VI SA/Wa 1801/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r., nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2006r. odmawiającą skarżącemu M.C. wydania pozwolenia na broń palną sportową. Z wnioskiem o wydanie pozwolenia na zakup 12 sztuk sztuki broni sportowej, różnego rodzaju. M.C. wystąpił do Wojewódzkiego Komendanta Policji w [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. Do podania dołączył pozytywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne oraz zaświadczenie nr [...] z dnia [...] marca 2006r. wystawione przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego. Z treści zaświadczenia wynikało, iż wnioskodawca posiada kwalifikacje niezbędne do uprawiania strzelectwa sportowego tj. patent strzelecki oraz licencję. W zaświadczeniu tym ponadto PZSS działając na podstawie art. 12 ust.2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. z 2005r. nr 155 poz. 1298) potwierdził, że M.C. spełnił warunki występowania okoliczności o jakich mowa w art. 10 ust. 1 do otrzymania pozwolenia na broń, w celach wymienionych w art. 10 ust.3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004r. Nr 52 poz. 525 z późn. zm.).Zaświadczenie wydano na podstawie art. 53 b ust. 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996r. o kulturze fizycznej (Dz. U. Nr 81 poz. 889 z 2001r. z póź. zm.). W toku postępowania administracyjnego w sprawie wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową organy przeprowadziły szczegółowe postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie, czy zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie skarżącemu wskazanego pozwolenia. Konieczność prowadzenia postępowania dowodowego była kwestionowana przez skarżącego M.C., który kierował wnioski o przyspieszenie rozpatrzenia wniosku. Decyzją z dnia [...] lipca 2006r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił M.C. wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 10 ust 1 i 3 pkt 3, art. 12 ust 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji oraz i art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu podniósł, że argumenty przedstawione przez stronę nie wskazują na istnienie szczególnych okoliczności faktycznych, które miałyby skutkować wydaniem pozwolenia na broń. Z dokumentów złożonych przez wnioskodawcę oraz zgromadzonych przez organ w toku postępowania administracyjnego nie wynika, że wyróżnia się spośród innych zawodników uprawiających sport strzelecki, a jego zaangażowanie w rywalizację sportową jest znikome. Ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że M.C. od 20 stycznia 2005r. jest członkiem Klubu Strzeleckiego S. w B. Patent strzelecki uzyskał w dniu 8 lutego 2006r., a licencję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego uprawniającą do udziału we współzawodnictwie sportowym w dniu 28 lutego 2006r. Skarżący w zawodach klubowych uczestniczy od października 2005r. czyli dopiero od 8 miesięcy osiągając zróżnicowane lokaty co oznacza, że jest zawodnikiem początkującym i dopiero doskonali swoje umiejętności. Powyższe potwierdza opinia wyrażona przez Prezesa Klubu Strzeleckiego S., w której stwierdził on, że M.C. osiąga przeciętne wyniki w strzelectwie sportowym w grupie powszechnej. Powyższe okoliczności zdaniem organu I instancji nie uzasadniają wydania pozwolenia na broń. Organ wskazał ponadto, że strona może uprawiać strzelectwo przy użyciu broni klubowej, zwłaszcza że Klub Strzelecki S. posiada 37 sztuk broni klubowej różnego rodzaju i może wystąpić o pozwolenia na kolejne jednostki broni. Brak więc przesłanek uzasadniających wydanie wnioskodawcy pozwolenia na broń palną sportową. Komendant Wojewódzki Policji zwrócił także uwagę, iż organy Policji rozpatrując sprawy pozwoleń na broń sportową zobligowane są do uwzględniania rzeczywistych potrzeb członków klubów oraz stowarzyszeń strzeleckich. Biorąc pod uwagę fakt krótkotrwałego związania strony z tą dziedziną sportu organ uznał, iż wydanie pozwolenia na broń stałoby w rażącej sprzeczności z reglamentowanym charakterem ustawy o broni i amunicji. Organ stwierdził, iż nie neguje faktu posiadania przez wnioskodawcę kwalifikacji do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim oraz umiejętności posługiwania się przez niego bronią, które potwierdzone zostały w zaświadczeniu wystawionym przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego na podstawie art. 53b ustawy o kulturze fizycznej. Od powyższej decyzji pismem z dnia [...] lipca 2006r. odwołał się