I SA/Wr 1/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Asesor WSA Katarzyna Borońska, Sędzia NSA Andrzej Szczerbiński (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Madej, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-Ś. z dnia [...] nr [...], w którym na podstawie art. 17 § 1 w związku z art. 34 § 1 i art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 ze zm.) zajął on jako wierzyciel stanowisko w sprawie zarzutów, zgłoszonych przez D. M. odnośnie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...], uznając te zarzuty za nieuzasadnione. Tytuły dotyczyły zaległości podatnika w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2000 r., powstałych w związku z nieuregulowaniem należności, wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-Ś. z dnia [...] nr [...]. Oba tytuły wykonawcze, wystawione w dniu [...], doręczono D. M. w dniu [...] wraz z zawiadomieniem o zajęciu egzekucyjnym, którego dokonano w dniu [...]. Pismem z dnia [...] podatnik wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie wymienionych tytułów, wnosząc o ich uchylenie, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz umorzenie postępowania. Stwierdził, że naruszono art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego mimo nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi, art. 33 pkt 2 tej ustawy w związku z art. 224 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej z uwagi na zaniechanie uprzedniego rozpatrzenia złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, który został później uwzględniony przez organ odwoławczy oraz art. 33 pkt 10 i art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w związku z prowadzeniem postępowania na podstawie tytułów wykonawczych, które nie spełniały ustawowych przesłanek. W tytułach nie wskazano rodzaju i stawki odsetek za zwłokę, o czym mowa w art. 27 § 1 pkt 3, podpisane zostały przez dwie osoby, o których nie wiadomo, czy działały w imieniu wierzyciela, o czym mówi pkt 7 tego paragrafu, a to samo dotyczy klauzuli o skierowaniu tytułu do egzekucji, wymaganej zgodnie z punktem 10. Pismem z dnia [...] organ egzekucyjny, do którego wniesiono zarzuty, zwrócił się zgodnie z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z dnia [...], o którym była mowa na wstępie, wierzyciel uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. W dniu [...], gdy dokonywano czynności egzekucyjnej, egzekwowane zobowiązanie podatkowe było wymagalne, bowiem wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowej z dnia [...] nastąpiło postanowieniem organu odwoławczego z dnia [...], a decyzja wymiarowa uchylona została decyzją organu odwoławczego z dnia [...]. Organ pierwszej instancji mógł co prawda sam wydać postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji, ale nie miał takiego obowiązku i uznał za uzasadnione przekazanie wniosku w tej sprawie wraz z odwołaniem organowi odwoławczemu na podstawie art. 224 § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Tytuły wykonawcze podpisane zostały przez pracowników Urzędu Skarbowego upoważnionych do tego przez Naczelnika w zakresie obowiązków służbowych, opatrzone też zostały pieczęcią urzędową wierzyciela. Wskazano w nich wyliczoną kwotę odsetek za zwłokę, jak również stopę procentową odsetek, aktualną na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, według której naliczane miały być dalsze odsetki. W kwestii klauzuli wykonalności wierzyciel nie mógł się wypowiadać, gdyż jej nadanie należy do organu egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał to postanowienie w mocy postanowieniem z dnia [...], a w piśmie procesowym z dnia [...] ustosunkował się do zarzutu skargi, dotyczącego niewypełnienia pozycji 39 w oryginale tytułów wykonawczych, dotyczącej przerwy w naliczaniu odsetek, której nie uwzględniono. Jednocześnie wyjaśnił przyczyny, dla których na kserokopiach, dołączonych do akt administracyjnych, pozycje te wypełniono. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu D. M. wniósł o uchylenie postanowień obu instancji, powtarzając zarzuty sformułowane we wniosku i w zażaleniu, nadto zarzucił naruszenie art. 7 Konstytucji i art. 32 k.p.a. poprzez prowadzenie egzekucji bez podstawy prawnej w postaci decyzji administracyjnej. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko odnośnie niezasadności zarzutów. Zwrócił też uwagę, że przedmiotem zaskarżonego postanowienia było stanowisko wierzyciela, a nie późniejsze postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, powołanej na wstępie, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być w szczególności nieistnienie obowiązku (pkt 1), odroczenie terminu wykonania obowiązku (pkt 2) i niespełnienie wymogów, określonych w art. 27, który wskazuje w § 1 w jedenastu punktach, co tytuł wykonawczy powinien zawierać (pkt 10). Zgodnie z art. 34 § 1 zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Po myśli art. 34 § 3 stanowisko wierzyciela powinno być wyrażone – w formie postanowienia – w terminie 14 dni od dnia powiadomienia go przez organ egzekucyjny o wniesionych zarzutach. Zaskarżone postanowienie dotyczy właśnie stanowiska wierzyciela, sformułowanego na żądanie organu egzekucyjnego, do którego skarżący D. M. zarzuty zgłosił. Postanowienie to w ocenie sądu nie naruszyło wskazanych w skardze przepisów w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skoro w czasie dokonywania czynności egzekucyjnych w dniu [...] pozostawała w obrocie prawnym decyzja wymiarowa z dnia [...], to nie można twierdzić zasadnie, że egzekwowany obowiązek nie istniał. Późniejsze wstrzymanie wykonania, a następnie uchylenie tej decyzji przez organ odwoławczy nie może mieć wpływu na ocenę legalności czynności egzekucyjnych, mających miejsce w czasie wcześniejszym. Skutkiem tego może być ewentualnie powstanie nadpłaty, jeśli decyzja wydana w ponownym postępowaniu określi wymiar podatku w mniejszej wysokości, jeśli stwierdzona zostanie jej nieważność lub postępowanie zostanie umorzone. Odnośnie zarzutu dotyczącego przekazania wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowej z dnia [...] wraz z odwołaniem organowi odwoławczemu stwierdzić należy, że pozostawało to w kompetencjach organu prowadzącego postępowanie podatkowe zgodnie z art. 224 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W obu tytułach wykonawczych wskazane zostały kwoty odsetek za zwłokę, naliczone na dzień wystawienia tytułu, wskazana została obowiązująca w tym czasie stawka odsetek za zwłokę, podano też prawidłowo terminy, od których nalicza się te odsetki. W toku postępowania dołączone nadto do akt sprawy zakresy obowiązków i uprawnień obu pracownic Urzędu Skarbowego, które tytuły wykonawcze podpisały, były one też opatrzone pieczęcią urzędową. Spełniono w ten sposób wymagania, określone w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zatem zarzut odwołujący się do art. 33 pkt 10 ustawy był również nieuzasadniony. Rację miał także wierzyciel twierdząc, że w postanowieniu wyrażającym stanowisko odnośnie zgłoszonych zarzutów nie mógł się wypowiedzieć w kwestii prawidłowości klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji, bowiem leżało to w kompetencjach organu egzekucyjnego. Dodać można na marginesie, że skarga na wydane później postanowienie organu egzekucyjnego, który rozpatrywał podniesione przez skarżącego zarzuty, biorąc pod uwagę jako jeden z elementów zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie wyrażające stanowiska wierzyciela, została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, z dnia 9 stycznia 2007 r. sygn. I SA/Wr 417/06. Ponieważ nie stwierdzono, aby zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa, nie mógł być uwzględniony zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, formułującego zasadę legalizmu przez stwierdzenie, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 32 k.p.a. stanowiącego, że strona może działać przez pełnomocnika, nie został bliżej sprecyzowany i nie jest w okolicznościach sprawy zrozumiały. Z przedstawionych powodów wniesioną skargę oddalono na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.