I OSK 569/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska (spr.) Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz Grażyna Radzicka Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 633/06 w sprawie ze skargi R. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów z tytułu przechowywania ruchomości podlegającej likwidacji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek R. W. o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 30 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 633/06, uchylił zaskarżone przez R. W. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dni [...] Nr [...], w przedmiocie ustalenia kosztów z tytułu przechowywania ruchomości podlegającej likwidacji. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy: W 2003 r. na parkingu strzeżonym należącym do R. W., funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji we W. umieścili samochód osobowy [...] (nr rejestracyjny [...]), usunięty z drogi w trybie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, z powodu braku obowiązkowego ubezpieczenia przez kierującego pojazdem. Ponieważ właściciel pojazdu, powiadomiony o okolicznościach prawnych związanych z usunięciem pojazdu, nie dokonał odbioru samochodu w terminie sześciu miesięcy od jego usunięcia, postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, które zakończył poprzez wydanie w podanym zakresie decyzji w dniu [...]. R. W. wystąpił wobec organu o zapłatę wynagrodzenia za parkowanie pojazdu w kwocie 3.552,64 zł, wskazując w treści wystawionej faktury, że parkowanie obejmuje okres od dnia [...] grudnia 2004 r. do dnia [...] czerwca 2005 r. Żądana kwota została wnioskodawcy zapłacona. Z kolei pismem z dnia 17 października 2005 r. R. W. zgłosił dalsze żądanie wypłaty wynagrodzenia w wysokości 8914,96 zł wskazując, że obejmuje ono holowanie pojazdu oraz przechowanie w okresie od dnia [...] września 2004 r. do dnia [...] grudnia 2004 r. Postanowieniem z dnia [...] , Naczelnik Urzędu Skarbowego W.- [...] ustalił łączną kwotę wynagrodzenia w wysokości 3669,76 zł, stanowiącą równowartość kosztów związanych z przechowywaniem zabezpieczonego samochodu na parkingu wnioskodawcy, w okresie od dnia 17 grudnia 2004 r. do dnia 22 czerwca 2005 r., a przy tym odmówił przyznania dalej idącej kwoty. W uzasadnieniu organ likwidacyjny, powołując się na stosowne pisma Ministerstwa Finansów stwierdził, że koszty przechowywania rzeczy, narosłe do czasu przekazania akt pozwalających na wszczęcie procedury likwidacyjnej, winny obciążać organy decydujące o przechowaniu. Natomiast organy likwidacyjne upoważnione są do pokrywania wydatków, powstałych od dnia otrzymania dokumentów pozwalających na prowadzenie postępowania likwidacyjnego. Wobec tego, że Naczelnik Urzędu Skarbowego dokumenty umożliwiające uruchomienie likwidacji samochodu otrzymał z Komendy Miejskiej Policji w dniu [...] grudnia 2004 r., zobowiązany był przyznać wynagrodzenie jedynie za okres od tego dnia do dnia [...] czerwca 2005 r., w którym sprzedano samochód. Należność za 188 dni parkowania samochodu wyniosła 3669,76 zł (188 dni x 16 zł/dobę = 3008,00 zł + 22% VAT). Ponieważ wcześniej R. W. wystawił fakturę na kwotę 3552,64 zł i została już ona zapłacona, to do zapłaty pozostaje jedynie kwota 117,12 zł. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu ponowiono argumentację, że organ likwidacyjny jest zobowiązany do pokrywania wydatków związanych z parkowaniem pojazdów, które przeszły na własność Skarbu Państwa, wyłącznie od dnia, w którym jednostka prowadząca parking, powiadomiła ten organ o nieodebraniu w wyznaczonym terminie pojazdu z parkingu lub od dnia otrzymania dokumentów pozwalających na prowadzanie postępowania likwidacyjnego. Z żadnego przepisu prawa nie wynika, że organ likwidacyjny zobowiązany jest do uiszczenia opłat związanych z parkowaniem należnych za okres przed wymienionymi zdarzeniami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. W. zarzucił naruszenie przepisów § 7 i 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, w związku z § 12 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, oraz w związku z przepisem art. 130a ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Skarżący domagał się uchylenia postanowienia. