II SA/Wa 1765/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Eugeniusz Wasilewski (spr.), Protokolant Edyta Karwat, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2006 r. sprawy ze skargi W.L. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. orzekającej o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia oddala skargę Pismem z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] Prezydent [...] zawiadomił W.L. o wszczęciu postępowania w sprawie zwrotu nienależnie pobranego przez skarżącego świadczenia – zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 3.468,10 zł. Następnie, decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] Prezydent [...] orzekł o obowiązku zwrotu tego świadczenia w kwocie 3.468,00 zł. Od tej decyzji skarżący nie wniósł odwołania. W dniu [...] maja 2006 r. postanowieniem nr [...] Prezydent [...] sprostował wskazaną wyżej decyzję wskazując, że w sentencji zamiast: "Orzec o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji za okres od dnia 20 marca 2002 r. do dnia 19 września 2002 r. w kwocie 3.468,00 zł słownie złotych: trzy tysiące czterysta sześćdziesiąt osiem złotych" powinno być "Orzec o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji za okres od dnia 20 marca 2002 r. do dnia 19 września 2002 r. w kwocie 3.468,10 zł słownie złotych: trzy tysiące czterysta sześćdziesiąt osiem złotych 10/100." Po rozpatrzeniu zażalenia W. L. z dnia 30 maja 2006 r. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy powyższe postanowienie uznając, że organ I instancji słusznie zastosował tryb art. 113 § 1 kpa. W. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołane wyżej postanowienie Wojewody [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...]. W skardze W. L. podkreślił swoją ciężką sytuację materialną oraz wskazał na, jego zdaniem, bezprawne działanie byłego pracodawcy, który poprzez wydanie nieprawidłowego świadectwa pracy doprowadził do wydania decyzji o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Z uzasadnienia skargi wynika również, iż skarżący jest niezadowolony z decyzji zobowiązującej do zwrotu świadczenia kwestionując konieczność zwrotu tego świadczenia a nie tylko zmianę jego wysokości. Organ wniósł o oddalenie skargi stwierdzając, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z obowiązującym stanem prawnym i faktycznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującym stanem prawnym i faktycznym. Natomiast w niniejszej sprawie Sąd nie mógł badać legalności wydania przez Wojewodę [...] decyzji zobowiązującej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, ponieważ decyzja ta nie była przedmiotem skargi i stała się ostateczna w administracyjnym toku postępowania z uwagi na brak wniesienia przez skarżącego odwołania od organu I instancji. Zgodnie z treścią art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1701 ze zm.) - zwanej dalej Kpa, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjęta jest teza, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Ponadto podkreśla się, że przedmiotem sprostowania w trybie art. 113 § 1 kpa są "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz inne "oczywiste omyłki". W orzecznictwie sądowym zaznacza się, że "przyjęta w normie prawnej art. 113 § 1 kpa klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca: są to błędy pisarskie, rachunkowe i inne oczywiste omyłki. Redakcja przepisu pozwala stwierdzić, że wszystkie wymienione wyżej wady orzeczenia charakteryzuje cecha oczywistości. Stanowi ona zarazem granice przedmiotowej dopuszczalności sprostowania wyrażającą się tym, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji. Natomiast nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 kpa błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej mocy prawnej. O ile możliwe jest sprostowanie zarówno w sentencji jak i w uzasadnieniu (bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję) to w żadnym razie jednak przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji." (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 321/04, LEX nr 165005). W przedmiotowej sprawie kwota 3.468,10 zł nienależnie pobranego świadczenia – zasiłku dla bezrobotnych, wynika z akt sprawy, a decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. jest jedynie konsekwencją wcześniej prowadzonego przez organ postępowania. Również w piśmie z dnia [...] marca 2006 r. zawiadamiającym o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia jako kwotę tego świadczenia podano 3.468,10 zł. Zdaniem Sądu, powołane wyżej okoliczności wyraźnie wskazują na prawidłowość zastosowania przez organy obu instancji trybu art. 113 § 1 kpa dla weryfikacji decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. Prezydent [...] nie ustalił bowiem nowej wysokości nienależnie pobranego świadczenia lecz podał jedynie jego faktyczną wartość wynikającą z akt sprawy a związaną z kwotą wypłaconego skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych. Jednocześnie należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 134 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że granice orzekania wyznaczone są tylko i wyłącznie granicami sprawy rozpatrywanej przez Sąd, czyli ogółem elementów stosunku administracyjno-prawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Natomiast przedmiotem niniejszej sprawy jest postanowienie o sprostowaniu decyzji zobowiązującej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia a nie sama decyzja, stąd niemożliwe było badanie legalności decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. oraz skontrolowanie postępowania zakończonego tą decyzją. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.