IV SA/Gl 829/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Protokolant staż. Anna Michalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006r. sprawy ze skargi Zakładów A w K. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] Nr [...] stwierdzono u P. N. chorobę zawodową w postaci [...] pochodzenia zawodowego wymienioną w poz. [...] wykazu chorób zawodowych zawartego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132 poz. 1115 ). Organ I instancji wydał swoje rozstrzygnięcie w oparciu o zebrane w sprawie dowody w postaci karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej i orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. poprzedzonego hospitalizacją P. N. gdzie w toku obserwacji w kierunku rozpoczynających się zaburzeń [...] ([...]) rozpoznano [...] pochodzenia zawodowego w następstwie [...] w miejscu pracy. W ramach przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego przy uwzględnieniu przebiegu zatrudnienia P. N. ustalono, iż od [...] pracował on jako [...] i [...] w warunkach narażenia na choroby wywołane podwyższonym [...] , a w dniu [...] w wyniku [...] narażony został na [...] i [...], a w efekcie końcowym -[...]. Orzeczenie lekarskie wydane przez uprawnioną placówkę medyczną w oparciu o analizę przebiegu zdarzenia z dnia [...] w tym analizę objawów jakie wystąpiły bezpośrednio po zdarzeniu u badanego P. N., zawierało rozpoznanie ostrej reakcji na [...] , co upoważniało zdaniem lekarzy, rozpoznanie [...] pochodzenia zawodowego w następstwie [...] w miejscu pracy. Mając na względzie wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego, w przywołanej wyżej decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej organ inspekcji sanitarnej wskazał, iż zostały w sprawie spełnione kryteria wymagane przez ustawodawcę dla rozpoznania choroby zawodowej. Upoważniona do orzekania w sprawach chorób zawodowych placówka diagnostyczna rozpoznała bowiem u badanego P. N. schorzenie zamieszczone w wykazie chorób zawodowych, a także ustalone zostało, iż pracował on w warunkach ryzyka wystąpienia tej choroby. Od decyzji tej odwołanie wniósł pracodawca P. N., Zakłady A z siedzibą w K. M., domagając się w nim uchylenia zaskarżonej decyzji organu inspekcji sanitarnej z dnia [...]. Uzasadniając swoje stanowisko odwołujący zarzucił organowi przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sposób nie wyczerpujący, gdyż jego zdaniem nie doprowadziło ono do uzyskania niezbędnych danych, o jakich mowa w § 2 ust.3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132 poz. 1115 ). Odwołujący zakwestionował także zakwalifikowanie ustalonych w sprawie dolegliwości P. N., jako choroby zawodowej. Poddał bowiem w wątpliwość, by jako chorobę zawodową w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 199 poz. 1673 ) można byłoby uznać rozpoznane u pracownika [...] i niegroźne [...] oraz zaburzenia [...] przy jednoczesnym braku odchyleń od normy w aspekcie [...],[...] oraz ogólnym dobrym fizycznym stanie pacjenta. Zdaniem odwołującego opisane przez niego "kłopoty" pracownika nie stanowiły urazu, którym jest uszkodzenie tkanek ciała lub narządów człowieka wskutek działania czynnika zewnętrznego. W odpowiedzi na odwołanie P. N. wniósł o uznanie go za bezzasadne. Powołując się na przytoczony przez odwołującego przepis art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 199 poz. 1673 ) wskazał, iż uraz zawodowy, o jakim mowa w poz. 23 pkt 2 wykazu chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132 poz. 1115 ) nie odpowiada definicji urazu przedstawionej w treści normy zawartej w przytoczonym przez odwołującego art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 30 października 2002 r. i traktowanie obu pojęć jako tożsame, jest bezpodstawne. Wskazując na badania przeprowadzone w trakcie pobytu w szpitalu oraz badania przeprowadzone poza pierwotną hospitalizacją związaną z [...] w miejscu pracy, P. N. podniósł, iż stwierdzono u niego [...], co, mimo, iż nazwane zostało przez odwołującego "niegroźnym [...]", było w istocie uszkodzeniem [...] . Ponad powyższe podkreślił, iż stwierdzono u niego uszkodzenie narządu [...],[...] oraz [...] o płynowej charakterystyce sygnałów odpowiadające najprawdopodobniej [...], co w konsekwencji przeczy stanowisku odwołującego. Na skutek wniesionego odwołania, po ponownym rozpoznaniu sprawy, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją Nr [...]z dnia [...]. