I SA/Bd 674/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zdzisław Pietrasik, Sędziowie sędzia WSA Dariusz Dudra (spr), Asesor WSA Mirella Łent, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Synakiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 listopada 2006r. sprawy ze skargi P. sp. z o. o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu należności celnych oddala skargę W Oddziale Celnym w B. przyjęte zostały zgłoszenia celne złożone od kwietnia 2000r. do lutego 2001r. przez R. Sp. z o.o., Filia w B., przedstawiciela P. Sp. z o.o. o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towarów w postaci koncentratu [...] oraz koncentratu [...] wraz z opakowaniami, zadeklarowanych przez zgłaszającego do kodu PCN taryfy celnej odpowiednio: 2106 90 55 0, 2106 90 59 0, 2106 90 59 0. Zgodnie z art. 65 § 3 pkt 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. - Kodeks celny przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa określenie kwoty wynikającej z długu celnego - chyba, że w sprawie została wydana decyzja rozstrzygająca inaczej o przeznaczeniu celnym towaru lub o kwocie wynikającej z długu celnego. W dniach: [...] 2005r. oraz [...] 2005 r. do Izby Celnej w T. wpłynęły wnioski strony o zwrot należności celnych wynikających z tych zgłoszeń. Zgodnie z art. 246 § 4 ustawy Kodeks celny należności celne są zwracane lub umarzane na wniosek dłużnika złożony przed upływem 3 lat, licząc od dnia jego powiadomienia o tych należnościach. W myśl art. 246 § 6 cyt. ustawy termin, o którym mowa w § 4, może ulec przedłużeniu, jeżeli dłużnik udowodni, że niezłożenie wniosku w powyższym terminie było spowodowane nieprzewidzianymi okolicznościami lub działaniem siły wyższej. W dniu [...] 2006r. do Urzędu Celnego w B. wpłynęło pismo pełnomocnika strony wyjaśniające, iż niezłożenie przedmiotowego wniosku w ww. określonym terminie, pomimo uzyskania decyzji WIT potwierdzających klasyfikację importowanych towarów do kodu PCN 3302 10 10 0 odpowiednio w latach 2001 - 2002, spowodowane było oczekiwaniem przez stronę na otrzymanie faktur korygujących od kontrahenta zagranicznego – P. z siedzibą w Irlandii. Zdaniem organu celnego powyższa zwłoka nie może być uznana za spełniającą kryteria nieprzewidzianych okoliczności lub siły wyższej. Strona mogła złożyć wniosek o zwrot należności celnych z zachowaniem trzyletniego terminu, a brakujące dokumenty dostarczyć w późniejszym terminie, w trakcie prowadzonego postępowania. Organ celny nie podziela również stanowiska strony, iż przepis art. 246 § 2 ustawy Kodeks celny jest przepisem samoistnym, ustanawiającym obowiązek każdorazowego zwrotu należności celnych, gdy uiszczona kwota należności nie była prawnie należna, niezależnie od przepisu art. 246 § 4, określającego trzyletni termin na złożenie wniosku o zwrot należności celnych. Wniosek o zwrot należności celnych wynikających z przedmiotowych zgłoszeń celnych złożony został po upływie ustawowego, trzyletniego terminu, licząc od daty powiadomienia dłużnika o tych należnościach. Naczelnik Urzędu Celnego w B. biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie art. 26 przepisów ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623, z późn. zm.), stanowiącego, iż przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej orzekł na podstawie 9 decyzji wydanych w dniach od 10 marca do 07 czerwca 2006r. o odmowie zwrotu należności celnych wynikających ze zgłoszeń celnych. Na powyższe decyzje strona wniosła odwołania wnioskując o uchylenie zaskarżonych rozstrzygnięć w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi celnemu l instancji. Strona zarzuciła decyzjom: - naruszenie art. 246 § 2 ustawy - Kodeks celny (tekst jednolity: Dz. U. Nr 75 z 2001r., poz. 802 z późn. zm.) poprzez uznanie, że przepis ten nie ma charakteru samoistnej podstawy uprawniającej do ubiegania się o zwrot należności celnych, niezależnie od trzyletniego terminu wskazanego w art. 246 § 4 tej ustawy, - naruszenie art. 246 § 4 ustawy - Kodeks celny poprzez jego błędną interpretację oraz nieprawidłowe zastosowanie, - naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483). Decyzją z dnia [...] 