M.C. wnosząc o zmianę decyzji. Decyzji zarzucił brak podstawy prawnej do odmowy wydania pozwolenia na broń, naruszenie zasady równości obywateli, zaufania obywateli do organów administracji oraz przekroczenie delegacji ustawowej i granic swobody administracyjnej mającej cechy dowolności przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, a także naruszenie prawa materialnego art. 15 i 17 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji oraz błędną interpretację art. 53b ustawy o kulturze fizycznej. Zarzucał dowolność rozstrzygnięcia i nieuwzględnienie złożonych dokumentów oraz braku okoliczności uzasadniających odmowę. W ocenie odwołującego występowanie o komunikaty z zawodów i późniejsza ich ocena według nieznanych stronie kryteriów przez osoby nieposiadające jakichkolwiek kwalifikacji w tym zakresie świadczy o bezzasadnym przedłużaniu przez organy postępowania administracyjnego oraz przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów. Zdaniem skarżącego, gdyby ustawodawca chciał, aby aktywność i wyniki sportowe były wyznacznikiem szczególnych okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń sportową to wskazałby to w ustawie określając jednocześnie kryteria takiej oceny. Ustawodawca regulacji w tym zakresie dokonał jedynie poprzez przepisy ustawy o kulturze fizycznej , co przez organ Policji zostało pominięte i zignorowane. Podkreślił, że przy braku jakichkolwiek zarzutów w stosunku do wnioskodawcy i istnieniu okoliczności pozytywnych odmowa zezwolenia narusza zasady sprawiedliwości. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 268a k.p.a. oraz art. 10 ust 1 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie określa kryteriów wydawania pozwolenia na broń sportową, jednak zgodnie z jego treścią należy wykazać istnienie okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż brak własnej broni nie ogranicza skarżącemu ani możliwości treningów, ani też udziału w zawodach klubowych. Pozwolenie na broń jest uprawnieniem reglamentowanym, a oczywistą potrzebę posiadania broni indywidualnej posiadają wybitni zawodnicy oraz instruktorzy strzelectwa. Skarżący do żadnej z tych grup nie należy i może uprawiać strzelectwo przy użyciu broni klubowej. Sam fakt posiadania kwalifikacji wymaganych do uprawiania strzelectwa nie uzasadnia wydania pozwolenia na broń. Organ musi respektować zarówno interes obywatela jak i interes społeczny. Z interesem społecznym koliduje wydawanie pozwoleń na broń osobom nie wykazującym obiektywnej potrzeby jej posiadania. Pismem z dnia [...] września 2006r. M.C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję. Domagał się jej uchylenia, podtrzymując zarzuty sformułowane w odwołaniu. W uzasadnieniu skargi M.C. podkreślił, iż organ administracji powinien wydawać decyzje na podstawie obowiązującego prawa tj. na podstawie ustawy o broni, która określa m.in. w rozdziale 2 zasady i warunki wydawania, cofania pozwoleń na broń, rejestracji broni oraz dysponowania bronią i amunicją. Ustawa określa przesłanki pozytywne i negatywne w zakresie rozstrzygania o wydaniu pozwolenia na broń. Jednocześnie przepisy ustawy nie upoważniają organów Policji do ustanawiania dodatkowych warunków tj. osiągania szczególnych wyników sportowych, częstego udziału w zawodach czy też krótkiego upływu czasu od uzyskania uprawnień czy członkowstwa w klubie. Skarżący podniósł, że w jego przypadku żadna z przesłanek negatywnych nie wystąpiła, jednocześnie posiada dokumenty potwierdzające jego kwalifikacje i członkostwo w klubie co powinno być wystarczające do oceny jego wniosku. Zaskarżonymi decyzjami organy i II instancji odebrały mu szansę na możliwość podniesienia swoich kwalifikacji, równorzędną rywalizację z innymi uczestnikami zawodów strzeleckich posiadającymi indywidualną broń. Przede wszystkim jednak zdaniem skarżącego organy Policji w świetle załączonych dokumentów na podstawie art. 53 b ustawy o kulturze fizycznej nie były upoważnione do dokonywania jakiejkolwiek oceny aktywności sportowej składającego skargę i w tym zakresie naruszyły zasadę równości obywateli, zaufania obywateli do organów państwa i przekroczyły delegację ustawową oraz granice swobody administracyjnej poprzez dowolność przy wydawaniu decyzji. Zgodnie z art. 53b ust. 1 ustawy o kulturze fizycznej - uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tej dziedzinie sportu. Egzaminy stwierdzające posiadanie odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim przeprowadza oraz stosowny dokument