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał – po przytoczeniu treści wszystkich powołanych przez Organ przepisów – iż z treści zaskarżonego postanowienia, jak i z akt administracyjnych nie wynika, aby organy czyniły ustalenia w kierunku, czy i ewentualnie kiedy R. W. dokonał zawiadomienia właściwych organów, stosownie do § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 kwietnia 2002 r. Nadto nie wyjaśniono, kiedy dokładnie samochód [...] został odstawiony na parking skarżącego, po tym jak funkcjonariusze Policji dokonali usunięcia pojazdu z drogi, co miałoby znaczenie dla określenia okresu przechowania. W pismach znajdujących się w aktach sprawy pojawiają się w tym zakresie dwie daty, a mianowicie 2 kwietnia 2003 r. oraz 2 września 2003 r. Tytułem przykładu należy wskazać, że w treści zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej podaje datę 2 kwietnia 2003 r., zaś organ pierwszej instancji wskazuje na obie daty: w uzasadnieniu postanowienia z dnia 19 stycznia 2006 r. podaje datę kwietniową (k-41 akt administracyjnych) zaś wyrażając w trybie art. 133 k.p.a. stanowisko wobec złożonego zażalenia – datę wrześniową (pismo z dnia 6 lutego 2006 r.). Także jednostka Policji podaje obie daty. Stąd w ocenie Sądu pierwszej instancji stan faktyczny sprawy nie został należycie wyjaśniony, co stanowiło naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wyjaśnienie tych kwestii – zdaniem Sądu pierwszej instancji – ma zasadnicze znaczenie, bowiem wynagrodzenie za przekazanie samochodu jest zależne od dnia, w którym usunięty z drogi samochód zostaje powierzony dozorcy. Jednakże Sąd wskazał, że jest bez znaczenie, kto dokonał usunięcia pojazdu, a zobligowany do zapłaty wynagrodzenia jest organ likwidacyjny. Dyrektor Izby Skarbowej we W. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając: 1) naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) poprzez wadliwe wykonanie kontroli decyzji pod względem jej zgodności z prawem, co doprowadziło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji zgodnej z prawem w związku z art. 133 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wydanie wyroku niezgodnie z przedstawionymi aktami sprawy, tj. nieuwzględnienie całego materiału zgromadzonego w sprawie przez organy prowadzące postępowanie, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny winien być wydać wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy; 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, iż organy administracyjne prowadzące postępowanie naruszyły normy postępowania dowodowego zawarte w przepisach art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, gdy w rzeczywistości organy administracji przeprowadziły przedmiotowe postępowanie zgodnie z normami wyrażonymi we wskazanych wyżej przepisach postępowania administracyjnego, a wskazane w wyroku okoliczności, które w ocenie sądu nie zostały udowodnione nie mają znaczenia dla wydanego w sprawie rozstrzygnięcia; 3) naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że zaskarżone postanowienie musi być uchylone, bowiem – zdaniem Sądu – organy orzekające w sprawie dokonały wadliwej interpretacji przepisów art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez przyjęcie przez Sąd, iż organ likwidacyjny był zobowiązany do pokrycia kosztów przechowywania samochodu za okres wcześniejszy niż od dnia przekazania przez organ Policji organowi likwidacyjnemu dokumentacji dotyczącej zabezpieczonego samochodu, jako organowi orzekającemu w sprawie przejęcia własności porzuconego samochodu na rzecz Skarbu Państwa; 4) naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że zaskarżone postanowienie musi być uchylone, bowiem – zdaniem Sądu – organy administracyjne dokonały błędnej interpretacji art. 100 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uznając, iż wydanie przez jednostkę Policji dyspozycji usunięcia pojazdów pozostaje bez znaczenia dla oddania pojazdu pod dozór w rozumieniu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podczas gdy z przepisu art. 100 § 1 ww. ustawy jednoznacznie wynika, iż to poborca skarbowy oddaje zajętą ruchomość pod dozór; 5) naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 6 kpa w związku z 134 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez zastosowanie innych kryteriów kontroli decyzji administracyjnej niż kryterium legalności, a tym samym wykroczenie poza zakres sprawy administracyjnej; 6) naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne uzasadnienie, polegające na wadliwej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz brak wskazania co do dalszego prowadzenia postępowania. W oparciu o powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną R. W. wniósł o jej oddalenie podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty postawione w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwanej