II SA/Rz 622/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Ryszard Bryk Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 9 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi A.A. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr[...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...]r. /[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. Nr 65, poz. 294/, po rozpatrzeniu odwołania A.A., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia[...]. /[...] / o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – przewlekłego, zanikowego lub przerostowego i alergicznego nieżytu błon śluzowych nosa, gardła, krtani i tchawicy wywołanego działaniem substancji o silnym działaniu drażniącym lub uczulającym /poz. 6 wykazu chorób zawodowych/. Motywując swoje stanowisko podniósł, że niekwestionowany jest fakt narażenia odwołującego się A.A. na związki chemiczne – dymy i pyły drażniące błonę śluzową górnych dróg oddechowych podczas pracy zawodowej /jej przebieg został ustalony podczas dochodzenia epidemiologicznego/. Jednakże jednostki orzecznicze nie rozpoznały u niego schorzenia z poz. 6 wykazu chorób zawodowych. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy rozpoznał u A.A. przewlekłe ropne zapalenie migdałków podniebiennych oraz przewlekły prosty nieżyt błony śluzowej gardła i krtani bez cech przerostu lub zaniku /orzeczenie z dnia [...]r. Nr [...]/. W postępowaniu odwoławczym uzyskano orzeczenie lekarskie z Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi z dnia [...]r. Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej z poz. 6 wykazu chorób zawodowych. Rozpoznano u niego schorzenia o podłożu zapalno-infekcyjnym pozostającym bez związku z narażeniem na substancje drażniące, pyły spawalnicze i pył przemysłowy zawierający krzemionkę. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że w sprawach o stwierdzenie choroby zawodowej przesądzające znaczenie ma dowód z opinii biegłych lekarzy z zakresu medycyny pracy, w stosunku do których inspektor sanitarny nie może zmienić lub we własnym zakresie interpretować diagnozy lekarskiej. Powołane wyżej orzeczenia lekarskie zostały wydane w sposób prawem nakazany, przesądzając w swej treści o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej i dlatego prawidłową jest odmowa stwierdzenia u A.A. choroby zawodowej z poz. 6 wykazu chorób zawodowych. Na powyższą decyzję A.A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z zarzutem naruszenia prawa materialnego, tj. § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1982 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm./ oraz przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, 75, 77 i 107 § 3 K.p.a. i żądaniem uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...]r. /[...] /. Zaskarżoną decyzję uznał za krzywdzącą i stwierdził, że została wydana bez wnikliwej analizy całości akt sprawy. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawił przebieg pracy zawodowej w narażeniu na czynniki szkodliwe dla zdrowia /wziewne, alergizujące, drażniące/, a także – wobec pogarszającego się stanu zdrowia – przebieg leczenia od 2002 r., w tym m.in. w poradni laryngologicznej, foniatrycznej, w szpitalu na oddziale laryngologicznym. W jego przekonaniu udowodnione zostały wszystkie niezbędne przesłanki do stwierdzenia u niego choroby zawodowej z poz. 6 wykazu chorób zawodowych, co czyni skargę konieczną i uzasadnioną. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wnosił o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: W myśl przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd z mocy z kolei art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to więc po stronie Sądu obowiązek zbadania, niezależnie od zarzutów skargi, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i powinność uwzględnienia skargi w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c powyższej ustawy, a także w sytuacji przewidzianej w pkt 3 tegoż przepisu. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy i dlatego też decyzję tę należało uchylić. Otóż nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Sądu, że będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja z dnia [...]r. /[...] / została wydana z naruszeniem art. 107 § 1 K.p.a. W przepisie tym są wyliczone elementy, które powinna zawierać decyzja, a są to: "oznaczenie organu administracji państwowej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji", a ponadto powinna ona zawierać pouczenie co do formy wystąpienia na drogę sądową, jeżeli w sprawie taka możliwość istnieje. Każdy z wymienionych elementów ma znaczenie w ocenie prawidłowości decyzji w aspekcie proceduralnym i materialnoprawnym. W świetle powyższego podpis pod decyzją składa osoba piastująca funkcję organu administracyjnego, osoba działająca z jego upoważnienia udzielonego na mocy art. 268a K.p.a. albo przepisów odrębnych. Zgodnie z art. 268a K.p.a. wskazane organy mogą w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w tym do wydawania decyzji administracyjnych, ale stosownie do cyt. wyżej art. 107 § 1 K.p.a. upoważniony pracownik w imieniu organu wydającego decyzję ma obowiązek powołania się na udzielone mu uprawnienie do wydawania decyzji. Zatem podpisanie decyzji przez pracownika bez powołania się na udzielone mu pełnomocnictwo do wydawania decyzji skutkować musi uznaniem, że taka decyzja dotknięta jest wadą istotną. W tym zakresie Sąd, w obecnym składzie, podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko wskazujące na istotną wadę decyzji w przypadku podpisania jej bez wskazania, z którego wynikałoby upoważnienie do jej wydania /vide wyrok NSA z dnia 13.03.1085 r. sygn. akt SA/Wr 837/84, OSPiKA 1988/5/123/. Tylko tak rozumiany nakaz podpisania decyzji spełnia funkcję gwarancyjną, co oznacza, że strona postępowania administracyjnego ma pewność co do poprawności wydania decyzji. Brak w zakresie upoważnienia nie jest konwalidowalny, czyli nie może być usunięty przez późniejsze umocowanie do jej wydania. Zaskarżona decyzja została wydana samodzielnie przez Zastępcę Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, który nie jest organem administracji sanitarnej, władnym do wydawania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej /art. 10 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej – Dz.U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm., § 10 ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych/. Nie spełnia więc wymogów z art. 107 § 1 K.p.a. Podnieść należy, że akta sprawy nie zawierają dowodu, z którego wynikałoby upoważnienie do wydania zaskarżonej decyzji /w imieniu właściwego organu/. Z tych więc przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.