2006r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy rozstrzygnięcia wydane w pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest ocena czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym należało zastosować normę prawną warunkującą złożenie wniosku o zwrot należności celnych w terminie 3 lat, licząc od dnia powiadomienia strony o należnościach (art. 246 § 4), czy też należało przyjąć, iż art. 246 § 2 Kodeksu celnego stanowi samoistną podstawę prawną nakładającą na organ celny obowiązek dokonania każdorazowego zwrotu należności bez względu na upływ terminu, o którym mowa w § 4 art. 246 tej ustawy. Zdaniem organu celnego art. 246 Kodeksu celnego, przedstawia przebieg postępowania w zakresie zwrotu bądź też umorzenia należności celnych w przypadku, gdy w chwili zarejestrowania kwota należności nie była prawnie należna lub gdy kwota ta została zarejestrowana pomimo zaistnienia wypadków określonych w art. 229 § 3. Gdyby przyjąć twierdzenie strony jako słuszne, że art. 246 § 2 Kodeksu celnego stanowi samoistną podstawę do zwrotu należności, bez względu na tryb, a w szczególności terminy określone w pozostałych paragrafach art. 246, to należałoby zauważyć, że treść pozostałych przepisów zawartych w § 4, § 5 i w § 6 nie miałaby zastosowania, przepisy te byłyby przepisami martwymi. Ponadto organ celny II instancji nie zgodził się z twierdzeniem strony, iż dniem powiadomienia jej o należnościach celnych jest dzień wydania decyzji WIT, czy też dzień wydania wyroku sądu administracyjnego w przedmiocie decyzji WIT. Organ stwierdził, że dniem powiadomienia dłużnika o należnościach celnych w przedmiotowej sprawie jest zawsze dzień, w którym strona poświadczyła w polu 54 zgłoszenia celnego, iż została powiadomiona o zarejestrowanej kwocie wynikającej z długu celnego, i od tego dnia należy liczyć 3-letni termin na złożenie wniosku o zwrot należności celnych. Biorąc pod uwagę fakt, że z pola 54 przedmiotowego zgłoszenia celnego wynika, iż dłużnik został powiadomiony o kwocie należności celnych w tej sprawie w 2001 roku, to wniosek o zwrot należności celnych wynikający z tego zgłoszenia został złożony dopiero w 2005 roku z uchybieniem 3-letniego terminu. Organ II instancji stwierdził, że uzasadnienie żądania zwrotu należności celnych strona pokrywa w wydanych przez Prezesa GUC decyzjach WIT. Jednak organ zauważył, że wszystkie te decyzje wydane zostały po dniu przyjęcia w/w zgłoszeń celnych przez organ celny. Natomiast z treści art. 5 § 2 ustawy - Kodeks celny, wynika jednoznacznie, iż wiążącą informację taryfową stosuje się do towarów, wobec których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja ta została udzielona. Co jednoznacznie świadczy o tym, iż strona nie może wstecznie wywodzić swoich praw z decyzji WIT wobec zgłoszeń celnych złożonych przed datą wydania tych decyzji. W ocenie Dyrektora Izby Celnej zarzut strony wskazujący na naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej nie znajduje uzasadnienia w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, bowiem opisana w odwołaniu sytuacja mająca wpływ na naruszenie tego przepisu w rzeczywistości nie wystąpiła. Na powyższą decyzję została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w T. strona zarzuca: - naruszenie art. 246 § 2 Kodeksu celnego (tekst jednolity: Dz. U. Nr 75 z 2001 r., poz. 802 z późn. zm.) poprzez uznanie, że przepis ten nie ma charakteru samoistnej podstawy uprawniającej do ubiegania się o zwrot należności celnych, niezależnie od trzyletniego terminu wskazanego w art. 246 § 4 tej ustawy, - naruszenie art. 246 § 4 Kodeksu celnego poprzez jego błędną interpretację, - naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78,póz. 483), - naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 ustawy - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 z 1997r., póz. 926 z późn. zm.