P.p.s.a.), tj. naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania należy uznać za nieuzasadnione, W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Takiej właśnie kontroli, w oparciu o kryterium legalności, dokonał Sąd Administracyjny. Jak wynika bowiem z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, kontrola ta obejmowała zarówno ocenę prawidłowości zastosowania przez organ administracji norm materialnoprawnych, stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia, jak również przepisów postępowania, dotyczących postępowania przed organami administracji publicznej. Sad rozstrzygał przy tym na podstawie przedstawionych akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.), dysponował więc pełnym materiałem dowodowym zgromadzonym w postępowaniu administracyjnym, orzekał również w całokształcie przedmiotowej sprawy w jej granicach. Nie znajdują więc uzasadnienia zarzuty wnoszącego skargę kasacyjną naruszenia wymienionych przepisów ustrojowych i normujących postępowanie przed sądami administracyjnymi. Z kolei zarzut naruszenia art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego jest o tyle chybiony, że Sąd pierwszej instancji nie stosował tego przepisu i to nawet pośrednio, nie mógł zatem dopuścić się jego naruszenia. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 712/06, skuteczność zarzutu realizowanego w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. uzależniona jest od wykazania, że doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowego, nie zaś postępowania administracyjnego, a następnie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) oraz § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449). Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, że na żądanie dozorcy organ egzekucyjny przyzna zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Z kolei powołane przepisy rozporządzenia regulują kwestię pokrywania wydatków związanych z przechowywaniem lub sprzedażą ruchomości niestanowiących własności Skarbu Państwa, a w części przekraczającej tę kwotę – z budżetu Państwa. Wnoszący skargę kasacyjną nie kwestionuje, że Skarb Państwa – co do zasady – podnosi koszty związane ze sprawowaniem dozoru za pojazd usunięty z drogi, podważa natomiast termin, do którego Skarb Państwa winien te koszty ponosić. Dokonując oceny zasadności zgłoszonych zarzutów w pierwszej kolejności należy odwołać się do regulacji prawnej, normującej zagadnienie usuwania pojazdu z drogi, co dostrzega Sąd pierwszej instancji, a przemilcza autor skargi kasacyjnej, tj. przepisów art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Pojazd jest usuwany z drogi lub może być usunięty z drogi na koszt właściciela w przypadkach określonych w ust. 1 i 2. Pojazd usunięty z drogi w tym trybie umieszczany jest na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (ust. 5c). Nieodebranie zaś tego pojazdu przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za porzucenie pojazdu z zamiarem wyzbycia się. W takiej sytuacji pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy (ust. 10). Wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 130a ust. 11 ustawy – Prawo o ruchu drogowym przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 ze zm.), obowiązującego w dacie orzekania przez organy, stanowiły, że w przypadku nieodebrania w terminie pojazdu z parkingu, jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym miejscowy urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (§ 7 ust. 2), a o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa pojazdu orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego (§ 8 ust. 1). Z przedstawionej regulacji prawnej płynie wniosek, że po pierwsze – pojazd usunięty z drogi i nieodebrany staje się własnością Skarbu Państwa w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia z mocy samego prawa. Po drugie zaś – decyzja właściwego urzędu skarbowego o stwierdzeniu nabycia z tą chwilą własności pojazdu nie ma charakteru konstytutywnego, lecz wyłącznie deklaratoryjny, skoro potwierdza tylko to, co nastąpiło z mocy prawa. Zatem początkowym terminem ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych ze sprawowaniem dozoru za pojazd winna być data, w której upłynął 6-miesięczny termin, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Od tej bowiem chwili Skarb Państwa staje się właścicielem pojazdu i wchodzi w prawa i obowiązki dotychczasowego właściciela. Wbrew więc odmiennym stwierdzeniom autora skargi kasacyjnej dla ustalenia początkowego terminu, od