II OSK 702/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędziowie sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski ( spr.) sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 326/06 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 326/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w C., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...], nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...], Nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego dla potrzeb funkcji mieszkalno-usługowej, zmianie konstrukcji dachu i wykonaniu nowego wejścia do budynku od strony ulicy [...], przewidzianego do realizacji na terenie obejmującym działkę oznaczoną nr ewid. [...] i część działki oznaczonej nr [...] obręb [...], położonej w C. przy ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił skargę stwierdzając, że decyzje zostały wydane bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy. Sąd zwrócił uwagę na konieczność uprzedniego wyjaśnienia, czy zainicjowane wnioskiem z dnia [...] postępowanie jest postępowaniem w przedmiocie wydania nowej decyzji ustalającej warunki zabudowy, czy też postępowaniem w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] wydanej w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla tożsamej inwestycji. Dla dokonania takich ustaleń niezbędnym było porównanie charakterystyki inwestycji objętych wnioskami z dnia [...] i z dnia [...]. Wątpliwości Sądu w dokonaniu oceny w tej sprawie pogłębia okoliczność, że zarówno w decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...], jak i w decyzji tego organu z dnia [...] rodzaj inwestycji został określony w niemal identyczny sposób. Brak szczegółowych ustaleń organów w tym zakresie uniemożliwia, zdaniem Sądu pierwszej instancji dokonanie merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji. Tego rodzaju uchybienie stanowi naruszenie regulacji art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, co prowadzi do uchylenia decyzji wydanych zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył inwestor G. L., wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w C., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie na naruszeniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.): – art. 50 ustawy poprzez wydanie wyroku uwzględniającego skargę, mimo istniejących przesłanek do jej oddalenia w postaci braku po stronie skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej legitymacji do wniesienia skargi; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy w związku z art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż decyzja organu drugiej instancji została wydana bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Sąd w sposób nieuprawniony przyjął, że wniosek z dnia [...] zmierzał do zmiany decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 K.p.a. Ponadto Sąd oparł swoje orzeczenie na błędnych ustaleniach faktycznych prowadzących do uznania, że inwestor zamierzał prowadzić budowę na działce nr [...], podczas gdy inwestycja ma być prowadzona wyłącznie na działce nr [...], a działka [...] służy tylko jako droga konieczna (służebność gruntowa) i jest własnością osoby trzeciej. Tym samym zgodnie z sugestią Wspólnoty Mieszkaniowej została zmieniona koncepcja wjazdu z ul. [...] na przeciwną stronę, tj. przez działkę [...]. Błędne ustalenia faktyczne Sądu prowadziły też do uznania, iż przedmiotowa inwestycja polega na nadbudowie dachu, podczas gdy w istocie zgodnie z dokumentacją dach pozostanie płaski, a planowany budynek będzie niższy niż pierwotnie zamierzono. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że nieruchomość Wspólnoty Mieszkaniowej nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w świetle art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, a skoro tak, to Wspólnota nie może być uznana za stronę postępowania. Tym samym Wspólnota nie ma legitymacji do złożenia w tej sprawie skargi do sądu administracyjnego. Ponadto stwierdzono, że decyzje organów administracji były zgodne z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), a zatem dla rozstrzygnięcia sprawy nie jest przesądzająca okoliczność, czy wniosek inwestora z dnia [...] zainicjował nowe postępowanie, czy też zmierzał do zmiany decyzji ostatecznej. Co więcej, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy stanowi decyzję związaną, do której nie mają zastosowania przepisy art. 154 i art. 155 K.p.a., bowiem te mogą być zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji uznaniowych. Skoro tak, to wzmiankowany wniosek inwestora nie może być uznany za zmierzający do zmiany decyzji administracyjnej. W tej sytuacji nie sposób uznać, aby uchylone przez Sąd pierwszej instancji decyzje były wydane bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy. Pismem z dnia 4 kwietnia 2007 r. odpowiedź na skargę kasacyjną złożył uczestnik postępowania – [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]", wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 19 maja 2007 r. odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła też Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w C., wnosząc o jej oddalenie, a ponadto o dopuszczenie dowodu ze zdjęć przedstawiających usytuowanie inwestycji realizowanej przez G. L. oraz z kopii pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta C. z dnia [...], znak: [...] oraz o wystąpienie do Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej Urzędu Miasta C. o wydanie dokumentacji technicznej budynku będącego przedmiotem sporu – i o załączenie ww. dokumentów do akt sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wbrew jej twierdzeniom Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że organy administracji orzekające w sprawie nie wyjaśniły należycie stanu faktycznego sprawy, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Niewątpliwie istotne jest jednoznaczne ustalenie żądania wniosku o ustalenie warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji tak aby skierować sprawę na drogę odpowiedniego postępowania administracyjnego, ale nawet zakładając, że w sytuacji modyfikacji wniosku, choć dokonanej już w trakcie toczącego się postępowania, nie ulega wątpliwości, że inwestor wystąpił o nowe warunki zabudowy w stosunku do zamierzenia objętego niniejszą decyzją, to nie sposób nie zauważyć, że w nowym wniosku powołał się na załączniki złożone w postępowaniu zakończonym stosowną decyzją, a jeżeli tak to rzeczywiście ocenie organów winna podlegać ich aktualność. Nadto organy winny były wyjaśnić kwestię umocowania pełnomocnika wnioskodawcy, który w treści wniosku powołał się na wcześniej złożone pełnomocnictwo, co może rzeczywiście sugerować, iż chodzi o pełnomocnictwo z ww. "pierwszej" sprawy. Organy administracji tych wszystkich istotnych okoliczności nie wyjaśniły jednoznacznie, a mimo to orzekły w sprawie, zasadnym czyniąc zarzut postawiony przez Sąd pierwszej instancji naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., a jeżeli tak to nie mogą odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd tych przepisów w związku z przywołanymi w tej skardze przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 ww. ustawy.