wydaje właściwy polski związek sportowy. Za przeprowadzenie egzaminu pobiera się opłatę w wysokości 400 zł; opłata ta stanowi dochód właściwego polskiego związku sportowego (ust. 2). Zgodnie z ust.3 posiadanie dokumentu, o którym mowa w ust. 2, stanowi potwierdzenie kwalifikacji sportowych, jakie powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie przepisów o broni i amunicji. Mając na uwadze powyższe skarżący uznał, iż działania organów w trakcie prowadzonego postępowania spowodowały przedłużenie postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie ponawiając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dniu [...] listopada 2006r. skarżący skierował do Sądu pismo procesowe w którym podtrzymał swoje stanowisko odnośnie bezprawności działania organów Policji w zakresie wydawania pozwoleń na broń palną strzelecką. Dodatkowo wyjaśnił, iż wbrew twierdzeniom organów rozpatrujących niniejszą sprawę Klub Sportowy S. którego członkiem jest skarżący posiada obecnie 14 jednostek broni. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z póź. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia praw skarżącego jako strony toczącego się postępowania. Zgodnie z art.10 ust.1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się wnioskodawca, uzasadniają jego wydanie. Prawo do posiadania broni należy do kategorii uprawnień (swobód) obywatelskich, których realizacja uwarunkowana jest uzyskaniem pozwolenia właściwych organów, w tym przypadku organów Policji (art. 9 ust. 1 ustawy o broni i amunicji). W art. 15 ust. 1 ustawy określono kategorie osób, którym pozwolenie na broń nie może być wydane nawet wtedy, gdy przedstawione przez nie okoliczności faktyczne uzasadniałyby wydanie pozwolenia. Brak jednak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy, nie może być utożsamiane z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2003r. sygn. III SA 1515/01 podnosząc, iż "brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999r. o broni i amunicji, nie może być utożsamiane z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji)". Powstaje więc zagadnienie, jakie okoliczności faktyczne uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. W warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwoleń na broń podyktowanej względami bezpieczeństwa i porządku publicznego wyłącznie osobiste predyspozycje, zamiłowania, czy też życzenia osoby ubiegającej się o takie pozwolenia nie mogły być uznane za wystarczające do wydania pozwolenia na broń. W orzecznictwie przyjęto, że okolicznościami faktycznymi uzasadniającymi wydanie pozwolenia na broń było zaistnienie zagrożenia życia lub zdrowia wnioskodawcy wynikające z rodzaju wykonywanej pracy lub charakteru zajęcia, przy czym stopień zagrożenia musiał być oczywiście wyższy od niebezpieczeństwa, na jakie narażony był przeciętny obywatel, a także innej szczególnej sytuacji wyróżniającej daną osobę z ogółu społeczeństwa. Musi ona wykazać, że ma rzeczywistą, ponadprzeciętną potrzebę jej posiadania. Przynależność do klubu strzelectwa sportowego, posiadanie licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego czy patentu strzeleckiego na terenie całego kraju nie jest wystarczającą okolicznością uzasadniającą udzielenie pozwolenia na broń palną sportową w trybie indywidualnym. Prowadzące swoją statutową działalność kluby strzelectwa sportowego zobowiązane są do zapewnienia swoim członkom optymalnych warunków do jej realizacji w tym zabezpieczenia odpowiedniego rodzaju i ilości broni sportowej, która będzie adekwatna do stopnia wyszkolenia poszczególnych zawodników jak i zapewni im dalsze podnoszenie kwalifikacji i umiejętności strzeleckich. Wśród osób wykazujących rzeczywiste potrzeby posiadania broni sportowej wyróżnić można przykładowo instruktora lub inną osobę o ponadprzeciętnych potrzebach posiadania broni sportowej. Mając na uwadze powyższe Sąd rozpoznający niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że organy I i II instancji nie naruszyły prawa przyjmując, iż skarżący M.C. nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Ze zgromadzonego materiału wynika bowiem, że dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach nie uzasadniają potrzeby posiadania przez skarżącego własnej broni i ma on możliwość dalszego uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni klubowej. W ocenie Sądu nie jest zasadny pogląd skarżącego, że przy braku przesłanek negatywnych posiadania broni, nie potrzeba żadnych