którego Skarb Państwa ponosi koszty za sprawowanie dozoru nie ma żadnego znaczenia moment, w którym urząd skarbowy otrzymał dokumenty umożliwiające wszczęcie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o stwierdzeniu przejścia na Skarb Państwa własności pojazdu. Z żadnego przepisu prawa, przede wszystkim zaś z treści § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na który powołuje się wnoszący skargę kasacyjną, nie można wywieść, iż termin ten należy liczyć dopiero od dnia przekazania właściwemu urzędowi skarbowemu pełnej dokumentacji związanej z usunięciem pojazdu z drogi i umieszczeniem go na parkingu strzeżonym. Przepisy powołanego rozporządzenia określają jedynie z jakich źródeł pokrywa się wydatki związane z przechowywaniem rzeczy niestanowiących własności Skarbu Państwa. Bez względu więc na datę przekazania tej dokumentacji urzędowi skarbowemu, czy nawet na datę wydania decyzji, stwierdzenie nabycia własności pojazdu przez Skarb Państwa następuje z upływem 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi. Dodatkowo stwierdzić przyjdzie, że błędne jest odwoływanie się autora skargi kasacyjnej na poparcie swych twierdzeń do tych poglądów, w świetle których jeżeli przedsiębiorca prowadzący parking strzeżony na zlecenie Policji umieszcza na parkingu pojazdy usunięte z drogi, to należy domniemywać, że łączy go z Policją umowa przechowania. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt III CZP 47/07, Lex nr 270447, stosunek prawny, którego przedmiotem jest przechowywanie na parkingu usuniętych z drogi pojazdów, jest typowym stosunkiem administracyjnoprawnym, powstałym na skutek władczych działań organów administracji. W wyniku nieodebrania pojazdu przez uprawnioną osobę w ustawowym terminie, nie dochodzi również do zawarcia umowy przechowania pojazdu, gdyż – na co już wskazano – nowy właściciel (Skarb Państwa) wstępuje jedynie w taki sam stosunek administracyjnoprawny, jaki łączył dotychczasowego właściciela z przedsiębiorcą prowadzącym parking strzeżony. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał więc trafnej wykładni przepisu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w taki znaczeniu, że dla ustalenia początkowego terminu od jakiego Skarb Państwa winien ponosić koszty związane ze sprawowaniem dozoru nie może być uznany dzień przekazania organowi skarbowemu dokumentacji związanej z usunięciem pojazdu z drogi. Natomiast nieprawidłowo przyjął, iż wynagrodzenie to winno być ustalone od dnia, w którym usunięty z drogi pojazd został powierzony dozorcy. Jednakże uchybienie to, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie wywołało istotnego wpływu na końcowy wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny dokonując wykładni przepisów odnoszących się do zwrotu na żądanie dozorcy wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenia za dozór pojazdu usuniętego z drogi w trybie art. 130a ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, odniósł się nie tylko do zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną, ale jednocześnie zajął stanowisko, od jakiego momentu Skarb Państwa ponosi te koszty. Pogląd, iż terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych z wykonywaniem dozoru jest dzień, w którym upłynął 6-miesięczny termin liczony od usunięcia pojazdu z drogi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest ugruntowany (por. w szczególności wyroku z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1184/05 i z dnia 17 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1848/06; z dnia 6 marca 2008 r. I OSK 325/07. Jednocześnie nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż organ naruszył art. 7 i 77 k.p.a. nie wyjaśniając stanu faktycznego sprawy. Kwestia bowiem dokładnego ustalenia, którego dnia został przedmiotowy samochód usunięty z drogi ma zasadnicze znaczenie dla ustalenia daty upływu terminu 6-miesięcznego, a więc ustalenia momentu, z którym pojazd przeszedł na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa. Nie bez znaczenia dla kwestii wysokości wynagrodzenia dla dozorcy mają też ustalenia co do wywiązania się dozorcy z obowiązku dokonania stosownych powiadomień określonych w § 7 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usunięcia pojazdów. Z tych wszystkich względów zaskarżony wyrok pomimo częściowego błędnego uzasadnienia, w ostatecznym wyniku odpowiada prawu i w związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Z uwagi na niewykazanie kosztów postępowania kasacyjnego przez R. W., wniosek o jego zwrot został oddalony.