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy, w oparciu o zebrane dowody dokonał tożsamych co organ I instancji ustaleń wskazując, iż wobec udokumentowanego faktu ekspozycji na [...] oraz [...]i następową [...] w miejscu pracy materiału [...], oraz faktu, iż lekarze kompetentnej placówki diagnostycznej rozpoznali u P. N. chorobę zawodową w postaci [...] pochodzenia zawodowego, zaskarżona decyzja jest słuszna. W skardze na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. Zakłady A w K. M. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciły rażące naruszenie przepisu art. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 199 poz. 1673 ) przez błędne uznanie, iż P. N. doznał urazu uzasadniającego rozpoznanie u niego choroby zawodowej. Uzasadniając swoją skargę skarżący przywołał tożsame, co w odwołaniu od decyzji argumenty. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny jak i uczestnik postępowania wnieśli o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Po wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyroku skarżący poinformował Sąd o przekształceniu [...] S.A. w wyniku połączenia spółek, w nową spółkę o nazwie [...] S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza konieczność zbadania, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem, Sąd przeto obowiązany jest wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a oceny tej Sąd dokonuje na podstawie materiału zgromadzonego przez organ w toku postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie przeprowadzona kontrola sądowoadministracyjna takich naruszeń prawa nie wykazała. Oceniając bowiem przeprowadzone przez organ postępowanie administracyjne Sąd uznał, że jest ono zgodne z przepisami prawa zawartymi w kodeksie postępowania administracyjnego, jak również z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132, poz. 1115 ) zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie wykazu chorób zawodowych. Po myśli § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych, przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym". Choroby zawodowe z reguły nie są skutkiem jednego zdarzenia ( jak to ma miejsce w razie doznania urazów cielesnych czy wypadków śmiertelnych ) lecz rozwija się przez dłuższy okres i jeżeli nie zapobiega się im w odpowiednim czasie, powodują utratę zdolności do pracy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie można jednak wykluczyć wpływu jednorazowego niebezpiecznego dla życia urazu na powstanie i rozwój choroby zawodowej. Analiza opinii lekarskiej oraz karty wypisowej Oddziału Chorób Zawodowych i Wewnętrznych znajdujących się w aktach sprawy potwierdza istnienie takiego właśnie stanu rzeczy. Bezspornie bowiem obok urazów zewnętrznych naruszających zdrowie i życie ludzkie, a których wystąpienie u pracownika skarżący potraktował jako nikłe, istnieją również [...], a w tym [...]. Przeżycie [...] ( uraz [...]) w postaci [...], wywołujące negatywne skutki w organizmie pracownika, może być uznane za przyczynę choroby. Takie właśnie schorzenie pod postacią zespołu [...][...]) rozpoznane zostało u P. N. Odnosząc się do choroby zawodowej określonej jako "urazy ciśnieniowe zawodowe", zamieszczonej pod pozycją [...]wykazu chorób zawodowych należy zauważyć, iż ustawodawca używając liczby mnogiej wobec pojęcia "uraz", założył możliwość wystąpienia tego schorzenia pod różnymi jego postaciami, nie ograniczając go do jednego, konkretnego rodzaju następstwa zdrowotnego. Tak też [...] zawodowe mogą występować pod postacią [...],[...],[...],[...], a także pod postacią zaburzeń [...] spowodowanych przez [...] o dużej sile, powodujący [...] przekraczający ludzie przeżywanie. Stwierdzone u P. N. objawy ostrej reakcji na [...], jako następstwo pracy w narażeniu na[...] , [...], a w efekcie końcowym [...], zdaniem kompetentnych lekarzy Instytutu Medycyny Zdrowia Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. pozwoliły na zakwalifikowanie jego schorzenia jako choroby zawodowej wymienionej pod pozycją [...] wykazu chorób zawodowych. Biorąc pod uwagę, iż pomiędzy niekwestionowanym zdarzeniem, które wywołało rozpoznane w orzeczeniu placówki diagnostycznej następstwa zdrowotne, a czynnikami, które wystąpiły w środowisku pracy P. N. bezspornie zachodził związek przyczynowy, nie budzi wątpliwości, iż istniały podstawy do wydania zaskarżonej decyzji. Przechodząc do analizy treści skargi sporządzonej przez pełnomocnika Zakładów A Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż postawione w niej zarzuty są chybione. Przede wszystkim żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji w zestawieniu z postawionym zarzutem "rażącego naruszenia prawa" pozostaje we wzajemnej sprzeczności ( art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Jak wynika z podstawy prawnej decyzji organu I instancji, zakwestionowany przez skarżącego przepis art. