II SA/Kr 1275/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Ewa Rynczak Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2006 r. sprawy ze skargi J.O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego J.O. kwotę 305 (trzysta pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z dnia 29 listopada 2002 r., znak [...], Prezydent Miasta K. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 z późniejszymi zmianami Dz.U. z 2000 r. Nr 109 poz. 1157, Dz.U. z 2000 r. Nr 120 poz. 1268), art. 4 ust. 1 pkt 11 w zw. z art. 38 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 1998 r. Nr 91 poz. 578 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071), po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 24 grudnia 1999r., po podjęciu postępowania z dnia 19 czerwca 2002 r., zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla M.W. Inwestycję określono jako budowa domu mieszkalnego z częścią usługową wraz z instalacją wewnętrzną wodno-kananalizacyjną, c.o., gazową i elektryczną, przyłączami sieci wodno-kanalizacyjnej, gazowej i elektrycznej, przełożeniem sieci wodno-kanalizacyjnej oraz garażem podziemnym, przy ul. K. w K. - działka nr "1", a dla sieci działka nr "2" obr. [...] K. Ponadto ustalono, że roboty budowlane przyłączeniowe w obrębie sieci uzbrojenia powinny być prowadzone zgodnie z warunkami przyłączenia podanymi w oświadczeniach jednostek organizacyjnych dysponujących poszczególnymi mediami (MPWiK z dnia 21 grudnia 2001 r. dla miejskich sieci wod-kan; ZG z dnia 15 października 2002 r.; ZE z dnia 22 października 2002 r.). Inwestora zobowiązano do uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W uzasadnieniu decyzji organ ustalił, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] kwietnia 1998 r. znak [...]. Inwestor wykazał prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane, a projekt zagospodarowania działki (terenu) był zgodny z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. (uchwała Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] listopada 1994 r. zmieniająca uchwałę miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta – [...]), wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ stwierdził, że w czasie postępowania, zastrzeżenia do przedmiotowej decyzji wnieśli: Związek Zawodowy B. Zarząd Krajowy oraz K., J., K. i A. O., którzy twierdzili, że nie otrzymali decyzji wzizt z dnia [...] kwietnia 1998 r. Organ uznał, że nie doręczenie decyzji nie było możliwe, gdyż K., J., K. i A.O. brali udział w postępowaniu w Wydziale Architektury i w Samorządowym Kolegium Odwoławczym i figurowali w rozdzielniku decyzji wzizt i decyzji Kolegium z dnia [...] czerwca 1998 r. Odnosząc się do kolejnych zarzutów zgłoszonych przez wyżej wymienionych, organ uznał, że możliwość nadwieszenia kondygnacji pierwszego piętra po stronie ul. M. i K. oraz wjazd bramowy od ul. K. do garażu podziemnego w miejscu maksymalnie oddalonym od ul. M., zostały ustalone w trakcie postępowania dotyczącego decyzji wzizt na podstawie opinii MZD z dnia 5 grudnia 1997 r. Jak chodzi o rozwiązania konstrukcyjne budynku, to zostały one wykonane przez uprawnionego i doświadczonego konstruktora, wysokość projektowanego budynku została skorygowana tak, że nie była wymagana nadbudowa kominów sąsiedniego budynku i nie było zagrożenia zmiany w funkcjonowaniu kominów w jego ścianie szczytowej, gdyż na odcinku 3,4 m od granicy sąsiada wysokość projektowanego budynku zrównano z wysokością budynku sąsiedniego. Organ dodał, że budynek, wbrew zarzutom, posadowiony był nie na działce stanowiącej teren ogólnodostępny, lecz na terenie będącym własnością inwestora, zaś ruch pieszych wzdłuż ul. M. na prywatnych działkach, nie był przedmiotem postępowania. Sprawa terenu inwestycji i linii zabudowy została ostatecznie rozstrzygnięta decyzją wzizt z dnia [...] kwietnia 1998 r., a potrzeby S.A. "D." zostały przez inwestora uwzględnione w projekcie przebudowy kanalizacji zewnętrznej. Organ stwierdził, że mimo zawieszenia postępowania, projekt budowlany był aktualny, gdyż inwestor dokonał aktualizacji uzgodnień. W odwołaniu od powyższej decyzji J.O. wniósł o jej uchylenie w całości lub zmianę i odmówienie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji oraz o zasądzenie kosztów postępowania dla strony skarżącej. Zarzucił naruszenie art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez wydanie pozwolenia na budowę po upływie terminu ważności decyzji wzizt, naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przez wydanie przedmiotowego pozwolenia bez obligatoryjnego postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, rażące naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez brak wszystkich obligatoryjnych pozwoleń, uzgodnień lub opinii właściwych organów. Zarzucił także brak projektu zagospodarowania działek objętych pozwoleniem, brak wyników badań geologicznych oraz wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie niekompletnego projektu i dokumentacji. Skarżący wskazał, że decyzję o pozwoleniu