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie lub brak zastosowania, co miało wpływ na wynik postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego wskazać trzeba, iż spór w niniejszej sprawie sprowadza się do interpretacji przepisów odnoszących się do zwrotu należności celnych zawartych w treści art. 246 Kodeksu celnego. Konkretnie - różnica stanowisk stron postępowania dotyczy § 2, § 4, § 5 i § 6 powołanego artykułu. Zgodnie z § 2 należności celne są zwracane, jeżeli w chwili uiszczenia kwota tych należności nie była prawnie należna lub gdy kwota ta została zarejestrowana pomimo zaistnienia wypadków określonych w art. 229 § 3. Paragraf 4 stanowi zaś, że należności celne są zwracane lub umarzane na wniosek dłużnika złożony przed upływem 3 lat, licząc od dnia jego powiadomienia o tych należnościach. Następny - § 5 przewiduje, iż organ celny dokona zwrotu lub umorzenia z urzędu, gdy stwierdzi przed upływem 3 lat od powiadomienia dłużnika, że zachodzą okoliczności uzasadniające zwrot lub umorzenie. Natomiast § 6 stanowi, że termin, o którym mowa w § 4, może ulec przedłużeniu, jeżeli dłużnik udowodni, że niezłożenie wniosku przed upływem 3 lat od dnia powiadomienia go o tych należnościach było spowodowane nieprzewidzianymi okolicznościami lub działaniem siły wyższej. Przepisem podstawowym regulującym zwrot należności celnych jest § 2 art. 246 Kodeksu celnego. Określa on przypadki zwrotu należności celnych. W niniejszej sprawie chodzi o sytuacje uiszczenia należności, gdy nie były one należne. Zwrot należności celnych nie jest nieograniczony w czasie. Stwierdzić w tym miejscu wypada, że wszystkie należności, w szczególności o charakterze publicznoprawnym ograniczone są terminami, w zakresie których można domagać się ich odzyskania. W przedmiocie należności celnych ustawodawca ustalił prawo wynikające z § 4 art. 246 Kodeksu celnego do żądania zwrotu w terminie 3 lat, licząc od dania powiadomienia zobowiązanego o tych należnościach. Upływ powyższego terminu, z zastrzeżeniem wyjątków określonych przez normodawcę w § 6 omawianego artykułu, implikuje nieskuteczność złożonego wniosku. Powołane przepisy ustanawiają regułę postępowania o charakterze publicznoprawnym, która stanowi, że zwrotu uiszczonych należności celnych dokonuje się, jeżeli w chwili uiszczenia kwota tych należności nie była prawnie należna, a wniosek dłużnika o ich zwrot został złożony przed upływem 3 lat (z zastrzeżeniem § 6), licząc od dnia jego powiadomienia o tych należnościach. Nie można interpretować art. 246 § 2 Kodeksu celnego – jak czyni to skarżąca - w oderwaniu od pozostałych jednostek redakcyjnych tego artykułu. Przepis ten jest nierozerwalnie związany z § 4, § 5 i § 6 artykułu 246. Rację ma organ celny twierdząc, że interpretacja art. 246 § 2 przyjęta przez skarżącą skutkuje eliminacją § 4-6, inaczej mówiąc czyni te przepisy martwymi. Taka wykładnia na gruncie obowiązującego systemu prawnego w świetle dorobku orzecznictwa Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalna. W orzecznictwie tych Sądów przyjęła się teza, wynikająca z zasad wykładni przepisów prawa, iż nie jest dopuszczalne interpretowanie przepisu w taki sposób, który pozbawiałby część tego przepisu znaczenia prawnego, zgodnie z łacińską sentencją per non est ( nie wolno jest interpretować przepisów prawnych tak, by pewne ich fragmenty okazały się zbędne). Przykładem takiego orzecznictwa może być postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 1999r. sygn. akt IKZP 19/99, w którym stwierdza, iż fundamentalne reguły wykładni przepisów prawnych za punkt wyjścia przyjmują założenie – rzecz jasna idealizujące – o racjonalnym prawodawcy, a więc takim ustawodawcy, który tworzy przepisy w sposób sensowny, racjonalny i celowy, znając cały system prawny i nadając poszczególnym słowom i zwrotom zawsze takie samo znaczenie, nie zamieszczając jednocześnie zbędnych sformułowań (por. np. Z Ziembiński, Teoria prawa, PWN 1978, s. 106 – 123, a także uchwałę SN z dnia 16 marca 2000r. sygn. akt