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 199 poz. 1673 ) nie był w niej przywołany i w istocie nie stanowił materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia. Domniemywać jednak należy, iż stronie skarżącej zgłaszającej zarzuty naruszenia wskazanego przepisu chodziło w gruncie rzeczy o błędne jej zdaniem zakwalifikowanie doznanego przez P. N. urazu jako choroby zawodowej zamieszczonej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Zakwalifikowanie określonej choroby jako choroby zawodowej nie stanowi jednak naruszenia prawa materialnego, bowiem należy do sfery ustaleń faktycznych sprawy. Tym samym zarzut błędnej wykładni wskazanego wyżej przepisu nie może zostać uznany za zasadny z powyżej wskazanej przyczyny, a także z powodu, o którym mowa niżej. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast zarzut niewłaściwego jego zastosowania polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. Zarzut błędnego zastosowania przepisów materialnoprawnych każdorazowo zatem pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznacza to, że nie można w sposób skuteczny stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania normy prawa materialnego, gdy jednocześnie z uzasadnienia skargi wynika, że nie wyczerpująco ustalone zostały okoliczności stanu faktycznego, a zatem zdaniem skarżącego stan faktyczny sprawy jest sporny. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowisko skarżącego co do błędu w ustaleniach faktycznych to wyłącznie ogólnikowe twierdzenia o niewyczerpującym zebraniu przez organ inspekcji sanitarnej niezbędnych danych. Skarżący powołując się na przepis § 2 ust. 3 rozporządzenia o wykazie chorób zawodowych nie określił, bowiem jakich danych, o których mowa w tej normie prawnej, organ nie ustalił. Zgodnie z brzmieniem § 2 ust. 3 rozporządzenia o wykazie chorób zawodowych przy ocenie narażenia zawodowego uwzględnia się w odniesieniu do czynników chemicznych i fizycznych - rodzaj czynnika, wartość stężeń lub natężeń i okres narażenia zawodowego. W odniesieniu do czynników biologicznych - rodzaj czynnika, ustalenie czasu kontaktu oraz stwierdzenie mechanizmu działania lub drogi szerzenia się czynnika, bez konieczności określenia stężenia tego czynnika. W odniesieniu do czynników o działaniu uczulającym ( alergenów ) - rodzaj czynnika i stwierdzenie kontaktu z takim czynnikiem w czasie pracy, jeżeli występował on w środowisku pracy, surowcach, półproduktach lub gotowych wyrobach, bez konieczności określania stężenia tego czynnika, a w przypadku oceny sposobu wykonywania pracy - określenie stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometraż czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie odpowiednich narządów lub układów organizmu ludzkiego. Organ inspekcji sanitarnej w toku dochodzenia epidemiologicznego ustalił rodzaj czynnika fizycznego i jego natężenie oraz okres narażenia pracownika w związku z w [...], co w przedmiotowej sprawie, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w pełni wyczerpuje obowiązki organu wynikające zarówno z rozporządzenia o wykazie chorób zawodowych, jak i z procedury administracyjnej, której zgodnie z treścią § 8 tego rozporządzenia poddane jest postępowanie w sprawie stwierdzenia chorób zawodowych. W kontekście powyższych uwag można zatem wyprowadzić wniosek, że strona skarżąca nie podważyła skutecznie ustaleń dokonanych przez organ inspekcji sanitarnej, a także nietrafnie zakwestionowała zastosowane w sprawie prawo materialne. W efekcie należy przyjąć, iż orzekające w sprawie organy oparły swoje rozstrzygnięcia na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, dokonały jego oceny w sposób zgodny z zasadami procedury administracyjnej, a nadto zastosowały się do reguł postępowania w przedmiocie chorób zawodowych wynikających z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, co mając na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na mocy art. 151 P.p.s.a. jak w sentencji.