wydano w oparciu o dokumenty datowane na lata 1995-1998 mimo, że zmieniły się uwarunkowania środowiskowe i przestrzenne. Poza tym, przedmiotową decyzje wydano na podstawie opinii z dnia 6 maja 1995 r. wydaną przez nieistniejący WGK. Zatem powyższe dokumenty nie mogły być podstawą do prawidłowej oceny wpływu inwestycji na otoczenie. Ponadto dla planowanej inwestycji nie zaplanowano wymaganej prawem liczby miejsc postojowych dla samochodów osobowych mieszkańców budynku, dla pojazdów osób niepełnosprawnych, dla pojazdów pracowników i klientów biur, które zgodnie z skarżonym pozwoleniem, miały się tam znajdować. Ponadto usytuowanie budynku naruszało § 11 rozporządzenia MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r. (tekst jedn. z 1999 r. Nr 15 poz. 140 ze zm.). Skarżący zarzucił także bezzasadne przyjęcie przez organ, że skarżący otrzymał decyzję wzizt- fakt figurowania w rozdzielniku, nie stanowił dowodu doręczenia decyzji. Ponadto organ zbagatelizował opinię zarządcy drogi. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. znak [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071), art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r. Nr 89 poz. 114 z późniejszymi zmianami), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy powtórzył ustalenia organu I instancji i dodatkowo stwierdził, że w toku postępowania administracyjnego zostały uzupełnione braki w dokumentacji potrzebnej do wydania pozwolenia na budowę. Ustalił, że inwestycja nie należała, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, do inwestycji zaliczanych do mogących oddziaływać na środowisko, stąd nie było potrzeby wykonania dodatkowych analiz lub prowadzenia postępowania z udziałem społeczeństwa. Stwierdził też, że inwestor uzgodnił z właściwym organem możliwość usunięcia drzew lub krzewów kolidujących z inwestycją, niemniej decyzja o pozwoleniu na ich wycięcie będzie potrzebna dopiero przed faktycznym rozpoczęciem budowy, zatem nie wykluczało to wydania pozwolenia na budowę. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższej decyzji J.O. wniósł o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem prawa i przepisów postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania dla strony skarżącej. Skarżący, powtarzając zarzuty powołane w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zarzucił dodatkowo naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak całościowego ustosunkowania się do treści zarzutów będących podstawą odwołania od decyzji organu I instancji oraz przez wybiórcze traktowanie materiału dowodowego. Zarzucił też naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz rażące naruszenie interesu prawnego strony skarżącej. Skarżący podał, że organ odwoławczy stwierdził, że braki postępowania zostały uzupełnione, niemniej nie wskazał o jakich brakach była mowa i nie odniósł się do tego zarzutu, naruszając art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, skoro inwestor spełnił wymagania określone w ust. 1 i 2 tego przepisu oraz w art. 32 ust. 4 powołanej ustawy. Upływ zaś terminu ważności decyzji wzizt nie miał znaczenia, skoro wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w terminie ważności tej decyzji. Organ odwoławczy sprecyzował, że inwestycja nie została zaliczona do mogących znacząco oddziaływać na środowisko- w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. (Dz.U. z 2002 r. Nr 179 poz. 1490). Dodał także, że organy administracji architektoniczno - budowlanej nie były właściwe do oceny prawidłowości postępowań administracyjnych zakończonych decyzją wzizt. W piśmie procesowym inwestor M.W. wniósł o oddalenie skargi w całości oraz o zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania. Wskazał, że działania odwołującego zmierzały wyłącznie do odwleczenia rozpoczęcia procesu inwestycyjnego, a zarzuty stawiane przez skarżącego nie zawierały uzasadnień i były gołosłowne. Odnosząc się do zarzutów wskazał, że skoro decyzja wzizt była ważna do 31 grudnia 1999 r., a wniosek inwestor złożył w dniu 24 grudnia 1999 r., to można było, zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. To wniosek bowiem miał być złożony w terminie ważności decyzji wzizt, a decyzja o pozwoleniu na budowę mogła być wydana później. Nie został także naruszony art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż zgodnie z art. 46 ust. 1 i art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2001 r. Nr 62 poz. 627 ze zm.), postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko powinno być przeprowadzone przy inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko. To postępowanie konieczne jest wobec przedsięwzięć, które zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2001 r. Nr 100 poz. 1085), są szczególnie szkodliwe dla środowiska i zdrowia ludzi lub mogą pogorszyć stan środowiska. Te ostatnie określone zostały w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. z 1998 r. Nr 93 poz. 589). Planowana inwestycja nie należała do żadnej z tych kategorii. Uczestnik