I KZP 53/99). Natomiast w orzecznictwie NSA godnym zauważenia jest teza, że konstrukcje prawne są tworzone za pomocą słów w ten sposób, iż stanowią określoną całość. W konsekwencji nie można ich interpretować nie uwzględniając owej całości, co może również przemawiać za stosowaniem wykładni systemowej (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 22 czerwca 1998r. sygn. akt FPS 9/97, i uzasadnienie uchwały z dnia 14 grudnia 1998r. sygn. akt FPS 19/98, a także uchwałę z dnia 20 marca 2000r., sygn. akt FPS 14/99, ONSA 2000/3/92). Powyższe odnieść należy również do rozpatrywanej sprawy bowiem według zasady wnioskowania prawniczego argumentum a minori ad maius (jeżeli zakazane jest mniej, to tym bardziej zakazane jest więcej). Przekładając to na grunt zaistniałego problemu prawnego powiedzieć można, że skoro nie wolno pominąć podczas interpretacji przepisów pewnych ich fragmentów, to tym bardziej nie wolno pominąć całej jednostki redakcyjnej (§ 4), ściśle związanego z wykładnią § 2. Za stosowaniem tego wnioskowania na gruncie przepisów regulujących stosunki publicznoprawne opowiedział się NSA w wyroku z dnia 5 grudnia 1991r., sygn. akt III S.A. 924/91, ONSA 1992/1/12 , a także w uchwale z dnia 4 maja 1999r., syg. akt FPS 4/99, ONSA 1999/4/112. Dlatego też podczas interpretacji art. 246 § 2 Kodeksu celnego nie można pomijać treści § 4 tego artykułu, wręcz należy wskazać, iż ma ona istotne znaczenie w procesie wykładni art. 246. Zgodnie z powołanym wcześniej § 4 art. 246 Kodeksu celnego należności celne są zwracane lub umarzane na wniosek dłużnika złożony przed upływem 3 lat, licząc od dnia jego powiadomienia o tych należnościach. Istotne zatem dla rozstrzygnięcia sprawy jest to, czy wniosek w przedmiocie zwrotu został złożony przed upływem 3 lat, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o należnościach. Zgłoszeń celnych w niniejszej sprawie dokonano w okresie od dnia [...] 2000 r. do dnia [...] 2001 r. Wnioski te zostały przyjęte w całości zgodnie z żądaniem strony. Żądanie zwrotu należności celnych wynikających z powyższych zgłoszeń nastąpiło zaś w dniach [...] 2005 r. Stwierdzić w tym miejscu trzeba, że zgodnie z art. 230 § 1 Kodeksu celnego po zarejestrowaniu kwoty należności organ celny powiadamia o tym dłużnika. W myśl art. 226 § 1 Kodeksu każda kwota należności wynikających z długu celnego, zwana dalej ,,kwotą należności", jest obliczana przez organ celny z chwilą uzyskania niezbędnych danych i zostaje zarejestrowana. W niniejszej sprawie kwoty długów celnych zostały obliczone i niezwłocznie zarejestrowane, o czym skarżąca została powiadomiona poprzez odbiór karty 8 SAD, co sama też potwierdziła podpisem w rubryce 54 SAD. Pozycja ta zawiera następującą treść: miejsce i data; podpis i nazwisko zgłaszającego/przedstawiciela; kartę 3/8 otrzymałem, zostałem powiadomiony o zarejestrowaniu kwoty wynikającej z długu celnego. Dokument SAD posiada normatywne umocowanie w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. z dnia 22 grudnia 1999 r.), wydanym na podstawie art. 42 § 3, art. 62 § 2, art. 64 § 4, art. 81 § 2, art. 97 § 5 oraz art. 166 § 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117, Nr 64, poz. 407, Nr 121, poz. 770, Nr 157, poz. 1026 i Nr 160, poz. 1084, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 160, poz. 1063 oraz z 1999 r. Nr 40, poz. 402 i Nr 72, poz. 802), które weszło w życie zgodnie z jego § 246 z dniem 1 stycznia 2000 r. W części regulującej instrukcję wypełniania i stosowania dokumentu SAD – wypełnianie formularza SAD przy wprowadzaniu towaru na polski obszar celny, w zakresie pola 54 - miejsce i data, podpis i nazwisko zgłaszającego/przedstawiciela, postanowiono, że pole podlega wypełnieniu w chwili, gdy zgłaszający potwierdza odbiór karty 8. Osoba odbierająca kartę wpisując swoje dane tj.: imię, nazwisko, nr dowodu tożsamości i datę (wpisaną w systemie RR-MM-DD) oraz składając swój podpis potwierdza przyjęcie do wiadomości zarejestrowanie kwoty wynikającej z długu celnego. Z