. 1 w zw z art. 83 prawa budowlanego). W myśl art.80 ust.1 i art.82 ust.1 i 2 prawa budowlanego organem architektoniczno - budowlanym w pierwszej instancji z zastrzeżeniem ust..3 i 4 art.82 jest starosta, ( w miastach na prawach powiatu funkcję tę, stosownie do treści art. 92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r.o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001r Nr142, poz. 1592 ze zm) wykonuje prezydent). Uregulowanie zawarte w ust. 3 i 4 art. 82 prawa budowlanego określa wyjątki od generalnej zasady statuowanej w art. 82 ust.2 prawa budowlanego o właściwości starosty w sprawach architektoniczno - budowlanych, jako organu I instancji. Podług ust.3 pkt 2 tego przepisu spod kompetencji starosty wyłączone zostały sprawy obiektów i robót budowlanych: hydrotechnicznych piętrzących, upustowych, regulacyjnych, melioracji podstawowych oraz kanałów i innych obiektów służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich wraz z obiektami towarzyszącymi. Uregulowanie to nie przekazuje do właściwości wojewody jako organu I instancji sprawy budowy i wykonywania wszelkich urządzeń wodnych o jakich mowa w art. 9 pkt19 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz.1229 ze zm) lecz wyłącznie ściśle w nich wymienionych . W szczególności z treści tego przepisu nie można wyprowadzać wniosku, że obejmuje on każde urządzenie wodne, które pozwala na korzystanie z wód. Analiza treści art.82 ust.3 pkt 2 in fine jednoznacznie wskazuje że uregulowanie to obejmuje urządzenia wodne, które służą kształtowaniu zasobów wodnych jak i te które kształtując zasoby wodne służą zarazem korzystaniu z tych zasobów, a nadto obiekty towarzyszące tym urządzeniom. Kompetencji wojewody jako organu I instancji w tym zakresie zostały poddane tylko te roboty i obiekty budowlane, które służą kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, a nie wszelkie urządzenia wodne które pozwalają na korzystanie z wód. Przedmiotem zgłoszenia jest budowa stanowisk cumowniczych we wskazanych przez inwestora miejscach. Podzielić należy stanowisko prezentowane we wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, że przedłożona przez inwestora dokumentacja nie wskazuje, aby urządzenia te miały piętrzyć wody rzeki, aczkolwiek inwestor w zgłoszeniu określił przedmiot robót jako urządzenie piętrzące, co nie ma jednak wiążącego znaczenia dla przesądzenia o przeznaczeniu zamierzonych robot, bowiem dla określenia ich rzeczywistego charakteru nie może miarodajne być ich werbalne oznaczenie lecz decydującymi są dane techniczne sprecyzowane w dokumentacji złożonej przez inwestora, a z tych wynika, że zgłoszone urządzenia wodne to wyłącznie stanowiska cumowniczych składające się z metalowych pali i mocowanych do nich pomostów pływających, do których mają przybijać jednostki pływające, a zatem jak słusznie podnosi wnioskodawca nie są to urządzenia hydrotechniczne piętrzące . Nie są to też urządzenia upustowe czy melioracyjne bądź kanały jakie wymienia art. 82 ust.3 pkt 2 prawa budowlanego. W szczególności nie są to urządzenia, które służą kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, bądź obiekty im towarzyszące. Dane zawarte w przedłożonej przez inwestora przy zgłoszeniu dokumentacji, wykluczają zaliczenie zgłoszonych robót do urządzeń wodnych mieszczących się w omawianym uregulowaniu. Skoro roboty budowlane objęte dokonanym zgłoszeniem zamiaru ich wykonywania nie dotyczą realizacji urządzeń wodnych o jakich mowa w art. 82 ust.3 pkt2 prawa budowlanego to brak jest przesłanek do przypisania kompetencji Wojewodzie Małopolskiemu w sprawie zgłoszonego zamiaru realizacji budowy stanowisk cumowniczych w oparciu o ten przepis. Oznacza to, że właściwym organem architektoniczno-budowlanym w sprawie dokonanego zgłoszenia, stosownie do art. 82 ust.2 prawa budowlanego w związku z art. 92 ust.1 pkt2 ustawy o samorządzie powiatowym jest Prezydent Miasta Krakowa, do którego inwestor skierował zgłoszenia zamiaru wykonania robot budowlanych polegających na wykonaniu stanowisk cumowniczych. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 4 i 15 §1pkt4 p.p.s.a rozstrzygnął jak w sentencji.