podniósł, że wbrew zarzutom skarżącego, wszystkie wymagane dokumenty zostały złożone, a fakt, że niektóre z nich pochodziły od organów przekształconych, nie miał znaczenia. Odnośnie zarzutu co do miejsc parkingowych M.W. zarzucił, że obok planowanej inwestycji zbudowano nowy budynek sądu, Centrum Administracji UMK- i nie przewidziano tam wystarczającej liczby miejsc parkingowych. Zatem, traktując wszystkich równo wobec prawa, fakt nie przewidzenia wystarczającej liczby miejsc parkingowych przez inwestora, nie powinien był mieć znaczenia. Uczestnik podniósł, że nie doręczenie decyzji wzizt mogło stanowić wyłącznie podstawę do wzruszenia tej decyzji, a dla niniejszego postępowania decyzja wzizt była decyzją prawidłowo funkcjonującą w obrocie prawnym. Ponadto uczestnik dodał, że w tracie postępowania administracyjnego zbadano interes osób trzecich, mając jednakże na uwadze, zgodnie z powołanym orzecznictwem sadów administracyjnych, ewentualne naruszenie norm z zakresu Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, a nie w aspekcie dopuszczalności zabudowy. Interesy te nie zostały naruszone. Skoro inwestor spełnił wszystkie warunki do uzyskania pozwolenia na budowę, organ nie mógł odmówić wydania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W związku z treścią zarzutów skargi, rozważania rozpocząć należy od przytoczenia przepisów, których naruszenie skarżący organowi administracji zarzuca. Treść art.32 ust.4 prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, była następująca: " Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, 2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei przepis art. 35 prawa budowlanego stanowił, że: "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1.1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. 2. Właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno- budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 i 2, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. 4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany był zatem sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 32, a także warunki zawarte w art. 35 prawa budowlanego. Dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych wymagań organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę. Na wstępie wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 32 ust.4 prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę po upływie terminu ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest zasadny, gdyż inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę w dniu 24.12.1999r., a ważność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...].04.1998r.określono do dnia 31.12.1999r. Z urzędu należy jednak stwierdzić, że decyzja wzizt z dnia [...].04.1998r wydana została dla inwestycji :"budowa domu wielorodzinnego z częścią usługową i infrastrukturą techniczną oraz garażem przy ul. K. i M. na działce nr "1"". Zakres udzielonego pozwolenia na budowę był szerszy. Inwestycję określono jako budowa domu mieszkalnego z częścią usługową wraz z instalacją wewnętrzną wodno-kanalizacyjną, c.o., gazową i elektryczną, przyłączami sieci wodno-kanalizacyjnej, gazowej i elektrycznej., przełożeniem sieci wodno-kanalizacyjnej oraz garażem podziemnym, przy ul. K. w K. - działka nr "1", a dla sieci działka nr "2". Po pierwsze, działka nr "2" nie była objęta decyzją wzizt, po drugie decyzja wzizt nie obejmowała przełożenia sieci wodno-kanalizacyjnej. Zgodnie z art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.Nr 15 poz.139 z 1999r. z późn.zm.), zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymagała ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie wymagały ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu m.in. roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę. Zgodnie z przepisem art.3 pkt 3 w związku z pkt 1 prawa budowlanego sieć techniczna jest obiektem budowlanym (budowlą). Na podstawie art.28, art.29 i art.30 prawa budowlanego przełożenie sieci technicznej wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Dlatego też inwestor był zobowiązany uzyskać decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na przełożenie sieci wodno-kanalizacyjnej. Decyzji takiej inwestor nie uzyskał. Zaskarżona decyzja narusza zatem przepis art. 32 ust.4 pkt 1 prawa budowlanego. Jak już wyżej wskazano, rzeczą organu było sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W przedłożonych aktach administracyjnych brak jest tak rysunku planu jak i opisu obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, brak jest też innego dokumentu potwierdzającego dokonanie przez organ obowiązkowego sprawdzenia zgodności projektu z planem. Tak więc nie wiadomo co było podstawą ustalenia organu, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. Przechodząc do oceny kolejnego sprawdzenia dokonywanego w trybie art.35 ust.1 pkt 1 lit b) prawa budowlanego (zgodności projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu) przez organ przed udzieleniem pozwolenia na budowę, zaznaczyć