wyjątkowych, wyróżniających okoliczności dla uzyskania pozwolenia na broń sportową i organ formułując takie kryteria przekroczył upoważnienie ustawowe. Ustawa o broni i amunicji nie zwalnia bowiem członków klubów strzeleckich, posiadających patent i licencję z obowiązku wykazania istnienia okoliczności uzasadniających uzyskanie pozwolenia na własną broń sportową. Z zaskarżonej decyzji wynika, iż organ poprawnie ocenił, że skarżący spełnia kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną sportową, ale nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie mu takiego pozwolenia. Należy pamiętać, że w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na broń, z samego sformułowania art.10 ust.1 ustawy o broni i amunicji wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia – wykazania okoliczności uzasadniających wniosek /por. wyrok NSA z dnia 23 października 2002r., sygn. akt III SA 448/01, nie publ./. To nie organy Policji mają poszukiwać tych okoliczności, tylko wnioskodawca ma je wskazać i udowodnić. W tej sprawie M.C. nie wykazał żadnych okoliczności uzasadniających wydanie mu pozwolenia na broń indywidualną, wskazując tylko na brak okoliczności negatywnych oraz spełnienie warunków istotnych przy uwzględnieniu wniosku o wydanie pozwolenia na broń. Te warunki – pozytywne wyniki badań lekarskich i psychologicznych, członkostwo w klubie, patent strzelecki, licencja - nie stanowią okoliczności, które mogłyby być podstawą dla zaistnienia ponadprzeciętnej potrzeby posiadania broni. Wnioskodawca nie wykazał żadnych okoliczności szczególnych jak np. nieprzeciętny talent przekładający się na znakomite wyniki w zawodach, pozycja instruktora strzelectwa, które wskazywałyby na to, że dla realizacji jego zamiłowań nie wystarczy broń klubowa, a konieczna jest broń indywidualna. W wyroku z dnia 25 marca 2003r. /sygn. akt III SA 1863/01, Lex 121778/ NSA wyjaśnił, że "Uprawianie amatorskiego strzelectwa sportowego w celach rekreacyjnych jest możliwe w ramach działalności klubu i nie wymaga posiadania broni indywidualnej." Zasadnie więc organ uznał, że skarżący nie wykazał istnienia okoliczności uzasadniających potrzebę posiadania broni indywidualnej, ani nie wykazał, że brak własnej broni uniemożliwi mu realizację zamiłowań strzeleckich oraz uprawianie sportu. W ocenie Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył cały materiał dowodowy oraz wystarczająco wyjaśnił kryteria, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art.107 § 3 k.p.a. Prawidłowo też przyjął, że podstawowym kryterium wydania pozwolenia na broń palną sportową winny być wyniki uzyskane w tej dziedzinie sportu, w ramach czynnego udziału strony wnioskującej w zawodach strzeleckich o stosownej randze. Wbrew zarzutom skarżącego, w rozpoznawanej sprawie okoliczności faktyczne, mające znaczenie dla sprawy, zostały ocenione przez organy Policji zgodnie z wyrażoną w art. 80 k.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów, a dokonanej ocenie nie można przypisać cech dowolności. Zdaniem skarżącego zaświadczenie wystawione na podstawie art. 53 b ust.3 ustawy o kulturze fizycznej przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego stanowi wystarczającą podstawę wydania pozwolenia na broń palną strzelecką. Wydane zostało bowiem przez organ który jako jedyny jest uprawniony do oceny kwalifikacji i umiejętności sportowych skarżącego. W zaświadczeniu tym jednak PZSS poza potwierdzeniem posiadanych przez skarżącego M.C. kwalifikacji do uprawiania strzelectwa sportowego, działając na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym potwierdził, że M.C. spełnił warunki występowania okoliczności o jakich mowa w art. 10 ust. 1 do otrzymania pozwolenia na broń, w celach wymienionych w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 199r. o borni i amunicji. W ocenie Sądu jednak o ile Polski Związek Strzelectwa Sportowego jest upoważniony do wydania zaświadczenia w zakresie potwierdzenia posiadanych przez stronę kwalifikacji sportowych, to stwierdzając spełnienie przez skarżącego warunku występowania okoliczności o jakich mowa w art. 10 ust. 1 do otrzymania pozwolenia na broń , w celach wymienionych w art. 10 ust.3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji przekroczył swoje uprawnienia, albowiem zgodnie z treścią przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji tylko organy Policji uprawnione są do oceny czy przedstawione przez stronę okoliczności uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.