powyżej przywołanych przepisów wynika w sposób jednoznaczny, iż potwierdzenie odbioru karty 8 stanowi jednocześnie przyjęcie do wiadomości zarejestrowanie kwoty wynikającej z długu celnego. Zestawiając to z treścią art. 246 § 4, który stanowi, iż termin zwrotu liczony jest od dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach, skonstatować należy, że w niniejszej sprawie termin 3 lat rozpoczął swój bieg w datach odbioru kart 8 SAD, co miało miejsce w latach 2000 i 2001 r. Skoro zatem wnioski o zwrot należności celnych złożono w 2005 r., to oznacza w sposób jednoznaczny, że nastąpiło to z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 246 § 4 Kodeksu celnego. Nie można więc przyjąć za skuteczne argumentów skarżącej, że trzyletni termin rozpoczął swój bieg z datą wydania korzystnej dla skarżącej decyzji klasyfikacyjnej WIT ([...]), czy też z datą uwzględnienia przez NSA w wyroku z dnia 7 listopada 2003 r. skargi Spółki, poprzez uchylenie błędnej decyzji w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej [...]. Uzupełnić powyższe trzeba o stwierdzenie, iż powoływane przez skarżącą rozstrzygnięcia administracyjne i sądowe, nie mogą też stanowić nowego momentu, od którego należy liczyć 3-letni termin do złożenia wniosku o zwrot. Termin z art. 246 § 4 Kodeksu celnego, który zapoczątkowany został w dacie odbioru kart 8 SAD, nie może rozpocząć swojego biegu ponownie bowiem brak w tym zakresie stosownej normy prawnej. Z powołanych przez stronę decyzji i orzeczenia NSA z pewnością nie wynika powiadomienie o długu w rozumieniu art. 246 § 4 Kodeksu, wręcz przeciwnie wynika z nich, że ewentualny dług powstały po dacie udzielenia WIT się nie należał. Podnieść trzeba, że po wydaniu wyroku i decyzji WIT, które zaznaczyć należy zgodnie z art. 5 § 2 Kodeksu celnego wiążą organy celne na przyszłość -od dnia ich wydania, skarżąca mogła złożyć wnioski o zweryfikowanie zgłoszeń celnych w trybie art. 65 § 4 ust. 2 lit. b Kodeksu. Obowiązywał w tym zakresie także trzyletni termin, liczony od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Odnosząc się do art. 246 § 6 Kc podnieść należy, iż racje mają organy celne twierdząc, ze strona nie udowodniła okoliczności powodujących przedłużenie przedmiotowego trzyletniego terminu. Nie przedstawiła w trakcie toczącego się postępowania o zwrot, przesłanek warunkujących przedłużenie tego terminu, tj. nieprzewidzianych okoliczności, działania siły wyższej. Zgodnie z definicją zawartą w Uniwersalnym słowniku języka polskiego (pod red. Stanisława Dubisza, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003) o nieprzewidzianych okolicznościach można mówić wówczas, gdy wykraczają one poza przewidywania, nie dają się przewidzieć, są niespodziewane, nieoczekiwane, mają nieprzewidziany rezultat, skutek. Trudno też uznać, że przekroczenie 3-letniego terminu było spowodowane działaniem siły wyższej. Definicja siły wyższej zawarta w ww. Słowniku (...) określa ją jako zdarzenie, którego nie można przewidzieć, ani któremu nie można zapobiec nawet przy największych staraniach, np. klęska żywiołowa. Stwierdzić trzeba, że muszą być to przeszkody o charakterze bezpośrednim, które uniemożliwiły złożenie wniosku w zakreślonym terminie. Z pewnością nie można uznać za takie, oczekiwania na faktury korygujące od kontrahenta zagranicznego. Rację mają organy celne twierdząc, że nic nie stało na przeszkodzie by Spółka wystosowała do Naczelnika Urzędu Celnego w B. wnioski o zwrot cła we właściwym terminie. Skarżąca mogła złożyć wioski tym bardziej, że była już w posiadaniu decyzji WIT, które jej zdaniem miały znaczenie dla żądania zwrotu cła, natomiast jakiekolwiek dowody dla tego postępowania mogły być dostarczane w toku tego postępowania, w tym również przedmiotowe faktury korygujące. Mając na uwadze przywołaną argumentacje powiedzieć należy, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak i też przepisów proceduralnych, tj. art. 120, 121, 122 i 124 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.