należy, że w decyzji z dnia 10.04.1998r. zostały m.in. określone warunki: - możliwość nadwieszenia kondygnacji pierwszego piętra po stronie ul. M. i ul. K. na głębokość 2m, - wysokość projektowanego budynku powinna harmonijnie połączyć się z budynkiem sąsiednim (ul.K. ) i budynkami w pierzei ul. M., - maksymalną wielkość budynku określa się na nie przekraczającą traktu budynku przy ul. K. w najszerszym miejscu (t.j. 14 m), - w granicach własnego terenu inwestor powinien zrealizować miejsca postojowe wg obowiązujących wskaźników (np. garaż podziemny). Wynik sprawdzenia nie może ograniczać się do postawienia tezy, że "projekt zagospodarowania działki (terenu) był zgodny z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zwłaszcza ,że odwołujący się podnosił zarzuty w tej kwestii. W aktach brak jest nawet opinii konserwatorskiej z dnia 25.04.1997r. Projekt budowlany nie zawiera z kolei rysunku pierzei ul.M. Jak wynika z rzutu poziomu -2,70 w budynku zaprojektowano 1 miejsce garażowe. Organ w ogóle nie dokonał oceny ilości zaprojektowanych miejsc garażowych. Tymczasem, zgodnie z treścią par.18 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zagospodarowaniu działki budowlanej należy zapewnić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, odpowiednią liczbę miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsc postojowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych lub budowy garaży należy dostosować do ustalonych przez właściwy organ warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne, przy zachowaniu warunków technicznych określonych w rozporządzeniu. Nadto, zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Projekt budowlany powinien zawierać: projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Stosownie do przepisów rozporządzenia wykonawczego do prawa budowlanego , a w szczególności § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998r w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 140 poz.906) projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Projekt winien zawierać dane informujące, czy działka lub teren, na którym jest projektowany obiekt budowlany, są wpisane do rejestru zabytków oraz czy podlegają ochronie na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także orientację położenia działki lub terenu w stosunku do sąsiednich terenów i stron świata. W zatwierdzonym projekcie budowlanym znajduje się projekt zagospodarowania działki nr "1". Jest on mało czytelny, nie zaznaczono na nim granic działki nr "2", "3", "4" i "5". Nie posiada on opisu. Nie zaznaczono na nim odległości projektowanego budynku od granic działki. Jak wynika z pisma Zarządu Dróg i Komunikacji z dnia 22.11.2002r. (k.109) przełożenie kabli energetycznych, kanalizacji i c.o. ma nastąpić w pasie drogowym ulic K. i M. - na działkach "4" i "5". Jest to niezgodne z decyzją o pozwoleniu na budowę, która nie obejmuje tych działek i nie wymienia przełożenia kabla energetycznego i ciepłociągu. Wyjaśnienia wymaga jeszcze jedna kwestia. Jak wynika z załącznika graficznego do decyzji wzizt, zaznaczono na nim teren inwestycji oraz dopuszczalną linię nadwieszenia kondygnacji I piętra. Mając powyższe na uwadze oraz treść projektu budowlanego (przewidziano nadwieszenie 4 kondygnacji) należy ocenić zgodność projektu z warunkami decyzji wzizt. Nadto , jak wynika z porównania projektu zagospodarowania działki nr "1" z rzutami poziomu "0,00" i "3,45" , będącymi częściami projektu budowlanego, ściana projektowanego budynku przy najkrótszej granicy działki (na projekcie zagospodarowania brak orientacji względem stron świata) na poziomie parteru wynosi 710 cm, a na poziomie kondygnacji nadwieszonej - 891 cm. Na projekcie zagospodarowania terenu nie oznaczono długości najkrótszej granicy działki nr "1". Z orientacyjnego pomiaru wynika, że długość tej granicy wynosi ok.7m. Jeżeli zatem kondygnacja nadwieszona położona jest nie nad działką nr "1", ale nad działką nr "2", inwestor winien uzyskać decyzję wzizt również dla działki nr "2" w odniesieniu do projektowanego budynku, a nie tylko sieci. Skoro zmiana zagospodarowania terenu wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu , a zagospodarowanie terenu może polegać na budowie obiektu budowlanego, który - mając fizyczne oparcie na jednej działce - trwale ingeruje w granice przestrzenne drugiej działki (określone w art. 143 k.c.), to konieczne jest wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu również dla tej działki. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, rzeczą organu administracji będzie szczegółowe ustosunkowanie się do wskazanych wyżej okoliczności. Wobec powyższego uznać należy, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszone zostały przepisy prawa procesowego /art. 7 i 77 kpa / oraz art. 34 i 35 prawa budowlanego. Stosownie do treści art.145 § 1 pkt a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też, na podstawie powołanego wcześniej przepisu i art. 135 ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy.